IV CNP 89/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 89/10

POSTANOWIENIE

Dnia 20 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz

w sprawie ze skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego

z dnia 8 sierpnia 2008 r.,

w sprawie z powództwa R. K.

przeciwko M. K.

o zapłatę kwoty 1.427,60 złotych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 stycznia 2011 r.,

odrzuca skargę;

zasądza od M. K. na rzecz R. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia)

złotych tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

M. K., pozwana w sprawie wytoczonej przez R. K. o zapłatę, wniosła o

stwierdzenie niezgodności z prawem wydanego w tej sprawie prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 2008 r., którym zasądzona została od

niej na rzecz powoda kwota 1.427,60 zł z odsetkami ustawowymi w wysokości

11,5% w stosunku rocznym od dnia 30 czerwca 2008 r. do dnia zapłaty. Ponieważ

jest to wyrok sądu pierwszej instancji, a skarżąca nie skorzystała z prawa

wniesienia od niego apelacji, skarga o stwierdzenie jego niezgodności z prawem

jest dopuszczalna tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2 k.p.c.) i skarga powinna

zawierać wykazanie, że taki wypadek występuje (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Pojęcie „wypadek wyjątkowy” w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. odnosi się do

przyczyn niezgodności z prawem orzeczenia oraz powodów, dla których strona nie

skorzystała z możliwości jego zaskarżenia (postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 29 listopada 2006 r., II CNP 85/06, nie publ.).

Z uzasadnienia skargi wniesionej przez M. K. wynika, że oparta ona została

na twierdzeniu, iż skarżąca zaciągnęła pożyczkę w kwocie 3.000 zł, którą zwróciła,

a zasądzona od niej kwota obejmuje „opłatę za obsługę pożyczki”. Jednakże

według ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku –

wiążących w postępowaniu ze skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem

(art. 39813 § 2

w zw. z art. 42412 k.p.c.) – zasądzona kwota to 1.000 zł

niezwróconej pożyczki i 16,50 zł odsetek, a w pozostałej części to „opłata

przygotowawcza” i „koszty obsługi”. Jedynie więc w tej ostatniej części, i to w

zakresie kwoty przekraczającej 5% kwoty udzielonej pożyczki, mogła by być mowa

o wydaniu zaskarżonego wyroku z naruszeniem stanowiącego podstawę skargi art.

7a ustawy z dnia 20 lipca 2001 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. Nr 100, poz.

1081 ze zm.). Ze względu na wysokość tej kwoty trudno przyjąć, że naruszenie to

kwalifikuje się jako „wyjątkowy wypadek” uzasadniający dopuszczalność skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Skarżąca powołując się na to, że „jest osobą cierpiącą na dolegliwości

depresyjno-lękowe i adaptacyjne” co „wiąże się z pobytami w szpitalu oraz nieco

innym funkcjonowaniem…aniżeli funkcjonowanie człowieka zdrowego” niczym

nawet nie uprawdopodobniła, że w terminie otwartym do zaskarżenia wyroku z dnia

8 sierpnia 2008 r. nie mogła ze względu na stan zdrowia wnieść od niego apelacji.

Należy zauważyć, że do sprzeciwu od wydanego w sprawie nakazu zapłaty –

działając bez profesjonalnego pełnomocnika – skarżąca dołączyła zaświadczenie

stwierdzające jej niezdolność do pracy w okresie od dnia 21 lutego do dnia

24 marca 2008 r. i zaświadczenie z dnia 15 kwietnia 2008 r. o przebywaniu od dnia

28 marca 2008 r. w szpitalu.

Twierdzenie skarżącej, że nie miała wiedzy co do tego, że pobieranie przez

powoda

wysokich

kosztów

obsługi

pożyczki

jest

niezgodne

z

prawem

i że dowiedziała się o tym dopiero po upływie terminu do wniesienia apelacji

od zaskarżonego wyroku nie brzmi wiarygodnie, skoro – jak wyjaśniła w sprzeciwie

od nakazu zapłaty – była przedstawicielem powoda.

Niewskazanie

przez

skarżącą,

że

występuje

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający wniesienie skargi spowodowało, stosownie do art. 424 8 § 1 k.p.c.,

odrzucenie skargi.

O kosztach postępowania w sprawie Sąd Najwyższy postanowił na

podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c.

w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).