IV CNP 50/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 50/11

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego

z dnia 15 maja 2009 r., w sprawie z powództwa E. G. i J. G.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej B. w B.

o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 października 2011 r.,

odrzuca skargę,

zasądza od powodów na rzecz pozwanej 600 (sześćset)

złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego jej

wniesieniem.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powodów E. G. i J. G. o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 15 maja 2009 r. należy

zważyć, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich

uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –

gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy

wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności

wyroku z prawem.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego

wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas

jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego

z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP

38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia

22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia

23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia

11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).

Zgodnie z utrwalonym

wymóg skargi

stanowiskiem

o stwierdzenie

Sądu

niezgodności

Najwyższego,

z

prawem

ten

kreatywny

prawomocnego

orzeczenia obliguje skarżących do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła,

jak również do wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub

przedstawienia dowodów lub innych środków uwiarygodniających ich twierdzenie.

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

zostaje spełniona, jeżeli skarżący powołają w skardze nie tylko wszystkie znane im

fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powołają

dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP

40/06, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, teza

opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8). Tak rozumianego obowiązku

skarżący nie spełnili. Nie przedstawili jakichkolwiek skonkretyzowanych dowodów

lub ich surogatów na okoliczność poniesienia wskazanej przez nich szkody,

odwołując się jedynie do dowodów znajdujących się w aktach postępowania przed

Sądami obu instancji.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżących obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie

mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinni wykazać, że od zaskarżonego wyroku

nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt

I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie

jest

niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku.

Skarżący muszą „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu

tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na

dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140).

Nie chodzi tylko wykazanie niemożliwości skorzystania ze skargi kasacyjnej, czy

skargi o wznowienie postępowania, ale także z innych środków prawnych

pozwalających na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służących

pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24 lipca

2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.). Skarżący jedynie stwierdzili,

że zaskarżony wyrok nie podlega wzruszeniu w drodze innych środków prawnych,

gdyż brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania,

a wyrok ten nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, co jest rażąco

niewystarczające dla wykazania przesłanki, że wzruszenie zaskarżonego wyroku

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.