IV CNP 67/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 67/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa B.C. i B.C.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta G.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej K.R.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 października 2009 r.,

I. odrzuca skargę;

II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 450

(czterysta pięćdziesiąt) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania

wywołanego skargą

Uzasadnienie

Powodowie B.C. i B.C. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 6 marca 2008 r.

Zaskarżonym skargą wyrokiem Sąd drugiej instancji oddalił apelację powodów od

wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 września 2007 r., którym oddalone zostało

powództwo przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta G. o ustalenie, że

powodowie wstąpili w stosunek najmu bliżej określonego w pozwie lokalu

mieszkalnego. Skarżący wskazali, że szkoda, jakiej doznali na skutek wydania

zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego, polega na utracie przez nich

prawa najmu tego lokalu. W ramach uprawdopodobnienia poniesionej szkody

podnieśli ponadto, że po wydaniu wyroku Sądu Okręgowego interwenient

uboczny K. R. (będący dzierżawcą nieruchomości, w której znajduje

się

przedmiotowy lokal) grozi im eksmisją oraz wzywa do zapłaty odszkodowania

za wieloletnie bezumowne korzystanie z nieruchomości. W tym kontekście

powodowie wskazali także na brak uprawnień do nabycia lokalu mieszkalnego

po preferencyjnych cenach.

W odpowiedzi na skargę strona pozwana domagała się odrzucenia

ewentualnie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania, a w przypadku nie

uwzględnienie tego wniosku jej oddalenia, wnosząc ponadto o zasądzenie

kosztów postępowania ze skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy

sposób. Środek ten dotknięty jest licznymi nieusuwalnymi brakami w zakresie

zasadniczych elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 4245 pkt 3, 4

i 5 k.p.c. Każdy tego rodzaju brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę

do odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r.,

V CNP 8/07, niepubl.)

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą

wyrok jest, zdaniem strony skarżącej, niezgodny (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego

obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez

ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny

i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,

niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 4245 § 1

pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden

z nieodzownych elementów tego szczególnego środka procesowego. W skardze

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w G. wskazano jedynie, sugerując brak możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, że

ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia uchylenie bądź zmiana tego

orzeczenia nie była i nie jest możliwa. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem

judykatury odniesienie się wyłącznie do wskazanego środka zaskarżenia nie może

być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c.

Na

skarżącym

spoczywa

obowiązek

przeanalizowania

wszelkich

przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby ewentualnie

wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku (np. skargi o

wznowienie postępowania) i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków

(por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1,

poz. 17 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą. W skardze

powodowie nie zdołali uprawdopodobnić, iż doszło do wyrządzenia im szkody,

o której mowa w art. 4241 § 1 k.p.c. Nieskutecznie skarżący powołali się na

szkodę, w zakresie, w jakim powstała jedynie możliwość jej powstania

w

przyszłości. Zarówno eksmisja powodów, jak i zapłata odszkodowania za

bezumowne korzystanie z zajmowanego przez nich lokalu, nie miały jeszcze

miejsca. Zdarzenia te mogłyby być zatem jedynie wiązane ze szkodą o charakterze

hipotetycznym. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury powołanie się na

tego rodzaju postać szkody nie czyni zadość wymaganiu przewidzianemu

w

art. 4245

§

pkt

k.p.c.

Na

skarżącym

spoczywa

obowiązek

uprawdopodobnienia, że poniósł on konkretny uszczerbek majątkowy nie zaś, iż

uszczerbek taki mógłby wystąpić w przyszłości (por. m. in. postanowienie SN z dnia

11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110 oraz postanowienie

SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Jeśli

chodzi o uprawdopodobnienie szkody rzeczywistej, a więc uszczerbku, który

miałaby już powstać w majątku skarżących, nie można przyjąć, że obowiązek ten

został spełniony. Powołanie się w skardze na ten rodzaj szkody ograniczyło się

w istocie do stwierdzenia, że powodowie na skutek wydania zaskarżonego skargą

wyroku zostali pozbawieni określonych praw związanych z opisanym w pozwie

lokalem. W skardze nie tylko nie wskazano wysokości tak określonej szkody, lecz

także nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji świadczącej o tym, że szkoda

ta istotnie wystąpiła i miała związek z wydaniem zaskarżonego skargą wyroku.

Powołanie się na prawomocne oddalenie powództwa bez przedstawienia dalszej

przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym, że szkoda

określona przez stronę skarżącą została jej rzeczywiście wyrządzona oraz bez

wskazania odpowiednich środków mających uwiarygodnić to twierdzenie samo

w sobie nie jest wystarczające do spełnienia wymagania przewidzianego

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy podkreślić, że nieuwzględnienie powództwa nie

może być utożsamiane z wyrządzeniem stronie szkody. Nieuzyskanie przez stronę

żądanej w postępowaniu sądowym ochrony prawnej w zakresie danego prawa

bądź roszczenia nie zawsze będzie prowadzić do powstania uszczerbku

majątkowego. Konieczne są zatem dalsze szczegółowe wyjaśnienia strony, bez

których o uprawdopodobnieniu poniesienia szkody w ogóle mowy być nie może.

Stanowisko

to

zostało

już

wielokrotnie

wyrażone

w orzecznictwie

Sądu

Najwyższego (por. m. in. postanowienie SN z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07,

OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11, postanowienie SN z dnia 14 kwietnia 2008 r., II BP

66/07, niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 23 października 2008 r., V CNP

26/08, niepubl.).

Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi orzeczono (odpowiednio) na podstawie

art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 k.p.c.