IV CNP 58/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 58/12

POSTANOWIENIE

Dnia 10 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 21 grudnia 2011 r.,

w sprawie z powództwa M. D. i J. D.

przeciwko Gminie Miejskiej B.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli ewentualnie o ustalenie nieważności

umowy sprzedaży,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 stycznia 2013 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od M. D. i J. D. solidarnie na rzecz Gminy Miejskiej B.

kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów

postępowania.

Uzasadnienie

Powodowie M. D. i P. D. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 grudnia 2011 r. oddalającego ich

apelację od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo przeciwko

Gminie Miejskiej B. o zobowiązanie strony pozwanej do złożenia oświadczenia woli

o zwrotnym przeniesieniu na nią własności określonej w pozwie nieruchomości,

nabytej przez powodów od strony pozwanej umową notarialną z dnia 5 sierpnia

1991 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności tej umowy, jako sprzecznej z

zasadami współżycia społecznego.

Zarzucili naruszenie art. 29 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce

gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (jedn. tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 30,

poz. 127 ze zm.) oraz art. 487 par.2 k.c. Stwierdzili, że wydanie zaskarżonego

orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody poprzez utratę przez skarżących

spodziewanych korzyści z tytułu niedoszłej umowy sprzedaży, mocą której

skarżący przenieśliby z powrotem na Gminę Miejską B. prawo własności

przedmiotowej nieruchomości. Wnieśli o stwierdzenie niezgodności z prawem

opisanego wyżej prawomocnego wyroku i wskazali, że jego wzruszenie w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż brak jest podstaw

materialnoprawnych do wznowienia postępowania i z uwagi na wartość przedmiotu

zaskarżenia skarga kasacyjna jest niedopuszczalna.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt. 3, 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku powinna zawierać wskazanie przepisu prawa,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt. 3), uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy

(pkt. 4) oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt. 5). Są to wymagania

konstrukcyjne skargi, których brak powoduje jej odrzucenie, bez wzywania do ich

uzupełnienia.

Skarga powodów nie spełnia powyższych wymagań.

Nie wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny. Nie spełnia tego wymagania stwierdzenie, że zaskarżony wyrok

narusza określone przepisy prawa w sposób wskazany w skardze, gdyż

to stwierdzenie stanowi spełnienie wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1

pkt.2 k.p.c., a więc przytoczenia podstaw skargi i nie jest tożsame z wymaganym

w pkt.3 wskazaniem przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny.

Nie zostało również uprawdopodobnione wyrządzenie szkody spowodowanej

przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy. Wymaga to bowiem - jak

wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy – określenia wysokości, postaci i czasu

powstania szkody oraz jej związku przyczynowego z wydaniem orzeczenia

będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem, a także

przedstawienia dowodów lub innych środków uwiarygodniających powstanie

szkody ( porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

23 września 2005 r. III CNP 5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl.

oraz z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05, OSNC/7-8/14). W rozpoznawanej

skardze nie podano wysokości szkody, jej postaci, czasu powstania ani związku

z wydaniem zaskarżonego wyroku, jak również nie przedstawiono żadnych

dowodów lub innych środków mogących uprawdopodobnić powstanie szkody.

Nie wykazano również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wskazał Sąd Najwyższy,

wymaga to wykazania, w drodze odrębnego, wyczerpującego i nie budzącego

wątpliwości

wywodu

prawnego

zawierającego

analizę

prawną

przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze

innych istniejących środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Konieczne jest

zatem przeprowadzenie wyczerpującej analizy takich środków jak skarga

kasacyjna,

wznowienie

i wykazanie,

poprzez

postępowania

przytoczenie

czy

powództwa

wyczerpujących

przeciwegzekucyjne

argumentów

prawnych,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze tych środków nie było i nie jest

możliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP

108/08 i z dnia 3 czerwca 2011 r. II CNP 14/11, niepubl.). Rozpoznawana skarga

nie zawiera żadnej analizy ani argumentów w przedmiocie niemożności

skorzystania ze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania, jak również

w ogóle nie odnosi się do możliwości wzruszenia wyroku w drodze powództw

przeciwegzekucyjnych.

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1

k.p.c. odrzucił skargę, a na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1 i art. 42412 k.p.c.

zasądził od powodów na rzecz strony pozwanej zwrot kosztów postępowania

związanych

z

wniesieniem

o zasądzenie tych kosztów.

odpowiedzi

na

skargę

zawierającej

wniosek