IV CNP 115/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 115/08

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi uczestnika postępowania

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w W.

z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt [...],

w sprawie z wniosku C.P.

przy uczestnictwie J.P.

o podział majątku,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Uczestnik postępowania J.P. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 6 lutego

2007 r. Postanowieniem tym Sąd Rejonowy dokonał podziału majątku wspólnego

uczestnika i wnioskodawczyni C.P. poprzez przyznanie wnioskodawczyni własności

nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym,

położonej w M.,

z

obowiązkiem uregulowania w terminie jednego roku spłaty w wysokości 209.850 zł

na rzecz uczestnika. Postanowienie Sądu I instancji nie zostało zaskarżone i

uprawomocniło się.

W

skardze uczestnik zarzucił, że wydanie zaskarżonego orzeczenia

nastąpiło z w wyniku naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 113 § 1 k.p.c., art. 286

k.p.c. i art. 379 pkt 5 k.p.c. i wyrządziło mu szkodę w wysokości co najmniej

200.000 zł, polegającą na zaniżeniu o ok. 400.000 zł wartości majątku wspólnego

małżonków poprzez nierozpatrzenie zastrzeżeń uczestnika w stosunku do opinii

biegłego.

Uczestnik wskazał, że wniesienie apelacji uniemożliwił mu Sąd Rejonowy,

który,

naruszając

podstawowe

wolności

obywatelskie,

odmówił

zwolnienia

uczestnika od kosztów sądowych i ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu,

mimo że uczestnik w tym czasie był pozbawiony wolności.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.

Należą do nich:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest

ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga złożona przez uczestnika nie ma wszystkich koniecznych składników.

Nie zawiera wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie

jest niezgodne. Przedstawione w jej treści zarzuty stanowią bowiem przytoczenie

podstaw skargi, tymczasem sprecyzowanie, z którym przepisem prawa orzeczenie

jest

niezgodne

jest

odrębnym

obowiązkiem

sformułowanym

w

ustawie,

wymagającym osobnego ujęcia w skardze (por postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).

Nie zawiera także uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej

przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie

wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku

nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi

dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,

postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.; z dnia

11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Skarżący tymczasem poprzestał na gołosłownym

twierdzeniu, że wartość nieruchomości uległa zaniżeniu, nie przedstawiając

żadnych środków dowodowych wspierających jego stanowisko.

W skardze nie znalazł się także wywód wyjaśniający dlaczego wzruszenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe. Uczestnik ograniczył się do stwierdzenia, że odmowa zwolnienia od

kosztów procesu i ustanowienia pełnomocnika z urzędu uniemożliwiła mu złożenie

apelacji, co jednak nie wyjaśnia, dlaczego uczestnik sam nie napisał apelacji, skoro

podnoszone przez niego obecnie argumenty nie odbiegają od formułowanych

w toku postępowania. Apelacja nie wyczerpuje jednak katalogu środków, z których

ewentualnie mógłby skorzystać uczestnik – zwłaszcza, gdy podnosi zarzut

nieważności postępowania z uwagi na pozbawienie go możności obrony praw

z powodu niewłaściwych - według niego - działań Sądu. W skardze nie ma jednak

rozważań

na

temat

przyczyn

niedopuszczalności

wniesienia

np.

skargi

o wznowienie postępowania.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.