IV CNP 23/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 23/13

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi wnioskodawczyni

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w T.

z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. Akt […],

w sprawie z wniosku M. W.

przy uczestnictwie W. M.

o częściowy podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2013 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni M. W. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 22 czerwca

2011 r., którym oddalona została jej apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego

w C. z dnia 14 marca 2011 r. wydanego w sprawie o częściowy podział majątku

wspólnego. Wydanie zaskarżonego skargą orzeczenia miało spowodować

„wyrządzenie szkody w majątku wnioskodawczyni poprzez utratę możliwości

uzyskania

przez

nią

od

uczestnika

pełnego

zwrotu

przypadających

na

wnioskodawczynię nakładów z majątku wspólnego stron na majątek odrębny

uczestnika. Wnioskodawczyni wysokość szkody określa na kwotę 115.224,00 zł.”

Jeśli chodzi o wzruszenie wyroku Sądu odwoławczego w drodze innych środków

prawnych, skarżąca podniosła, że „nie jest możliwa zmiana lub uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych; ani podstawy

nieważnościowe, ani właściwe podstawy restytucyjne nie zachodzą. Tym samym

skarga spełnia warunek formalny określony w art. 5192 § 1 k.p.c.”

Oceniając dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest dotknięta nieusuwalnymi brakami w zakresie zasadniczych

elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5 pkt 4 i 5 k.p.c. Każdy taki

brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi jako

niedopuszczalnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego

2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych

elementów tego szczególnego środka procesowego. W tym zakresie skarżąca

ograniczyła się do stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą podstawy

„nieważnościowe” ani „restytucyjne”, co, jak należy założyć, miało świadczyć

o braku możliwości wniesienia skutecznej skargi o wznowienie postępowania.

Wnioskodawczyni nie wyjaśniła dlaczego nie mogła doprowadzić do zmiany

postanowienia Sądu Okręgowego za pomocą innych środków prawnych.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się tylko do jednego

ze środków prawnych pozwalających potencjalnie na wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu

z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Na skarżącym

spoczywa

obowiązek

przeanalizowania

wszystkich

przewidzianych

prawem

środków procesowych, które mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę dla

wzruszenia tego orzeczenia, i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05,

OSNC 2006, nr 1, poz. 17 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006,

nr 7-8, poz. 140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą konstrukcyjną, gdyż

skarżąca

nie

uprawdopodobniła,

że

na

skutek

wydania

zaskarżonego

postanowienia poniosła szkodę, o której mowa w art. 5192 § 1 k.p.c. Stwierdzenie,

że w wyniku wydania tego orzeczenia wnioskodawczyni została pozbawiona

możliwości uzyskania od uczestnika kwot, których zwrotu domagała się

w postępowaniu zakończonym prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego, nie

jest w tym zakresie wystarczające. Wiązanie szkody z faktem nieuwzględnienia

roszczenia skarżącej bez przedstawienia dalszej przekonującej argumentacji

prawnej mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta rzeczywiście została

wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich środków mających uwiarygodnić

to twierdzenie, samo w sobie nie jest wystarczające do spełnienia wymagania

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Nieuwzględnienie żądania

wnioskodawcy w postępowaniu nieprocesowym, podobnie jak nieuwzględnienie

powództwa

strony

z wyrządzeniem

powodowej

szkody,

gdyż

w

procesie,

nieuzyskanie

nie

przez

może

być

utożsamiane

wnioskodawcę

żądanej

w postępowaniu sądowym ochrony prawnej w zakresie danego prawa bądź

roszczenia nie zawsze będzie prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego.

Konieczne

są

można mówić

zatem

o

dalsze

szczegółowe

uprawdopodobnieniu

wyjaśnienia,

poniesienia

bez

szkody.

których

nie

Stanowisko

to

zostało już wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in.

postanowienie z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11,

z dnia 14 kwietnia 2008 r., II BP 66/07, niepubl. oraz z dnia 23 października

2008 r., V CNP 26/08, niepubl.).

Z

omówionych

przyczyn

na podstawie art. 424 § 1 k.p.c.

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji,