IV CNP 71/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 71/08

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z

dnia 19 października 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

w sprawie z powództwa M. T.

przeciwko E. Ż. i A. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwane E. Ż. i A. S. wniosły skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 października 2007 r., którym

zmieniony został wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 24 października 2006 r.

Zaskarżeniem objęta została część wyroku, ujęta w jego punkcie I, w zakresie

utrzymanych w mocy kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych od pozwanych na

rzecz powoda, w wysokości 4.112,55 zł. Orzeczenie Sądu Apelacyjnego zapadło w

wyniku częściowego uwzględnienia apelacji pozwanych – uwzględnione przez Sąd

I instancji roszczenie (pierwotnie przyznane powodowi w nakazie zapłaty wydanym w

postępowaniu nakazowym) Sąd II instancji uznał za uzasadnione jedynie w 43%, wobec

czego obniżył zakres, w jakim nakaz zapłaty utrzymany został w mocy do 75.431,33 zł z

ustawowymi odsetkami oraz do kwoty 4.785 zł tytułem kosztów postępowania należnych

powodowi, w pozostałym zakresie nakaz ten został uchylony, a powództwo oddalone.

Sąd Apelacyjny w punkcie II wyroku oddalił apelację pozwanych w pozostałym zakresie,

odrzucił zażalenie powoda oraz zniósł wzajemnie między stronami koszty procesu za

instancję odwoławczą.

W skardze pozwane zarzuciły, że wydanie zaskarżonego orzeczenia o kosztach

nastąpiło z w wyniku naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 100 k.p.c. i 98 § 3 k.p.c., jest

ono sprzeczne z art. 100 k.p.c. i wyrządziło im szkodę polegająca na konieczności

zwrócenia powodowi kosztów procesu zawyżonych o 4.625,85 zł w stosunku do

należnych. Zawyżenie nastąpiło w wyniku błędnego wyliczenia matematycznego części

kosztów należnych powodowi oraz na skutek nieuwzględnienia przez Sąd II instancji

wzajemnych kosztów poniesionych przez powódki, które wygrały spór w 57% i w takiej

części powinny uzyskać ich zwrot. Na dowód poniesionej szkody przedłożyły dowód

przekazania powodowi łącznie kwoty 118.635,10 zł.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga ta dotyczy. Warunek ten jest

spełniony jedynie wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej

majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi

dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., postanowienia tego

Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III

CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.).

Skarga pozwanych nie wypełnia tych warunków, a w konsekwencji nie czyni zadość

wymaganiu ustanowionemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżące za niezgodne z

prawem orzeczenie, które wyrządziło im szkodę, uznały rozstrzygnięcie utrzymujące w

mocy zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania nakazowego w części

obejmującej kwotę 4.112,55 zł, twierdząc, że o tą sumę została zawyżona należność

przyznana powodowi. Jednak wskazywane przez nie źródło tak określonej szkody, w

postaci nieuwzględnienia przez Sąd II instancji zawartego w apelacji wniosku

pozwanych o przyznanie im kosztów postępowania przed Sądem I instancji, mieści się

w zupełnie innej części orzeczenia Sądu Apelacyjnego – konkretnie w punkcie II,

oddalającym apelacje pozwanych w pozostałym zakresie. Tego orzeczenia pozwane

jednak nie skarżą.

Skompensowanie

kosztów stron

jest czynnością

techniczną,

stanowiącą

konsekwencję uwzględnienia wzajemnie przysługujących stronom należności z tytułu

kosztów. Jeżeli jednak wniosek jednej ze stron o zasądzenie kosztów nie został

uwzględniony, to orzeczenie o tym nie mieści się w sposób dorozumiany w

postanowieniu przyznającym należne koszty drugiej stronie, lecz w rozstrzygnięciu

odmawiającym uwzględnienia żądań strony, której kosztów nie przyznano. Dlatego też

skarżące przedłożonymi dowodami nie wykazały ani nie uprawdopodobniły faktu

poniesienia szkody w wyniku wydania orzeczenia, które zaskarżyły skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem. To orzeczenie bowiem nie wyrządziło im szkody w

postaci nieotrzymania zwrotu części kosztów procesu. Pozwane podnoszą wprawdzie,

że kwota kosztów należnych powodowi została zawyżona o 513,30 zł w wyniku błędów

w obliczeniach, jednak naprawieniu tego rodzaju usterek orzeczenia służy tryb

prostowania błędów rachunkowych, przewidziany w art. 350 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 §

1 k.p.c., wyłączający w zakresie, w jakim może być zastosowany, dopuszczalność

zgłoszenia skargi z art. 4241 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 424 8

§ 1 k.p.c. w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.