V CNP 49/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 49/09

POSTANOWIENIE

Dnia 22 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi D.K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu

Okręgowego w C. z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt I[...]

w sprawie z powództwa Banku S.A.

przeciwko J.K. i D.K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 października 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwana D.K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 11 czerwca 2008 r. wydanego przez Sąd

Okręgowy w C.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie

było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 4241 § 2

k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków

prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od istnienia wyjątkowego

wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym

charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego

lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c., gdy skargę wniesiono stosując

art. 4241 § 2 należy w skardze wykazać, że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający jej wniesienie. Skarga pozwanej tego wymagania nie spełnia.

Skarżąca nie wyjaśniła, jakie, jej zdaniem, zasady, o których mowa w art. 424 1 § 2

k.p.c., zostały naruszone zaskarżonym nakazem.

Skargę należało ocenić jako niedopuszczalną także z innych względów.

Skarżąca oznaczając orzeczenie, od którego wniosła skargę nie wskazała, czy jest

ono zaskarżone w całości, czy w części (art. 424 5 § 1 k.p.c.). Ponadto badana

skarga nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.,

brak w niej bowiem wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie

jest niezgodne. Nie sanuje tego braku wskazanie podstaw, na których skarga

została oparta, bowiem wymagania skargi zawarte w pkt 2 i 3 art. 424 5 § 1 k.p.c.

są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje

(zob. m. in. postanowienie SN z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05 , OSNC 2006, nr

7–8, poz. 140).

Skarga nie spełniła również wymagań przewidzianych w art. 424 5 § 1 pkt 4

i5

k.p.c.

Uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na

przedstawieniu

wyodrębnionego

wywodu

przekonującego,

że

szkoda

została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 78, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepubl., z dnia 23 września

2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl.).

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, przewidziana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu

fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła

dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biul. SN 2006, nr 6, s. 8, postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP

40/06). Wykazanie natomiast w skardze, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c.) polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób

wyczerpujący

i niebudzący

wątpliwości

oraz

na

dowiedzeniu

jej

istnienia

i przekonywającym uzasadnieniu. Niezbędne jest przedstawienia analizy prawnej

przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie - w odniesieniu

do zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na

pewno nie mogłoby odnieść skutku. (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia

2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego

2006 r., I CNP 12/06, niepubl.).

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia

(art. 4248 k.p.c.).