III SK 40/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 40/13

POSTANOWIENIE

Dnia 5 lutego 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z wniosku Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia Mieszkańców Wsi

B. o wpis do Krajowego Rejestru Sądowego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 lutego 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 21 grudnia 2012 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w S. Wydział VIII Gospodarczy postanowieniem z dnia 21

grudnia 2012 r., oddalił apelację Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia

Mieszkańców Wsi B. z/s w B. od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 18

września 2012 r.

Komitet Założycielski zaskarżył postanowienie Sądu Okręgowego skarga

kasacyjną. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 1, art. 7 i art. 45 §

1 Konstytucji RP, art. 95 § 1 k.c. oraz art. 96 k.c., art. 9 i 14 ustawy o

stowarzyszeniach, art. 379 pkt 5 k.p.c., art. 394 k.p.c., art. 6944 § 1 wyraz 15 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pełnomocnik

Komitetu Założycielskiego powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia zagadnienia

prawnego oraz potrzebę wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie. Wykonując wezwanie Sądu Okręgowego do uzupełnienia braków

formalnych skargi w postaci uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania,

pełnomocnik Komitetu Założycielskiego wyjaśnił, że uzasadnienie to, zawarte w

środkowym akapicie uzasadnienia skargi, przedstawia się następująco: s.sąd

rejestrowy

zajmuje

stanowisko

odmienne

od

sądów

rejestrowych

innych

województw i tym samym naruszona zostaje jednolitość prawa państwa polskiego,

wobec czego zasadnym jest wystąpienia z niniejszą skargą celem zapewnienia

jednolitości art. 3 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że

jeden sąd rejestrowy nie może stosować prawa odmiennie niż wszystkie pozostałe

sądy rejestrowe Rzeczpospolitej Polskiej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Skarga

kasacyjna

Komitetu

Założycielskiego

podlega

odrzuceniu

na

podstawie art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. oraz art. 3984 § 2

k.p.c.

Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej uzależnione jest od zachowania

określonych przepisem art. 3984 k.p.c. jej wymagań konstrukcyjnych. Skarga

kasacyjna jest bowiem sformalizowanym środkiem prawnym, o ściśle określonej

konstrukcji. Niespełnienie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej prowadzi do

jej odrzucenia a limine, bez wdrażania tzw. postępowania naprawczego.

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

„oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości czy w części”. Skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego

nie spełnia tego wymagania. Jego pełnomocnik wniósł bowiem skargę na

postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 grudnia 2012 r., … 392/12 nie

wskazując, czy postanowienie to skarży w całości czy w części. Zgodnie zaś z

orzecznictwem Sądu Najwyższego, zakres zaskarżenia musi być precyzyjnie

wskazany, nie wystarczy tu odwołanie się do treści wniosków kasacyjnych, czy

uzasadnienia skargi kasacyjnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26

stycznia 2007 r., I CSK 472/06).

Kolejnym z wymagań konstrukcyjnych skargi jest przytoczenie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.). Dopełnienie tego

wymagania polega na wskazaniu przez skarżącego, na jakiej z przewidzianych w

art. 3983 § 1 k.p.c. podstaw kasacyjnych opiera skargę kasacyjną, przytoczeniu

naruszonych przepisów prawa oraz wyjaśnieniu (czyli uzasadnieniu), na czym

zarzucane naruszenie polega (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja

2012 r., I CZ 107/11). Pełnomocnik Komitetu Założycielskiego poprzestał zaś na

wyliczeniu różnych przepisów prawa, które - w jego ocenie - zostały naruszone.

Niezależnie od powyższego skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego

podlega odrzuceniu ze względu na brak uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania, spełniającego choćby w minimalnym stopniu wymagania art. 3984 § 2

k.p.c. Zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy uprawniony jest do kontroli

prawidłowości formalnej skargi kasacyjnej. W ramach tej kontroli mieści się także

ocena rezultatu czynności naprawczych w wykonaniu wezwania Sądu drugiej

instancji do uzupełniania braków formalnych skargi (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 r., II CSK 20/13; z dnia 17 kwietnia 2012 r.,

II CSK 620/11).

Skarga kasacyjna Komitetu Założycielskiego, z uwzględnieniem pisma z dnia

11 czerwca 2013 r., wykonującego wezwanie Sądu drugiej instancji do uzupełniania

braku skargi przez uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, nie zawiera

żadnego wywodu prawnego nawiązującego do przesłanek przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania objętych zakresem normowania powołanych we wniosku

skargi art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej Komitetu

Założycielskiego powołano się co prawda na potrzebą rozstrzygnięcia zagadnienia

prawnego oraz wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, ale

ani nie wskazano o rozstrzygniecie jakiego zagadnienia prawnego chodzi, ani nie

powołano przepisów prawa wywołujących rozbieżną wykładnię w orzecznictwie

sądowym, o jakimkolwiek merytorycznym uzasadnieniu nie wspominając. Jako

takiego nie można bowiem żadną miarą uznać zaprezentowanego przez

pełnomocnika Komitetu Założycielskiego wywodu, przytoczonego poniżej in extenso:

„szczeciński sąd rejestrowy zajmuje stanowisko odmienne od sądów rejestrowych

innych województw i tym samym naruszona zostaje jednolitość prawa państwa

polskiego, wobec czego zasadnym jest wystąpienia z niniejszą skargą celem

zapewnienia jednolitości art. 3 Konstytucji RP. Biorąc pod uwagę powyższe należy

stwierdzić, że jeden sąd rejestrowy nie może stosować prawa odmiennie niż

wszystkie pozostałe sądy rejestrowe Rzeczpospolitej Polskiej”. Takie uzasadnienie

nie wyjaśnia na czym miałoby polegać zagadnienie prawne sprawy oraz wywołujące

rozbieżności w orzecznictwie sądowym wątpliwości w wykładni, a tym samym nie

odpowiada ono wymaganiom art. 3984 § 2 k.p.c.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy z mocy art. 3986 § 3 w związku

z § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.