IV CSK 42/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CSK 42/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z wniosku M. S.

przy uczestnictwie T. S.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 maja 2012 r.,

na skutek dwóch skarg kasacyjnych: wnioskodawczyni i uczestnika postępowania

od postanowienia Sądu Okręgowego w B.

z dnia 29 września 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną uczestnika, odmawia przyjęcia do

rozpoznania skargi kasacyjnej wnioskodawczyni oraz znosi

koszty postępowania kasacyjnego między wnioskodawczynią

i uczestnikiem postępowania.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania

przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez

powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym,

które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia

jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć

rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania.

Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest

skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie

publicznym,

wyjaśniając

istotne

zagadnienia

prawne,

dokonując

wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Dlatego też nie

każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania

oparty został na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa

analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala jednak na stwierdzenie, że skarga

powinna być przyjęta do rozpoznania. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej

oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie

zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności istnieje wtedy, gdy bez

wątpienia wystąpiły uchybienia, na które powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne,

że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo też podniesione zarzuty

oczywiście uzasadniają wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba,

że oczywiste jest to, co jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy,

czy przeprowadzenia dłuższych badań lub dociekań. Skarżący musi zatem

wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa

lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym

na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej

analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK

110/08, nie publ.).

Z

tych

względów

należało

odmówić

przyjęcia

skargi

kasacyjnej

wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

W skardze kasacyjnej uczestnika określono wartość przedmiotu zaskarżenia

na kwotę 180 000 zł. Trafnie jednak podniesiono w odpowiedzi na skargę

kasacyjną, że uczestnik zaskarżył skargą kasacyjną przyznane sobie świadczenie,

czyli kwotę 90 000 zł, stanowiącą 1/2 od kwoty 180 000 zł. Zgodnie z art. 5191 § 2

k.p.c. w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej

między małżonkami, skarga kasacyjna przysługuje chyba że wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.

Z tych względów należało odrzucić skargę kasacyjną uczestnika (art. 398 6

k.p.c.)

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie

art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c.

jw