IV CNP 102/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt IV CNP 102/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt IV Ca (…),

w sprawie z powództwa M. Z.

przeciwko Zakładom Energetycznym (…) Spółce Akcyjnej w S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powód

M.

Z. wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 20 września 2007 r.

oddalającego apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 30

października

2006

r.,

którym

oddalone

zostało

jego

powództwo

o

zapłatę

odszkodowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy sposób.

Środek ten dotknięty jest nieusuwalnym brakiem dwóch elementów konstrukcyjnych

przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak choćby jednego z elementów wymienionych

w tym przepisie stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi

(por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP 86/06, niepubl. i

postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

W

skardze

nie

uprawdopodobniono

wyrządzenia

szkody spowodowanej

wydaniem zaskarżonego wyroku (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). W tym zakresie skarżący

ograniczył się do stwierdzenia, że szkoda wiąże się z pozbawieniem go odszkodowania

za szkodę wyrządzoną przez pozwanego. Stwierdzenie to nie czyni zadość

wskazanemu wymaganiu. Powołanie się na prawomocne oddalenie apelacji od wyroku

oddalającego powództwo bez wskazania wprost wysokości poniesionej szkody,

przedstawienia przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym, że

szkoda ta została stronie skarżącej rzeczywiście wyrządzona oraz bez wskazania

odpowiednich środków mających uwiarygodnić to twierdzenie, samo w sobie nie jest

wystarczające do spełnienia obowiązku przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.

postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz.

140). Należy mieć na uwadze, że nieuwzględnienie powództwa bądź apelacji od

wyroku, którym oddalone zostało powództwo nie może być – wbrew założeniu

skarżącego – tożsamiane z wyrządzeniem szkody, której rozmiary odpowiadałyby

wartości określonego w pozwie roszczenia. Oprócz twierdzenia, że strona poniosła

szkodę konieczne są zatem – jak wskazano – dalsze szczegółowe wyjaśnienia, bez

których o uprawdopodobnieniu szkody w ogóle mowy być nie może. Stanowisko to

zostało już w orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie wyrażone (por. m. in.

postanowienie SN z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11

oraz postanowienie SN z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/08, niepubl.,

postanowienie SN z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP 53/09, niepubl.).

Skarga nie spełnia ponadto wymagania określonego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych elementów

tego szczególnego środka procesowego. W skardze wskazano jedynie, że brak jest

„ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a ponadto

zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną”. Stwierdzenie to bez

dalszego przekonującego uzasadnienia nie może być uznane za zadośćuczynienie

wymaganiu wynikającemu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa

szczegółowego

przeanalizowania

wszelkich

przewidzianych

prawem

środków

procesowych, które mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę przy wzruszeniu

wymienionego wyroku i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków. Poza

wskazaniem konkretnych środków prawnych konieczne jest także wyczerpujące

wyjaśnienie dlaczego strona nie mogła i nadal nie może ze środków tych skutecznie

skorzystać, którego w skardze w istocie brak (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia

2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05,

OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, postanowienie SN z dnia 8 grudnia 2009 r., III CNP

53/09, niepubl.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jako instrument procesowy o szczególnym charakterze należy do środków

wysoce sformalizowanych, a jej sporządzenie i wniesienie objęte jest przymusem

adwokacko-radcowskim (art. 871 § 1 k.p.c.). Z tego względu ocena spełnienia

stawianych skardze przez ustawodawcę wysokich wymagań nie może abstrahować od

profesjonalnego charakteru zastępstwa strony w postępowaniu skargowym i musi być

odpowiednio rygorystyczna.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.