IV CNP 14/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 14/09

POSTANOWIENIE

Dnia 17 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej „J.” w O.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.

z dnia 14 grudnia 2006 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „J.” w

O. przeciwko B. O. i H. O.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w O. w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „J."

w O. przeciwko B. i H. O. o zapłatę, po rozpoznaniu apelacji pozwanych od wyroku

Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 listopada 2005 r. wyrokiem z dnia 14 grudnia

2006 r. zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 w ten sposób, że zasądzoną od

pozwanych na rzecz powódki kwotę 2.277,60 zł obniżył do kwoty 2.229,11 zł z

odsetkami ustawowymi tam określonymi, oddalił powództwo i apelacje w

pozostałym zakresie, rozstrzygając o kosztach procesu jak w sentencji.

Powódka

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

powyższego orzeczenia, w części w jakiej oddala powództwo, wskazując jako

podstawę skargi naruszenie przepisów prawa materialnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem, przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazanie że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

W ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że

wymaganie uprawdopodobnienia szkody zostaje spełnione jedynie wówczas, gdy

strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku nastąpiła i wskaże

rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi dowody lub inne

środki uwiarygodniające jej twierdzenia w tym zakresie (zob. np. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., l CNP 19/05, niepubl.; z dnia

23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, niepubl.;

z dnia 25 listopada 2008 r., IV CNP 73/08, niepubl.).

Z kolei czyniąc zadość obowiązkowi z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący

powinien wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego

orzeczenia nie przysługuje żaden środek odwoławczy ani nadzwyczajny środek

zaskarżenia, bowiem tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu

prawnego skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia nie jest możliwe. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwraca się uwagę

na fakt, że środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego orzeczenia mogą

być – oprócz skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie postępowania – także inne

narzędzia procesowe (np. powództwo przeciwegzekucyjne lub specjalne środki

funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym), do których skarżący winien się

odnieść na gruncie konkretnej sprawy (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 28 lutego 2006 r., l CNP 12/06, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140;

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC

2006, nr 1, poz. 17; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2005 r.,

l CNP 28/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r.,

l CNP 37/05, nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października

2005 r., V CNP 24/05, nie publ.).

Skarżąca

w

niniejszej

sprawie

nie

uczyniła

zadość

obowiązkowi

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody. W tym zakresie ograniczyła się li tylko

do gołosłownego twierdzenia, że wskutek wydania orzeczenia w przedmiotowej

sprawie poniosła szkodę w postaci nie zapłaconej przez pozwanych kwoty 48,49 zł

z tytułu opłat za korzystanie z mieszkania, które to koszty poniosła powódka na

rzecz przedsiębiorstwa energetycznego dostarczającego energię cieplną do jej

zasobów, a które nie zostały zrefundowane przez pozwanych. Na poparcie

przytoczonych okoliczności skarżąca nie powołała żadnych dowodów, ani żadnych

środków mających na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności. Samo zaś

twierdzenie

strony

co

do

faktu

powstania

szkody

nie

jest

środkiem

uprawdopodobnienia i nie czyni zadość przedmiotowemu obowiązkowi.

Skarżąca nie wykazała również, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe. W tym zakresie ograniczyła

się do stwierdzenia, że zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna od

orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy w O. w niniejszej sprawie była

niedopuszczalna z uwagi na niższą, niż pięćdziesiąt tysięcy złotych wartość

przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca całkowicie pominęła w tym zakresie skargę

o wznowienie

postępowania.

Nie

wykazała,

że

wznowienie

postępowania

w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem – w świetle przepisów art. 3994161 k.p.c. – jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia

albo zarzuty przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi

o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w w.

z art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c., odrzucił skargę.

md