IV CNP 86/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 86/08

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie ze skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt I (…),

w sprawie z powództwa D.(...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S.

przeciwko M. G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w G. w sprawie z powództwa „D.(...)” spółki z o.o. w S. przeciwko

M. G. o zapłatę wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. zasądził od pozwanej na rzecz powoda

kwotę 95.952,71 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot: 24.104,21 zł – od dnia

21.08.2001 r. do dnia zapłaty; 16.616 zł – od dnia 01.09.2001 r. do dnia zapłaty; 7.000 zł

– od dnia 20.09.2001 r. do dnia zapłaty; 48.232,50 zł – od dnia 22.09.2002 r. do dnia

zapłaty i orzekł o kosztach procesu.

Pozwana wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego

wyroku, podnosząc, że jest on niezgodny z art. 117 k.c., która to niezgodność wynika z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawa cywilnego, tj. zasady autonomii woli

stron oraz zasady przedawnienia majątkowych roszczeń cywilnoprawnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wprowadzona do kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o

zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) stanowi jeden z instrumentów

realizacji konstytucyjnej zasady odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa z

tytułu bezprawnej działalności władzy publicznej. Jako specjalny procesowy środek

prawny ma na celu badanie legalności jurysdykcyjnej działalności sądów powszechnych,

poprzez kontrolę zgodności z prawem prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji,

a wyjątkowo sądów pierwszej instancji.

W wypadku wniesienia skargi na podstawie art. 424 1 § 2 k.p.c. na skarżącym

ciąży między innymi obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie jest możliwe (art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.), że

występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający rozpoznanie skargi od orzeczenia sądu

pierwszej instancji, a ponadto, że niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela. Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że skarżący powinien

wykazać, powołując odpowiednie przepisy,

że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje żaden środek odwoławczy ani nadzwyczajny środek zaskarżenia, bowiem

tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie jest możliwe.

Jednocześnie Sąd Najwyższy zwrócił uwagę na fakt, że środkami umożliwiającymi

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia mogą być - oprócz wymienionych - także inne

środki

procesowe

(np.

powództwo

przeciwegzekucyjne

lub

specjalne

środki

funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym), do których skarżący winien się odnieść

na gruncie konkretnej sprawy (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28

lutego 2006 r., I CNP 12/06, nie publ; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27

stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140; postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2005 r., V CNP 24/05, nie

publ).

Wypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., zachodzi np.

w sytuacji nieskorzystania przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia

z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej

przez pracownika sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I

CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113).

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga nie spełniająca któregokolwiek z nich

jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania

braków i podlega odrzuceniu, bez wzywania do ich usunięcia (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 12 czerwca 2006 r., I CNP 21/06, nie publ., postanowienie Sądu

Najwyższego z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, nie publ., postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 stycznia 2007 r. I CNP 76/06, nie publ.).

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe. W tym zakresie

ograniczyła się do stwierdzenia, że nie skorzystała z przysługujących środków

zaskarżenia w postaci apelacji i skargi kasacyjnej z przyczyn przez siebie nie

zawinionych, a nadto, że poza niniejszą skargą, nie przysługuje żaden zwyczajny bądź

nadzwyczajny środek zaskarżenia. Skarżąca całkowicie pominęła w tym zakresie skargę

o wznowienie postępowania, nie wykazała, że wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399-4161 k.p.c. - jest

niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko

temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania.

Skarżąca nie wykazał również, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowy wypadek

warunkujący dopuszczalność skargi od orzeczenia sądu pierwszej instancji. Nie

przedstawiła w tym zakresie żadnych okoliczności, nietrafnie utożsamiając istnienie

wyjątkowego wypadku z niezgodnością orzeczenia z prawem, która to przesłanka

stanowi warunek zasadności, nie zaś dopuszczalności skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 i 2 k.p.c.

odrzucił skargę.