IV CNP 48/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 48/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku częściowego

Sądu Okręgowego w L.

z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Szpitala Specjalistycznego w

[…] przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia, Skarbowi Państwa - Ministrowi

Zdrowia, Ministrowi Finansów, Ministrowi Skarbu Państwa i Sejmowi

Rzeczypospolitej Polskiej

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 maja 2007 r.,

I. odrzuca skargę;

II. nie obciąża powoda kosztami postępowania na rzecz Skarbu

Państwa

Uzasadnienie

Powód Samodzielny Publiczny Szpital Specjalistyczny wniósł skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku częściowego Sądu

Okręgowego w L. z dnia 22 listopada 2004 r. w zakresie oddalającym powództwo w

stosunku do pozwanego Narodowego Funduszu Zdrowia co do kwoty 9.971.291,14

zł. Wskazane orzeczenie Sądu pierwszej instancji uprawomocniło się wobec braku

jego zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę współpozwany Skarb Państwa zastępowany przez

Prokuratorię Generalną domagał się odrzucenia skargi bądź odmowy przyjęcia jej

do rozpoznania ewentualnie jej oddalenia oraz zasądzenia kosztów według norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy, uznając skargę powoda za niedopuszczalną, zważył co

następuje:

Zgodnie z art. art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronom od orzeczenia sądu

drugiej instancji. Jedynie w wypadkach, jak stanowi § 2 tego przepisu, wyjątkowych,

gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga

może być wniesiona także od orzeczenia sądu pierwszej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych i nie jest możliwa zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych. Strona, wnosząc skargę od takiego nie zaskarżonego wyroku sądu

pierwszej instancji, obowiązana jest zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wykazać, że

przesłanki te w danej sprawie zachodzą (por. m. in. postanowienie SN z dnia

19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112). Powód, mimo

podjętej w tym zakresie próby, wymaganiu temu nie sprostał. Wskazał wprawdzie

zasadę, która - jego zdaniem - doznała naruszenia na skutek wydania

zaskarżonego wyroku oraz przedstawił argumentację przekonujące o niemożliwości

wzruszenia obecnie tego orzeczenia przy pomocy innych dostępnych mu środków

prawnych, jednakże nie wykazał, że nieskorzystanie z nich uprzednio nastąpiło na

skutek

wyjątkowych

okoliczności,

które

uzasadniałyby

wniesienie

skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku. Zgodnie ze stanowiskiem

Sądu Najwyższego wyrażonym m. in. w postanowieniu z dnia 22 lutego 2006 r.,

I CNP 4/06 (OSNC 2006, nr 6, poz. 113) takimi okolicznościami mogą być np.

ciężka choroba, katastrofa, klęska żywiołowa bądź uzyskanie błędnej informacji od

pracownika sądu. Powód na tego rodzaju okoliczności w skardze się nie powoływał,

wyjaśniając jedynie, że nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wniesienia

apelacji, gdyż kierował się wyrażanym w orzecznictwie stanowiskiem, które dopiero

później uległo zmianie, że za takie szkody, których naprawienia dochodził

w niniejszym procesie, odpowiedzialność ponosi Skarb Państwa. Zaniechanie

wniesienia przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia ze względu na

przewidywania co do wyniku jego rozpoznania, oczywiście nie może stanowić

wyjątkowej okoliczności, o której wyżej mowa.

Skarga w sprawie niniejszej ponadto nie zawiera wskazania przepisu,

z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny, chociaż obowiązek jego wskazania

wynika jednoznacznie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Brak ten zaś również stanowi

samodzielną przesłankę odrzucenia skargi (art. 4248 § 1 k.p.c.). Powód, powołując

się na naruszenie prawa materialnego, wprawdzie nie sprecyzował, czy wypełnia

w ten sposób wymaganie określone art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., czy też w pkt 3 tego

przepisu, lecz sposób sformułowania tego zarzutu sugeruje, że powodowi nie

chodziło o wskazanie przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (pkt

3), lecz o przytoczenie podstawy skargi (pkt 2). Niezależnie jednak od ostatecznej

oceny, które z tych wymagań zostało w rzeczywistości spełnione, należy stwierdzić,

że nie mogą być one ze sobą utożsamiane. Każde z nich musi być zatem spełnione

niezależnie i samodzielnie (por. np. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r.,

I CNP 12/06, LEX nr 201013 oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2006 r.,

IV CNP 1/05, nie publ.). Zadośćuczynienie tylko jednemu z nich oznacza

konieczność uznania, że w zakresie drugiego z tych wymagań skarga dotknięta jest

istotnym brakiem.

Niedopuszczalność skargi powodowego Szpitala jest także spowodowana

nieusuwalnym brakiem jeszcze innego jej zasadniczego elementu określonego

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. W skardze powód nie uprawdopodobnił bowiem, że na

skutek wydania zaskarżonego niniejszą skargą wyroku doznał uszczerbku

majątkowego. Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez stronę

wnoszącą skargę oświadczenia, że szkoda taka wystąpiła, wskazaniu jej rodzaju

i rozmiaru oraz związku przyczynowego, jaki zachodzi między wydaniem

zaskarżonego orzeczenia a szkodą, a także na powołaniu lub przedstawieniu

dowodów lub innych środków uwiarygodniających twierdzenia strony (por.

postanowienia SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, poz.

8 oraz z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

W tym zakresie powód zaś ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że

poniósł szkodę, gdyż na skutek wydania wyroku z dnia 22 listopada 2004 r. został

pozbawiony możliwości uzyskania rekompensaty od Narodowego Funduszu

Zdrowia z tytułu podwyżki wynagrodzeń swoich pracowników.

Jak to zostało już wielokrotnie powiedziane w orzecznictwie Sądu

Najwyższego pominięcie choćby jednego z elementów konstrukcyjnych skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanych w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c.,

powoduje (podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej) konieczność jej odrzucenia

wprost bez wzywania do uzupełnienia tego braku (por. np. nie publ. postanowienie

SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07 bądź odnoszące się do skargi kasacyjnej

postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75).

Mając na względzie, że skarga powoda z wymienionych wyżej przyczyn,

podlegała odrzuceniu stosownie do art. 4248 § 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy tak też

orzekł.

O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto na podstawie art. 102

k.p.c.