III PK 7/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 7/14

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa A. Spółki Jawnej w K.

przeciwko A. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 maja 2014 r.,

na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w L.

z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt VII Pa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w L. z 12

czerwca 2013 r. Zarzucono naruszenie art. 101 1 k.p., art. 1012 k.p. oraz umowy o

zakazie konkurencji z 1 sierpnia 2009 r. oraz art. 10 § 1 k.p.

Zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.

Dotyczy ono „konieczności rozważenia, czy dane ujawnione w Krajowym Rejestrze

Sądowym lub w ewidencji działalności gospodarczej dotyczące rodzajów

prowadzonej działalności powinny mieć wpływ na

dokonywanie

wykładni

działalności konkurencyjnej określonej w umowie o zakazie konkurencji oraz czy

wykładnia dokonana w oparciu o te dane nie stanowi wykładni rozszerzającej na

niekorzyść pracownika, zabronionej w prawie pracy. Rozważenia w tym zakresie

wymaga również, czy wpisom poszczególnych rodzajów działalności określonych w

PKD może być przypisane pierwszeństwo w ustalaniu zakresu działalności

konkurencyjnej w stosunku do działalności rzeczywiście przez przedsiębiorcę

wykonywanej. Niezbędnym wydaje się również wyjaśnienie, czy dokonywanie

wykładni umowy o zakazie konkurencji w oparciu o pozycje PKD ujawnione w KRS

lub ewidencji działalności gospodarczej nie stanowi zabronionej w prawie pracy

wykładni rozszerzającej na niekorzyść pracownika i nie ogranicza jego prawa do

pracy i wykonywania zawodu, określonych w art. 10 § 1 k.p.”.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, spełniająca wymagania z art. 398 4 k.p.c. podlega dalszej

kontroli w postaci tzw. przedsądu (postanowienie SN z 13 listopada 2008 r., II UK

228/08, LEX nr 564794). Na tym etapie ustala się przede wszystkim, czy zachodzą

okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania, co ma umożliwić

wybór jedynie takich spraw, które powinny zostać rozpoznane przez organ

najwyższego

szczebla

sądownictwa

ze

względu

na

interes

publiczny

(postanowienie SN z 29 stycznia 2011 r., I UK 295/10, niepubl.). Podstawowym

celem postępowania kasacyjnego jest bowiem ochrona interesu publicznego przez

zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i

jurysprudencji (postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr

7-8, poz. 147).

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W związku z tym

wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że

zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,

a jego uzasadnienie zawiera argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc

pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi

przez Sąd Najwyższy. Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w

art. 3989 § 1 k.p.c.

Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami

faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku stwierdzono przede wszystkim, że „nieuprawniony jest

pogląd skarżącego, że obie spółki nie były wobec siebie konkurencyjne, bo

posiadały inny zakres i przedmiot działalności. Wystarczy zapoznać się z odpisem z

KRS dla powodowej spółki i treścią wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego

dotyczącego zakresu działania spółki M., jak również wskazywanych przez

pełnomocnika pozwanego zapisów na stronach internetowych, aby uzyskać

potwierdzenie, że obie spółki charakteryzują się podobnym przedmiotem

działalności, która adresowana jest do tych samych odbiorców tj. np. E., T., K., B.,

E., E. R. Potwierdzają to dowody z dokumentów oraz zeznania przedstawiciela

strony powodowej oraz samego pozwanego. Pozwany słuchany w charakterze

strony w trybie art. 299 k.p.c. zeznał, że w zakresie handlu M. i A. chyba się

pokrywały, miał on do czynienie z tymi samymi dostawcami i producentami. Także

jego zakres czynności w obydwu spółkach pokrywał się w minimalnym zakresie.

Obie spółki mają bardzo szeroki przedmiot działalności i w aspekcie istotnym dla

sprawy niniejszej zajmują się: sprzedażą hurtową elektrycznych artykułów użytku

domowego, sprzętu oświetleniowego, robotami związanymi z wykonywaniem i

budową

linii

telekomunikacyjnych

i

elektoroenergetycznych,

wykonywaniem

instalacji elektrycznych. Spółka A. jest dystrybutorem wszelkiego rodzaju towarów

kojarzonych z elektryką i oświetleniem źródła światła, oprawy, osprzęt, osprzęt

modułowy, kable i przewody, koryta do prowadzenia kabli, słupy, osprzęt do słupów

i linii wysokiego napięcia (por. zeznania świadka M. S., przedstawiciela powoda). Z

zeznań przedstawiciela powoda A. K. wynika, że spółka M. zajmuje się sprzedażą

tych samych towarów i do tych samych odbiorców. W ofercie spółki M. znajdują się

m. in. kable i przewody, słupy, maszty, izolatory, oprawy oświetleniowe, osprzęt

elektroinstalacyjny, sprzedaż konstrukcji stalowych dla projektów energetycznych i

izolatorów oraz skierowana jest do tych samych odbiorców co powodowa spółka (

por. oferta). […] Z zeznań pozwanego i M. P. wynika jednoznacznie, że towary

oferowane przez spółkę M. kierowane były do tej samej grupy kontrahentów, z

którymi współpracował pozwany, będąc zatrudnionym w powodowej spółce, a jak

wynika z zeznań świadka M. S. spółka M. handlowała takimi samymi typami kabli

co powodowa spółka”.

Należy podkreślić, że wszystkie przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 k.p.c.

stanowią rozwinięcie podstaw kasacyjnych zmierzające do wykazania, z jakich

powodów naruszenia przepisów wskazane w tych podstawach uzasadniają

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie SN z 5 maja 2010 r.,

II UK 63/10, niepubl.). Z tego względu zagadnienie prawne, chociażby bardzo

interesujące, nie staje się przyczyną przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

jeżeli nie jest istotne (niezbędne) dla rozpoznania podstaw skargi – art. 3989 § 1 pkt

1 k.p.c. (postanowienie SN z 9 lutego 2011 r., III SK 43/10, niepubl.). Sąd

Najwyższy nie przyjmuje bowiem skargi kasacyjnej do rozpoznania w której jako

przyczynę przyjęcia przedstawia się zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie nie

miałoby znaczenia dla rozpoznania jej podstaw (postanowienie SN z 3 listopada

2010 r., III UK 56/10, niepubl.).

Zadane przez skarżącego we wniosku o przyjęcia skargi do rozpoznania

pytania i przedstawione rzekome zagadnienia prawne nie mają znaczenia dla

rozpoznawanej sprawy. Już więc z tego powodu można było odmówić przyjęcia

skargi do rozpoznania. Problem prawny ujęty w skardze kasacyjnej, musi bowiem

dotyczyć kwestii decydującej o rozstrzygnięciu sprawy, nie może być dla niej

prawnie obojętny (tak też SN w postanowieniu z 25 września 2007 r., I UK 161/07,

niepubl.). Rozważanie zagadnień teoretycznych, jeżeli nie jest to niezbędne do

wykładni przepisu, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, nie należy do

zadań

Sądu

Najwyższego

rozstrzygającego

przedstawione

(postanowienie SN z 12 sierpnia 2009 r., II PZP 8/09, niepubl.).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.

zagadnienie