IV CNP 62/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 62/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w B.

z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa A.M.

przeciwko M.H. i Z.H.

o stwierdzenie nieważności czynności prawnej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 października 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód A.M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku

Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 kwietnia 2008 r., oddalającego apelację powoda

od niekorzystnego dla niego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 24 stycznia

2008 r.

Powód domagał się ustalenia nieważności ugody granicznej zawartej

12 lipca 2004 r. z pozwanymi M.H. i Z.. przed geodetą w toku postępowania

rozgraniczeniowego. Inicjatorem tego postępowania był powód, którego

reprezentował, jako pełnomocnik, jego ojciec W.M. Pełnomocnictwo, którym

dysponował ojciec powoda przewidywało umocowanie do czynności związanych z

prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Sąd I instancji przyjął, że takie

pełnomocnictwo wystarczyło do zastępowania powoda w postępowaniu

rozgraniczeniowym. Sąd Okręgowy uznał natomiast, że co do zasady nie byłoby to

odpowiednie pełnomocnictwo, jednak w rozpatrywanym wypadku wolą powoda było

umocowanie ojca także do czynności związanych z rozgraniczeniem

nieruchomości, wobec czego zawarta ugoda jest ważna. Nie zachodziły bowiem

także żadne przyczyny uprawniające od uchylenia się od skutków złożonego

oświadczenia woli. W ugodzie strony oznaczyły przebieg granicy w taki sposób, aby

nie przecinała budynków, a związany z tym przesunięciem ubytek gruntu w jednym

miejscu bilansował się z przyrostem działki w innym miejscu.

Powód A.M. oparł swoją skargę na zarzucie naruszenia przepisów prawa

materialnego - art. 98 oraz art. 103 § 1 k.c., przez błędną ich wykładnię i w

konsekwencji wniósł o stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z

tymi przepisami. Według powoda ugoda została zawarta z przekroczeniem

zakresu umocowania pełnomocnika i dla ważności musiałaby zostać potwierdzona

przez powoda, co nie nastąpiło.

Powód wskazał, że wydanie zaskarżonego orzeczenia wyrządziło mu

znaczną szkodę, odbierając możliwość realizacji uprawnień właścicielskich, co

oznacza pozbawienie go dochodu, który mógłby osiągnąć w przypadku nie

uszczuplenia substancji gospodarstwa w skutek zawarcia w dniu 12 lipca 2004 r.

ugody granicznej z pozwanymi M.H. i Z.H.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów

konstrukcyjnych. Należą do nich:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

ono zaskarżone w całości lub w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5)

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający

wniesienie skargi,

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez powoda nie ma wszystkich koniecznych składników,

nie zawiera bowiem uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej

przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie

wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku

nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi

dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,

postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Skarżący tymczasem poprzestał na gołosłownym

twierdzeniu, że poniósł szkodę na skutek „niezasadnego pozbawienia go

możliwości realizacji uprawnień właścicielskich, a mianowicie korzystania z rzeczy,

czerpania z niej pożytków i korzyści (…) tym samym dochodu, który mogłaby

osiągnąć,

w

przypadku

nieuszczuplenia

substancji

gospodarstwa…”.

Nie przedstawił jednak żadnych konkretnych danych precyzujących wielkość

„utraconego” gruntu, sposób jego wykorzystania i wskazujących, że kompensata

gruntowa uzyskana w innym miejscu nieruchomości nie zapewnia porównywalnych

korzyści i pożytków. Tym samym powód nie zrealizował należycie obowiązku

wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Z przytoczonych względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 424 8 § 1

k.p.c.