IV CNP 115/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 115/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w […]

z dnia 17 czerwca 2010 r., w sprawie z powództwa E. – O. Spółki Akcyjnej z

siedzibą w […]

przeciwko M. L.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 marca 2011 r.,

I. odrzuca skargę;

II. oddala

wniosek

strony powodowej o

kosztów postępowania ze skargi.

zasądzenie

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanego M. L. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 13 maja 2009 r., którym

uwzględnione zostało powództwo E.-O. Spółki Akcyjnej o zapłatę.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu pierwszej oraz drugiej instancji, wskazując jako jej podstawę naruszenie

art. 57 Prawa energetycznego, pozwany podniósł, że wykonanie zaskarżonych

orzeczeń spowoduje w jego sytuacji oraz jego rodziny „powstanie szkody wobec

obciążenia i wyegzekwowania zasądzonych kwot”.

W odpowiedzi na skargę strona powodowa wniosła o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów

postępowania ze skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

została wniesiona przed zmianą przepisów dotyczących tego środka procesowego

wynikającą z ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny,

ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe

i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie z dniem 25 września

2010 r. Wobec braku w tej ustawie przepisów międzyczasowych w sprawie

znajdowały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu

nadanym tą ustawą.

Zgodnie z art. 4241 § 1 i 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje stronie wyłącznie od wyroku

kończącego postępowanie w sprawie i to zarówno, gdy chodzi o wyrok sądu

odwoławczego, jak i wyrok sądu pierwszej instancji, który może być skutecznie

zaskarżony jedynie w wypadkach wyjątkowych. Zważywszy, że pozwany

skorzystał z możliwości zaskarżenia apelacją wyroku Sądu pierwszej instancji,

którą Sąd odwoławczy merytorycznie rozpoznał i oddalił wyrokiem z dnia

17 czerwca 2010 r., jedynie ten wyrok mógł być uznany za kończący postępowanie

w sprawie w rozumieniu wskazanego przepisu. W zakresie zatem, w jakim

skarga dotyczy wyroku Sądu pierwszej instancji jest ona niedopuszczalna.

W

odniesieniu

do

orzeczenia

Sądu

odwoławczego

skarga

jest

niedopuszczalna ze względu na nieusuwalne braki w zakresie zasadniczych

elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5 pkt 3, 4 i 5 k.p.c.

Każdy tego

rodzaju

brak

stanowi

samodzielną

i

wystarczającą

podstawę

odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07,

niepubl.).

W skardze nie wskazano przepisu prawa, z którym zaskarżony skargą

wyrok jest, zdaniem pozwanego, niezgodny (art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.).

Przytoczenie podstaw skargi nie jest równoznaczne ze spełnieniem tego

obowiązku i nie może go zastąpić. Oba te wymagania są wyraźnie przez

ustawodawcę odróżniane, a zatem muszą być spełnione w sposób niezależny

i odrębny (por. m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06,

niepubl. oraz postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden

z nieodzownych

elementów

tego

szczególnego

środka

procesowego.

Pozwany ograniczył się w tym zakresie jedynie do ogólnikowego stwierdzenia,

że brak było możliwości zmiany bądź uchylenia zaskarżonych orzeczeń w drodze

innych środków prawnych, a skarga spełnia wymagania przewidziane we

wskazanym przepisie. Na skarżącym spoczywał obowiązek przeanalizowania

poszczególnych

przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby

ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wyroku Sądu odwoławczego

i przedstawienia w tym zakresie szczegółowych wniosków. Konieczne zatem było

przeprowadzenie

stosownego

jurydycznego

wywodu,

który

świadczyłby

o niemożności wzruszenia tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych

(por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC

2006, nr 1, poz. 17 oraz postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP

23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Skarga

dotknięta

jest

jeszcze

jedną

istotną

wadą.

Pozwany

nie

uprawdopodobnił, iż na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia została mu

wyrządzona skonkretyzowana szkoda majątkowa, o której mowa w art. 4241 § 1

k.p.c. Nieskutecznie skarżący powołał się na szkodę w zakresie, w jakim

powstała jedynie możliwość jej powstania w przyszłości. Pozwany nie wykazał,

że zasądzona od niego kwota została już uiszczona bądź też wyegzekwowana

w drodze postępowania egzekucyjnego. Nie można w tej sytuacji mówić o szkodzie

wymiernej i rzeczywistej, która wystąpiła już w majątku skarżącego, lecz o szkodzie

mającej jedynie charakter przyszły bądź hipotetyczny. Zgodnie z utrwalonym

stanowiskiem judykatury, powołanie się na tego rodzaju postać szkody nie czyni

zadość wymaganiu przewidzianemu w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Na skarżącym

spoczywał obowiązek uprawdopodobnienia, że poniósł on konkretny uszczerbek

majątkowy nie zaś uszczerbek, który mógłby wystąpić w przyszłości (por. m.in.

postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz.

110 oraz postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006,

nr 7-8, poz. 141).

Z omówionych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na

podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi ulegał oddaleniu

wobec tego, że powód wiązał go wyłącznie z wnioskiem o odmowę przyjęcia

skargi do rozpoznania oraz zgłoszonym na wypadek jego nieuwzględnienia

wnioskiem o jej oddalenie (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 563/01, niepubl.).

jz