III SK 27/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III SK 27/10

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Halina Kiryło

SSN Andrzej Wróbel (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa PGE Zespołu Elektrowni Dolna Odra Spółki Akcyjna w N.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o wydanie świadectwa pochodzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2010 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 grudnia 2009 r.,

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza

od

pozwanego

Prezesa

Urzędu

Regulacji

Energetyki na rzecz strony powodowej kwotę 270 (dwieście

siedemdziesiąt)

zł

tytułem

zwrotu

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

kosztów

postępowania

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes Urzędu) decyzją z dnia 6 maja

2008 r. stwierdził, że wstrzymanie przez RWE Stoen S.A. w W. (powódka I)

dostarczania energii elektrycznej do położonej w W. nieruchomości E. W.

(zainteresowana) było nieuzasadnione, ponieważ przedsiębiorstwo energetyczne

nie dochowało ustawowego wymogu wyznaczenia osobie zalegającej z zapłatą za

energię dodatkowego terminu do uregulowania należności.

Powódka I oraz RWE Stoen Operator Sp. z o.o. (który został stroną

postępowania, jako operator systemu dystrybucyjnego, dalej jako powódka II)

zaskarżyli powyższą decyzję odwołaniem wnosząc o jej zmianę i orzeczenie, że

wstrzymanie dostaw energii było uzasadnione. W odwołaniach skarżący, że

dodatkowy termin został wyznaczony odbiorcy, zaś od chwili wezwania do zapłaty

zaległości do momentu wstrzymania dostaw energii upłynęło trzy razy więcej czasu,

niż wymaga Prawo energetyczne.

Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z dnia

2 grudnia 2008 r., oddalił oba odwołania, uznając że nie zaistniały przewidziane

prawem przesłanki uzasadniające wstrzymanie dostaw energii elektrycznej.

Wzywając zainteresowaną do uregulowania zaległości w opłatach za pobraną

energię elektryczną, przedsiębiorstwo energetyczne nie dopełniło wymogu

uczynienia tego na piśmie, ponieważ wezwanie nie zostało podpisane przez osobę

upoważnioną do działania w imieniu powódki I. Ponadto Sąd Okręgowy podniósł,

że dodatkowy dwutygodniowy termin na uiszczenie zaległości powinien zostać

wyznaczony w taki sposób, by umożliwić odbiorcy wywiązanie się z tych płatności

w terminie, tymczasem w wezwanie do zapłaty zostało doręczone w dniu, w którym

zakreślony przez przedsiębiorstwo energetyczne termin na uregulowanie zaległości

już upłynął.

Powódki

zaskarżyły

wyrok

Sądu

Okręgowego

apelacją,

zarzucając

naruszenie art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego oraz art. 61, 73 i 74 k.c.; art. 233 §

1 k.p.c., art. 328 § 2. k.p.c., art. 7, 75 oraz 77 k.p.a. Dodatkowo powódka II

zarzuciła wyrokowi, że w poprzedzającym go postępowaniu pozwany działał za

pośrednictwem pełnomocnika nie mającego należytego umocowania.

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 30 października 2009 r., oddalił obie

apelacje. W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny ustosunkował się do zarzutu

naruszenia braku umocowania pełnomocnika Prezesa Urzędu do działania przed

Sądem pierwszej instancji. Zarzut ten uznał za niezasadny, ponieważ po wezwaniu

Prezesa Urzędu przez Sąd Okręgowy do usunięcia braku formalnego odpowiedzi

na odwołanie, polegającego na niewykazaniu umocowania dla osoby, która

podpisała odpowiedź na odwołanie w imieniu Prezesa Urzędu, dołączył on

stosowne upoważnienie wystawione na podstawie art. 268a k.p.a., z którego

wynika, że M. W. pełniący funkcję Wiceprezesa Urzędu Regulacji Energetyki został

upoważniony przez Prezesa Urzędu do kierowania do sądu pism procesowych.

Według Sądu Apelacyjnego upoważnienie to należało uznać za wystarczające do

wykazania umocowania do działania w imieniu Prezesa Urzędu na etapie

postępowania sądowego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego,

Sąd Apelacyjny przyjął, że Sąd Okręgowy trafnie podkreślił, że zakreślenie

dwutygodniowego terminu do zapłaty bieżących i zaległych należności powinno

umożliwiać odbiorcy wywiązanie się w tychże zobowiązań

w terminie dwóch

tygodni od dnia doręczenia powiadomienia, z uwagi na dolegliwy charakter sankcji

w postaci wstrzymania dostarczania dostaw energii. Zdaniem Sądu Apelacyjnego

nie wystosowano wezwania odpowiadającego wymogom przewidzianym w ustawie,

ponieważ z treści otrzymanego przez zainteresowaną w dniu 26 października 2007

r. wezwania wynikało, że ma ona zapłacić zaległości w terminie 14 dni, nie później

niż do dnia 26 października 2007 r. Termin zakreślony do uiszczenia zaległości

upływał zatem w dniu otrzymania wezwania, co oznacza że nie dano odbiorcy

szansy na dotrzymanie zagwarantowanego ustawą terminu do zapłaty zaległości.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego nieistotne jest, jak długo po powiadomieniu o

zaległościach

doszło

do

wstrzymania

dostaw

energii,

skoro

bowiem

przedsiębiorstwo energetyczne nie dotrzymało wszystkich przewidzianych w art. 6

ust. 3a Prawa energetycznego wymogów, nie miało znaczenia jak długo po

otrzymaniu wadliwego powiadomienia doszło do wstrzymania dostaw. Sąd

Apelacyjny nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 233 § 1 oraz 328 § 1

k.p.c.

Powódka II zaskarżyła wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to

jest art. 6 ust. 3a w związku z art. 6 ust. 1 Prawa energetycznego poprzez błędną

wykładnię „poprzez nieuprawnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zostały

spełnione kumulatywnie przesłanki wymienione w przedmiotowym przepisie” oraz

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego „poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne

uznanie, że wyznaczenie terminu do zapłaty w formie oznaczenia daty upływu tego

terminu, wymaga doręczenia pisma zawierającego tak określony termin na nie

mniej niż czternaście dni przed jego nadejściem, mimo iż rzeczywisty termin do

uiszczenia należności i oczekiwanie Powoda II RWE Polska S.A. na zapłatę przed

wstrzymaniem dostaw energii elektrycznej są dłuższe niż dwa tygodnie”, a także

art. 130 § 2 w związku z art. 130 § 1 k.p.c. „poprzez błędną wykładnię i

nieuwzględnienie zarzutu apelacyjnego Powoda RWE Stoen Operator Sp. z o.o.

dotyczącego nadania biegu pismu procesowemu – odpowiedzi na odwołanie

podpisanemu przez Wiceprezesa URE M. W. pomimo nieusunięcia przez

Pozwanego

braku

tego

pisma,

tj.

niewykazania

należytego

umocowania

Wiceprezesa URE Pana M. W. do reprezentowania Pozwanego w niniejszej

sprawie” oraz art. 379 pkt 2 k.p.c. poprzez „występowanie w sprawie nienależycie

umocowanego pełnomocnika Pozwanego i niepotwierdzenie przez Pozwanego

czynności dokonanej z udziałem tego pełnomocnika”.

Prezes Urzędu w odpowiedzi na skargę kasacyjną powódki wniósł o jej

oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 ust. 3 a Prawa

energetycznego Prezes Urzędu podniósł, że powiadomienie odbiorcy energii

powinno zawierać co najmniej pouczenie o treści art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego, informację o upływie miesięcznego terminu zwłoki w płatnościach,

wskazanie dodatkowego dwutygodniowego terminy do zapłaty zaległości oraz

bieżących należności, a także informację o skutkach nieuregulowania tych

należności. Zdaniem Prezesa Urzędu termin na uiszczenie zaległości nie może

zostać wyznaczony poprzez wskazanie w wezwaniu konkretnej daty, w której ma

zostać dokonana płatność, zaś jedyną akceptowalną z punktu widzenia art. 6 ust.

3a Prawa energetycznego postacią wyznaczenia dodatkowego terminu jest

sformułowanie „dwa tygodnie od daty doręczenia”. Tylko wówczas bieg terminu

będzie uzależniony wyłącznie od czasu, a w sytuacji gdy powiadomienie nie zostaje

doręczone, termin ten nie może upłynąć. Odnosząc się do zarzutu naruszenia

przepisów postępowania, Prezes Urzędu uznał je za chybione, ponieważ

odpowiedź na odwołanie została podpisana przez Wiceprezesa Urzędu Regulacji

Energetyki, działającego na mocy upoważnienia udzielonego mu na podstawie art.

268a k.p.a. w związku z § 2 ust. 2 statutu Urzędu Regulacji Energetyki przez

Prezesa Urzędu, umocowującego do podpisywania w imieniu Prezesa Urzędu pism

procesowych i pełnomocnictw. Zdaniem Prezesa Urzędu do instytucji upoważnienia

z art. 268a k.p.a., zwanego przedstawicielstwem administracyjnym nie znajdują

zastosowania przepisy k.c. dotyczące przedstawicielstwa, tym samym nie jest

zasadne stosowanie do przedmiotowego upoważnienia przepisów regulujących

pełnomocnictwo procesowe.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna powódki II nie ma uzasadnionych podstaw.

2. W pierwszej kolejności należy rozważyć najdalej idący zarzut, dotyczący

naruszenia art. 379 pkt 2 k.p.c. i nieważności postępowania w niniejszej

sprawie. Co prawda Sąd Najwyższy może jedynie badać, czy nieważnością

dotknięte było postępowanie przed sądem drugiej instancji (wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., sygn. akt I CKN 825/97, OSNC

1998 nr 5, poz. 81; OSP 1998 nr 5, poz. 93), jednakże nieważność

postępowania w pierwszej instancji oraz nieuwzględnienie jej przez sąd drugiej instancji Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę w granicach podstaw skargi

kasacyjnej (wyrok z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt II CKN 600/97, OSP

1999 nr 3, poz. 58; wyrok z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I PK 124/06).

Powódka II uzasadniła powyższy zarzut występowaniem w sprawie

nienależycie

umocowanego

pełnomocnika

Prezesa

Urzędu

oraz

niepotwierdzenia przez Prezesa Urzędu czynności dokonanej z udziałem

tego pełnomocnika, podczas gdy w rzeczywistości powódka II upatruje

naruszenia art. 379 pkt 2 k.p.c. w czynności Sądu Okręgowego polegającej

na nadaniu biegu odpowiedzi na odwołanie obu powódek sporządzonej

przez Wiceprezesa Urzędu Regulacji Energetyki, który nie przedstawił

stosownego

pełnomocnictwa

Prezesa

Urzędu.

Tak

sformułowany

i

uzasadniony zarzut nieważności postępowania jest bezpodstawny z

następujących powodów.

3. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela zapatrywania wyrażone w

dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którymi zarzut

nieważności

postępowania

z

powodu

nienależytego

umocowania

pełnomocnika może skutecznie zgłosić w skardze kasacyjnej strona, która w

ten sposób została pozbawiona możności należytej obrony swoich praw.

Wymagania takie są bowiem ustanowione w jej interesie. Ewentualne

nienależyte umocowanie pełnomocnika strony przeciwnej nie może być

skutecznie wykorzystywane przez stronę przeciwną, jako podstawa

zaskarżenia niekorzystnego dla niej orzeczenia (wyrok SN z 17 marca 1999

r., sygn. akt II CKN 209/98, nie publ.; wyrok SN z 7 lutego 2002 r., sygn. akt I

CKN 489/00 - nie publ.; wyrok SN z 9 marca 2005 r., sygn. akt III CK 263/04;

wyrok SN z 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV CK 661/03). Nawet jeżeli za

trafne uzna się odmienne stanowisko, zgodnie z którym w skardze

kasacyjnej można powoływać się na naruszenie przez sąd przepisów

procesowych dotyczących interesów innego uczestnika, jeżeli uchybienie to

spowodowało nieważność postępowania (postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 27 lutego 1997 r., sygn. akt III CKN 6/97, niepublikowane; wyrok z

dnia 15 czerwca 2005 r., sygn. akt II PK 274/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz.

41),

to

w

okolicznościach

faktycznych

niniejszej

sprawy,

niekwestionowanych przez powódkę II nie budzi wątpliwości, że Prezes

Urzędu był prawidłowo reprezentowany w toku postępowania przed Sądami

pierwszej i drugiej instancji. Stosowne pełnomocnictwo nie zostało złożone

jedynie przez osobę, która wniosła odpowiedź na odwołanie, natomiast

przedstawiły

je

osoby

występujące

w

imieniu

Prezesa

Urzędu

w

postępowaniu przed Sądem Okręgowym oraz Sądem Apelacyjnym (k. 41 i k.

56).

4. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 130 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy w

obecnym składzie stwierdza, że § 2 ust. 2 Statutu Urzędu Regulacji

Energetyki

nie

upoważnienia

stanowi

dostatecznej

Wiceprezesa

podstawy

dla

Regulacji

Energetyki

Urzędu

skutecznego

do

reprezentowania Prezesa Urzędu w postępowaniach sądowych z odwołania

od decyzji Prezesa Urzędu. Przepis ten umożliwia jedynie upoważnienie

pracowników Urzędu do podejmowania decyzji w określonych sprawach w

imieniu Prezesa Urzędu. Sąd Najwyższy w obecnym składzie podziela w

pełni stanowisko wyrażone w uchwale SN z 19 grudnia 2008 r., sygn. akt III

SZP 2/08, zgodnie z którym wewnętrzne akt regulujące organizację aparatu

pomocniczego, jakim jest wspierający Prezesa Urzędu Urząd, nie stanowią

dostatecznej podstaw dla kształtowania zasad reprezentacji Prezesa Urzędu

w postępowaniu sądowym przed sądem powszechnym z odwołania od

decyzji Prezesa Urzędu. Stroną pozwaną w niniejszej sprawie jest Prezes

Urzędu (479(50) § 1 k.p.c.). Stosownie do art. 86 k.p.c. strony mogą działać

przed sądem osobiście lub przez pełnomocnika. Z powyższego wynika, że to

Prezes Urzędu wnosi odpowiedź na odwołanie od jego decyzji, bądź

odpowiedź taka jest wnoszona w jego imieniu przez odpowiednio

umocowanego pełnomocnika. Jednocześnie przepis art. 87 k.p.c. określa,

kto może być w postępowaniu cywilnym pełnomocnikiem strony. Zawarte w

tym przepisie określenie kręgu osób legitymowanych do pełnomocnictwa jest

katalogiem zamkniętym. Osoba spoza tego katalogu nie może być

skutecznie

ustanowiona

pełnomocnikiem

strony,

chyba

że

przepisy

szczególne, w tym przepisy o postępowaniach odrębnych, wprost przewidują

taką możliwość, jak to ma miejsce np. w art. 479(51) k.p.c., który rozszerza

krąg osób mogących być pełnomocnikami procesowymi o pracowników

Urzędu Regulacji Energetyki. Powódka II trafnie podnosi zatem zarzut

naruszenia

art.

§

k.p.c.

przez

Sąd

Apelacyjny,

poprzez

nieuwzględnienie odpowiedniego zarzutu apelacyjnego. Odpowiedź na

odwołanie

powinien

przedstawić

Prezes

Urzędu

lub

posiadający

odpowiednie pełnomocnictwo pracownik Urzędu Regulacji Energetyki,

ewentualnie fachowy pełnomocnik procesowy.

5. Jednakże, aby Sąd Najwyższy mógł uwzględnić zarzut naruszenia art. 130 §

2 k.p.c. konieczne jest, by w skardze kasacyjnej przedstawiona została

odpowiednia argumentacja wskazująca, że nadanie biegu odpowiedzi

Prezesa Urzędu na odwołanie wpłynęło w istotny sposób na wynik sprawy.

Powódka ograniczała się zaś do stwierdzenia, że nadanie biegu odpowiedzi

na odwołanie „miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w

postępowaniu gospodarczym nie wniesienie odpowiedzi na pozew przez

pozwanego (w niniejszej sprawie mamy odpowiedź na odwołanie) może

prowadzić do wydania wyroku zaocznego w sprawie oraz Sąd Okręgowy

oraz Sąd Apelacyjny powinny pominąć stanowisko Pozwanego”. Skarga

kasacyjna powódki II nie zawiera należycie uzasadnionego wywodu,

obrazującego w jaki sposób argumentacja przedstawiona przez Prezesa

Urzędu w odwołaniu wpłynęła na wynik sprawy, jaką wagę przypisano

stanowisku Prezesa Urzędu w uzasadnieniach wyroków Sądów obu

instancji, jakie twierdzenia i dowody na poparcie swojego stanowiska zostały

przedstawione przez Prezesa Urzędu w odpowiedzi na odwołanie, a

następnie zostały uwzględnione przez Sądy pierwszej i drugiej instancji do

wydania orzeczeń niekorzystnych dla powódki II.

6. Nieuzasadnione okazały się także zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego w

zakresie, w jakim powódka II zarzuca błędną wykładnię „poprzez

nieuprawnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione

kumulatywnie przesłanki wymienione w przedmiotowym przepisie”, ponieważ

tego rodzaju naruszenie art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego nie polega na

błędnej wykładni, lecz na ewentualnym niewłaściwym zastosowaniu

powołanego powyżej przepisu. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. W pierwszej kolejności należy zważyć,

że zarzut ten nie został odpowiednio uzasadniony, to znaczy powódka II nie

połączyła jego lakonicznego uzasadnienia, bazującego na przedstawieniu

oderwanej od kontekstu tezy wyroku Sądu Najwyższego z 12 lutego 2003 r.,

sygn. akt I CKN 1470/00 (Lex 80236) oraz zbieżnego ze stanowiskiem

powódki poglądu wyrażonego przez Sąd Apelacyjny w wyroku z 28 listopada

2008 r., sygn. akt VI ACa 466/08, z błędnymi - zdaniem powódki II wywodami Sądu Apelacyjnego w przedmiocie wykładni art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego. Ponadto, jak wyjaśniono w wyroku SN z 21 września 2010

r., sygn. akt III SK 12/10 (niepublikowany) wyważenie między kolidującymi

ze sobą interesami dostawców i odbiorców energii nie może prowadzić do

obwarowania możliwości skorzystania z uprawnienia do wstrzymania dostaw

energii

wymogami,

które

nie

znajdują

uzasadnienia

w

ratio

legis

unormowania wynikającego z art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. W myśl

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego przedsiębiorstwo energetyczne

zobligowane jest wyznaczyć w piśmie informującym o takim zamiarze

dodatkowy

termin

do

zapłaty

należności.

Jeżeli

przedsiębiorstwo

energetyczne nie poinformuje o zamiarze wypowiedzenie umowy sprzedaży

energii lub o zamiarze wstrzymania dostarczania energii lub nie wyznaczy

dodatkowego

terminu,

nieuzasadnione.

wstrzymanie

Analogicznie

jest

w

dostarczania

przypadku,

energii

gdy

jest

wstrzymanie

dostarczania energii ma miejsce przed upływem terminu, o którym mowa w

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego. Sąd Najwyższy w pełni podziela

stanowisko Sądów orzekających w niniejszej sprawie, zgodnie z którym

termin ten rozpoczyna swój bieg od daty doręczenia stosownego wezwania

odbiorcy energii do uiszczenia zapłaty za energię elektryczną. To jednak,

czy termin ten – w przypadku określenia konkretnej daty, do której odbiorca

powinien uiścić należności o których mowa w art. 6 ust. 3a ustawy – został

wyznaczony poprawnie (to jest czy wskazana data upływa na dwa tygodnie

licząc od daty doręczenia pisma informującego o zamiarze wypowiedzenia

umowy sprzedaży energii) nie oznacza, że materializacja uprawnienia do

wstrzymania dostarczania energii uzależniona jest od prawidłowego

wyznaczenia

terminu.

Podczas

gdy

poinformowanie

o

możliwości

wstrzymania dostarczania energii ma nakłonić odbiorcę do uiszczenia

zaległych opłat za dostarczanie energii elektrycznej, dodatkowy termin,

liczony od daty doręczenia pisma informującego o zamiarze wstrzymania

dostarczania energii elektrycznej podyktowany jest względami ochrony

słabszej strony umowy sprzedaży energii elektrycznej, czyli konsumenta

usługi określonej w tej umowie. Ratio legis nałożenia takiego obowiązku

informacyjnego, jak przewidziany w art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, na

dostawcę energii elektrycznej polega na uświadomieniu odbiorcy istnienia

zaległości, gdy powstała ona wskutek przeoczenia lub okoliczności

życiowych oraz umożliwieniu zabezpieczenia odpowiednich środków na

pokrycie powstałej zaległości. Do realizacji tego celu nie jest konieczne

pozbawienie dostawcy energii elektrycznej możliwości wstrzymania dostaw

energii nierzetelnemu odbiorcy, gdy dodatkowy termin, o którym mowa w art.

6 ust. 3a Prawa energetycznego został błędnie określony. Stąd też mając na

względzie wskazaną powyżej konieczność wyważania między interesami

dostawców i odbiorców energii Sąd Najwyższy w obecnym składzie

przyjmuje, że jeżeli przedsiębiorstwo energetyczne wyznaczyło błędnie

termin dodatkowy na uiszczenie zaległości, lecz dostarczanie energii

wstrzymało po upływie terminu obliczonego zgodnie z przyjętą w niniejszej

sprawie przez Sądy obu instancji interpretacją art. 6 ust. 3a Prawa

energetycznego, to wstrzymanie dostarczania energii elektrycznej nie było

nieuzasadnione. Powyższy pogląd znajduje zastosowanie tylko w tych

sprawach, w których błędne wyznaczenie terminu polegało na wskazaniu

konkretnej daty, która ze względu na dzień doręczenia odbiorcy pisma

dostawcy energii nadeszła przed upływem dwóch tygodni liczonych zgodnie

z interpretacją art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego przyjętą w niniejszej

sprawie, natomiast data ta została wyznaczona w taki sposób, że

przedsiębiorstwo energetyczne mogło racjonalnie oczekiwać, że pismo

informujące o zamiarze wstrzymania dostaw energii dotrze do odbiorcy w

terminie pozwalającym na zakończenie biegu dwóch tygodni, o których

mowa w art. 6 ust. 3a ustawy w dniu wyznaczonym w przedmiotowym

wezwaniu. Mimo, iż wyrok Sądu Apelacyjnego został oparty na odmiennej

ocenie skutków nieprawidłowego wyznaczenia terminu, o którym mowa w

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego, orzeczenie nie narusza prawa, gdyż

zainteresowana otrzymała pismo z wezwaniem do zapłaty w dniu, w którym

upływał dodatkowy termin zapłaty wyznaczony przez powódkę, a powódka II

nie wykazała, by przedmiotowe wezwanie zostało wyekspediowane w

terminie

uzasadniającym

racjonalność

założenia,

że

zainteresowana

otrzyma je przed upływem dwóch tygodni liczonych zgodnie z interpretacją

art. 6 ust. 3a Prawa energetycznego.

7. Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji

wyroku. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 w zw. z art. 108 § 1 oraz

art. 39821 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.