IV CNP 50/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 50/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi wnioskodawców

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w T.

z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt VIII Ca (…),

w sprawie z wniosku W. D., A. L. i R. D.

przy uczestnictwie M. A., J. A., W. M., M. M., H. N., A. N., M. K., J. K., J. S., R. S., J. E.,

M. E. i P. R.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 września 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wnioskodawcy W. D., A. L. oraz R. D., wnieśli skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia

25 listopada 2009 r., w zakresie jego punktów 2 i 3. Zaskarżone orzeczenie wydane

zostało w sprawie o częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości, toczącej się z

udziałem M. A., J. A., W. M., M. M., H. N., A. N., M. K., J. K., J. S., R. S., J. E., M. E. i P.

R. Sąd

Okręgowy,

uwzględniwszy

apelację

uczestników

postępowania

od

postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 16 czerwca 2009 r., zmienił

postanowienie uwzględniające żądanie wnioskodawców i oddalił ich wniosek.

Przedmiotem postępowania była nieruchomość o powierzchni 0,0998 ha,

położona w T., przy ul. S., zabudowana kilkukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym,

w

którym

wyodrębnione

zostały

lokale

mieszkalne

stanowiące

własność

wnioskodawców i uczestników postępowania, którym przysługują również odpowiednie

udziały we współwłasności części wspólnych nieruchomości oraz urządzeń nie

służących wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali. Do budynku przylega

ogród i podwórze. W południowo – wschodniej części nieruchomości znajduje się

trzystanowiskowy murowany garaż. Został on zbudowany za pieniądze matki

wnioskodawczyni, W. D., przed sprzedażą pierwszego lokalu w nieruchomości.

Wykorzystują go wyłącznie wnioskodawcy. Dojazd wnioskodawców do garażu jest

utrudniony, ponieważ na podwórzu parkują swoje samochody także niektórzy uczestnicy

postępowania. Problem powstał z chwilą zakupu przez jednego z wnioskodawców

samochodu ciężarowego. W konsekwencji wnioskodawcy wystąpili z wnioskiem o

częściowe

zniesienie

współwłasności

nieruchomości.

Sąd

Rejonowy

w

W. postanowieniem z dnia 16 czerwca 2009 r. zniósł częściowo współwłasność

nieruchomości, w ten sposób, że wydzielił z niej działkę o numerze 159/2, o powierzchni

0,0063 ha, zabudowaną murowanym garażem trzystanowiskowym i tak wydzieloną

działkę przyznał na współwłasność wnioskodawców: W. D., A. L. oraz R. D., po 1/3

części, na rzecz każdego z nich; nadto dla każdoczesnych właścicieli tej działki

ustanowił służebność przechodu i przejazdu przez działkę o numerze (…)/1, pasem o

szerokości 2,70 m, przylegającym do ogrodzenia posesji od strony zachodniej i pasem

o szerokości 2,50 m ciągnącym się przy południowej ścianie budynku mieszkalnego,

jednakże w odległości 0,50 m od tej ściany, z odpowiednim rozszerzeniem w części

końcowej, umożliwiającym wjazd do garażu przez dwoje drzwi garażowych, a

uczestnikom przyznał spłaty. Uznał, że wydane orzeczenie jest dopuszczalne, ponieważ

dotyczy części nieruchomości wspólnej, która nie jest niezbędna do korzystania z

poszczególnych lokali. W jego ocenie uwzględnienie wniosku zmotywuje uczestników do

podjęcia działań na pozostałej części wspólnego podwórza poprzez zniwelowanie

skarpy i wyznaczenie miejsc parkingowych dla wszystkich współwłaścicieli, także tych

który dotąd parkowali na pasie gruntu, po którym ustanowiona została droga konieczna.

Sąd II instancji podzielił natomiast pogląd apelujących uczestników i uznał, że

rozwiązanie proponowane przez powodów jest korzystne tylko dla nich, natomiast

pomija

analogiczne

uzasadnione

potrzeby

uczestników,

którzy

także

są

współwłaścicielami nieruchomości wspólnej. W konsekwencji częściowe zniesienie

współwłasności uznał za niedopuszczalne, a co najmniej przedwczesne, do czasu

przeprowadzenia przez strony przebudowy podwórza poprzez wydzielenie odpowiedniej

liczby miejsc parkingowych dla wszystkich współwłaścicieli.

Wnioskodawcy oparli swoją skargę na podstawie naruszenia przepisów

postępowania - art. 623 k.p.c. i art. 510 § 2 k.p.c. w związku z art. 45 Konstytucji RP

oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz na podstawie naruszenia

przepisów prawa materialnego - art. 210 k.c. w związku z art. 21 Konstytucji RP, art. 5

ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w związku z art. 1 ust. 1 tej ustawy i

w związku z art. 210 k.c.

W

konkluzji

skarżący

wnieśli

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 25 listopada 2009 r., w

zakresie jego punktów: 2 oraz 3 i wskazali art. 210 k.c. art. 5 ustawy o własności lokali

oraz art. 623 k.p.c. jako przepisy prawa, z którym orzeczenie to jest niezgodne.

Realizując

obowiązek

uprawdopodobnienia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia, wnioskodawcy stwierdzili, że ich szkoda polega na

braku możliwości korzystania z murowanego garażu na działce przy budynku, co -z

uwagi na sąsiedztwo strefy ograniczonego płatnego parkowania - stanowi wymierną

szkodę majątkową, w wysokości 150 zł miesięcznie oraz wiąże się z dodatkową

uciążliwością, w postaci konieczności poszukiwania wolnych miejsc parkingowych.

Ponadto skarżący stwierdzili, że zaskarżenie orzeczenia nie było i nie jest

możliwe za pomocą innych środków.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Warunek ten jest

spełniony jedynie wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej

majątku nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi

dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ., postanowienia tego

Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III

CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.).

Skarga wnioskodawców - W. D., A. L. oraz R. D., nie wypełnia tych wymagań.

Wnioskodawcy

nie

wyjaśnili,

dlaczego

rozstrzygniecie,

które

nie

zmienia

dotychczasowych stosunków własnościowych, w ramach których wnioskodawcy są

współuprawnieni do korzystania z nieruchomości w takim zakresie, w jakim daje się to

pogodzić z korzystaniem z niej przez pozostałych współwłaścicieli, a zatem także do

parkowania na jej terenie swoich pojazdów, miałoby wymuszać wskazane przez nich

konsekwencje finansowe. Zgłoszone środki dowodowe, w postaci przesłuchania

skarżących, służyć mają wykazaniu sposobu korzystania z nieruchomości przed

złożeniem wniosku i kosztów parkowania pojazdów w sąsiedztwie starego miasta w T.

Okoliczności te nie są jednak istotne w sytuacji, w której wyrządzona szkoda musi być

spowodowana wydaniem orzeczenia, a zatem musi odnosić się do niekorzystnych dla

skarżących zmian, jakie to orzeczenie spowodowało. Tego zaś zaoferowane dowody nie

dotyczą.

Tym samym wnioskodawcy nie wypełnili obowiązku wynikającego z art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c.

Ponadto skarga nie zawiera także elementu wymaganego przez art. 424 5 § 1 pkt

5 k.p.c., jakim jest wykazanie, że wzruszenie orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z

dnia 17 sierpnia 2005 r. (I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17, por. także orzeczenia tego Sądu

z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ., oraz z dnia 2 kwietnia 2009, IV CNP

96/08, nie publ.), art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nakłada na podmiot wnoszący skargę o

stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem obowiązek wykazania

w

drodze

odrębnego,

wyczerpującego

i

niebudzącego

wątpliwości

wywodu

prawniczego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Podmiot wnoszący skargę winien bowiem

wykorzystać wszystkie istniejące narzędzia procesowe i dopiero ich bezskuteczność lub

brak może - w wypadku wystąpienia szkody - uzasadniać odpowiedzialność państwa.

Strona, wnosząc skargę, musi wykazać, iż z wszystkich innych narzędzi skorzystała lub

że są one dla niej – w konkretnej sytuacji - niedostępne. Tymczasem w części wstępnej

skargi znajduje się jedynie powtórzenie ustawowego sformułowania, którego skarżący

nie wypełnili treścią odnosząca się do kwestionowanego orzeczenia. Nie wyjaśnili

dlaczego nie mogli skorzystać ze skargi kasacyjnej, czy też ze skargi o wznowienie

postępowania.

Powyższe braki konstrukcyjne skargi uzasadniają jej odrzucenie na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.