III PK 48/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III PK 48/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa J. D.

przeciwko Wojewódzkiemu Ośrodkowi Ruchu Drogowego w B.

o odprawę emerytalną,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 30 listopada 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r. oddalił

apelację powoda J. D. od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy z dnia 28 lipca

2010 r., mocą którego oddalono jego powództwo przeciwko Wojewódzkiemu

Ośrodkowi Ruchu Drogowego w B. o odprawę emerytalną.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną powoda. Skargę

oparto na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. 1/ art. 92 1 k.p. i

§ 13 regulaminu wynagradzania pozwanego przez wadliwą ich wykładnię

polegającą na przyjęciu, iż nabycie prawa do odprawy emerytalnej musi być

funkcjonalnie powiązane ze sposobem rozwiązania umowy o pracę, a nie z

ustaniem stosunku pracy i faktycznym przejściem pracownika na emeryturę, a

także błędne ich zastosowanie do oświadczeń woli stron umowy z 16 stycznia 2009

r., w tym przepisu § 4 ust. 2 umowy; 2/ przepisu art. 18 § 1 k.p. i § 4 ust. 2 umowy z

16 stycznia 2009 r. przez przyjęcie, iż strony umowy nie miały prawa do

ukształtowania jej treści w zakresie nabycia przez pracownika prawa do odprawy

emerytalnej w sposób korzystniejszy niż regulacje przepisu art. 92 1 k.p. i § 13

regulaminu wynagradzania pozwanego; 3/ art. 65 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

przez dokonanie wadliwej wykładni oświadczeń woli stron zawartych w § 4 ust. 2

umowy z 16 stycznia 2009 r. oraz zamiaru stron umowy i celu , który zamierzały

osiągnąć zawierając umowę w zakresie uregulowania warunków zakończenia

współpracy stron w ramach reaktywowanego stosunku pracy, a także na podstawie

naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.

1/ przepisu art. 386 § 1 i § 4 k.p.c. przez nieuwzględnienie apelacji mimo

nierozpoznania istoty sprawy w zakresie podnoszonego zarzutu opartego o

naruszenie przepisów art. 65 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. w przedmiocie

dowolnej wykładni oświadczeń woli stron zawartych w umowie z 16 stycznia 2009

r., w szczególności w § 4 ust. 2 tej umowy oraz zamiaru stron umowy i jej celu,

który strony zamierzały osiągnąć zawierając umowę oraz 2/ przepisu art. 381 k.p.c.

przez pominięcie dowodu z przesłuchania stron i dowodu z zeznań świadka,

zawartych we wniosku złożonym przez powoda na rozprawie, mimo, iż potrzeba

powołania tych świadków wystąpiła dopiero po rozstrzygnięciu sprawy przez sąd

pierwszej instancji. Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego Sądu

Pracy z dnia 30 listopada 2010 r. w sprawie […] i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania temu sądowi ewentualnie o uchylenie zaskarżonego

wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 34.699,75 złotych z

ustawowymi odsetkami od dnia 29 kwietnia 2009 r. do dnia zapłaty oraz kosztami

procesu za wszystkie instancje, w tym kosztami zastępstwa adwokackiego według

norm przepisanych. Jako okoliczności uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazano występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego,

potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz

oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Istotne zagadnienie prawne sprowadza się

do pytania, czy strony umowy o pracę mogą ukształtować prawo pracownika do

dodatkowego świadczenia związanego ze stosunkiem pracy (tj. do odprawy

emerytalnej) w sposób odbiegający od regulacji Kodeksu pracy zawartych w

przepisie art. 921 k.p. i uniezależnić nabycie tego prawa od sposobu rozwiązania

stosunku pracy. Zdaniem skarżącego w sprawie występuje również potrzeba

wykładni przepisu art. 921 k.p. mająca na celu wyjaśnienie poważnych wątpliwości

interpretacyjnych, czy w rozumieniu wymienionego przepisu związek między

ustaniem stosunku pracy a przejściem na emeryturę musi być tego rodzaju, że

motywem rozwiązania umowy jest zamiar przejścia na emeryturę lub rentę, czy też

może to być wyłącznie inny związek między tymi faktami, w tym związek czasowy.

W razie pozytywnej dla skarżącego odpowiedzi na powyższe pytania skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uregulowana

w Kodeksie postępowania cywilnego instytucja skargi

kasacyjnej ma charakter nadzwyczajnego środka zaskarżenia, czego wyrazem jest

m.in. istotne ograniczenie dostępności tegoż środka pod względem dopuszczalnych

jego podstaw. Pomimo pozostawienia w art. 398³ §3 k.p.c. możliwości zaskarżenia

orzeczenia z powodu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię

lub niewłaściwe zastosowanie oraz z powodu naruszenia przepisów postępowania,

jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zakres tych

zarzutów w odniesieniu do wszystkich podmiotów uprawnionych do wniesienia

skargi został ograniczony. Zgodnie bowiem z art. 398³ § 3 k.p.c. podstawą skargi

nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Oznacza to

jednoznaczne określenie funkcji Sądu Najwyższego, który jako sąd kasacyjny nie

jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, zaś skarga kasacyjna

(podobnie jak uprzednio kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od

każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w

sprawie, a to z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element

interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie

będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących

podstawę zaskarżonego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10

kwietnia 2008 r., III UK 6/08, LEX nr 469183). Zgodnie z takim modelem skargi

kasacyjnej

jej

rozpoznanie

następuje

tylko

z

przyczyn

kwalifikowanych,

wymienionych w art. 398 § 1 k.p.c., tj. wówczas, gdy w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona. W konsekwencji tegoż w art. 398 4 § 2 k.p.c. wśród

istotnych

wymagań

skargi

kasacyjnej

ustawodawca

wymienił

obowiązek

skarżącego złożenia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i uzasadnienie tego

wniosku. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem, polegającym m.in. na

możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia skargi kasacyjnej go

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że jeżeli wniosek o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się na przesłance wymienionej w art. 398 9

§ 1 pkt 1 k.p.c., pełnomocnik skarżącego ma obowiązek przedstawienia

odpowiedniego wywodu, zbliżonego do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu

zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06,

niepublikowane). Analogicznie należy również traktować wymogi konstrukcyjne

samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 398 9 § 1

pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać

rozpoznana przez Sąd Najwyższy.

Oznacza to w praktyce, iż zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym

wymaganiom, a mianowicie: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności

mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd

ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNP

1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr

52571); 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić

Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się

do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia

22 października 2002 r., III CZP 64/02 LEX nr 77033 i z dnia 5 grudnia 2008 r., III

CZP 119/08, LEX nr 478179); 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą

(postanowienia SN z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07; z dnia 4 sierpnia 2006 r.,

III CZ 47/06, niepublikowane; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07,

niepublikowane; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepublikowane) i 4)

dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości.

Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie

występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki

sądowej. Wymóg ten jest uzasadniony publicznymi celami rozpoznania przez Sąd

Najwyższy skargi kasacyjnej (postanowienie SN z dnia 25 października 2007 r., V

CSK 356/07). Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest

uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze

rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym

zakresie,

wynikające

z

odmiennej

wykładni

przepisów

konstruujących

to

zagadnienie (postanowienia SN z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr

577467, z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468). Ponadto

zagadnienie powinno zostać sformułowane z przytoczeniem przepisów prawa, na

tle których zagadnienie powstało (postanowienia SN z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK

180/07; z dnia 10 sierpnia 2010 r., IV CSK 228/10 niepublikowane).

Z kolei w razie powołania tej przesłanki przedsądu, jaką jest potrzeba

wykładni przepisów prawa, przepisy mające być przedmiotem wykładni Sądu

Najwyższego powinny należeć do katalogu przepisów, których naruszenie przez

sąd drugiej instancji zarzucono w ramach podstawy skargi (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 września 2002 r., I PKN 682/01, OSNP 2004 r. nr 12, poz.

211). Rzeczą skarżącego jest zaś wykazanie, że określony przepis prawa, mimo iż

budzi poważne wątpliwości (ze sprecyzowaniem, na czym te poważne wątpliwości

polegają), nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje

rozbieżności w orzecznictwie sadów, które to orzecznictwo należy przytoczyć

(postanowienia Sadu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002 nr 12, poz. 151, z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, LEX nr

315351, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, LEX nr 57231, z dnia 13

grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 2-4 poz. 43 i z dnia 9 czerwca 2008 r.,

II UK 37/08, LEX nr 494133). Oczywiste jest, iż budzący wątpliwości interpretacyjne

przepis musi mieć zastosowanie w sprawie, a jego wykładnia – mieć znaczenie dla

jej rozstrzygnięcia. Przedmiotem zainteresowania Sądu Najwyższego jest jednak

sam przepis, a nie rozstrzygnięcie konkretnego sporu. Stąd też wspomniane

wątpliwości interpretacyjne powinny być na tyle poważne, by ich wyjaśnienie nie

sprowadzało się do prostej wykładni przepisów. W tym wyraża się publicznoprawny

charakter skargi kasacyjnej. Celem realizowanym w wyniku rozpoznanie skargi

kasacyjnej jest bowiem ochrona interesu publicznego przez zapewnienie

jednolitości wykładni przepisów prawa oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój

jurysprudencji i prawa pozytywnego, a nie korekta orzeczeń wydawanych przez

sady powszechne (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ

178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Omawiana przesłanka uwzględnienia

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest spełniona, gdy

wskazane

przez skarżącego

przepisy zostały dostatecznie wyjaśnione

w

dotychczasowej judykaturze sądowej, w szczególności w judykaturze Sądu

Najwyższego,

a

w

skardze

kasacyjnej

nie

przytoczono

argumentów

przemawiających za zmianą dotychczasowego orzecznictwa. Brak jest podstaw do

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli rzekome rozbieżności w

interpretacji prawa wynikają z odmiennych stanów faktycznych, w których zapadły

orzeczenia dotyczące wskazanego w skardze przepisu (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 20 lutego 2008 r., III SK 28/07, LEX nr 4524). Implikująca

konieczność wykładni prawa rozbieżność orzecznictwa nie może być też

utożsamiana z różną interpretacją lub stosowaniem przepisów przez sąd pierwszej i

drugiej instancji w związku z orzekaniem w tej samej sprawie (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 24 kwietnia 2003 r., I PK 557/02, niepublikowane).

Odnośnie natomiast tej przesłanki przedsądu, jaką jest oczywista zasadność

skargi kasacyjnej, należy w motywach wniosku zawrzeć wywód prawny

wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na

poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia

2006 r., II CZ 28/06 LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX

nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289, z dnia 11

stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK

352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08). Warto zauważyć,

że o ile dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona,

to dla przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej

postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na

jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy

prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej

analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX

nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego

2008 r. II UK 317/ 07, LEX nr 453107, z dnia 9 maja 2008 r. II PK 11/08, LEX nr

490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008

r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, iż przesłanką

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie

konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której

naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam

zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie

prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjne jest oczywiście uzasadniona

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP

2004 r., nr 13, poz. 230, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743, z

dnia 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, LEX nr 469185 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II

UK 37/08, LEX nr 494133 ).

Przenosząc powyższe rozważania na płaszczyznę niniejszego sporu należy

stwierdzić, że powód nie wykazał istnienia żadnej z powoływanych przez siebie

przesłanek przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Skarżący wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienie

prawnego sam przyznaje, iż podnoszona przez niego kwestia dopuszczalności

ukształtowania z zakładowych przepisach płacowych czy umowie stron uprawnień

pracowniczych (w tym uprawnień do odprawy emerytalnej lub rentowej) w sposób

korzystniejszy od wynikającego z unormowań ustawowych była już przedmiotem

analizy judykatury i na dowód tego przytacza orzecznictwo Sądu Najwyższego. W

przedmiotowym przypadku formułowane przez skarżącego zagadnienie prawne nie

ma też żadnego oparcia w stanie faktycznym sprawy. Istotą sporu nie jest wszakże

skuteczność postanowień zakładowego regulaminu wynagradzania ani umowy

stron odnośnie do prawa pracownika do odprawy emerytalnej w razie rozwiązania

stosunku pracy w trybie porozumienia dokonanego z inicjatywy pracodawcy. Nie

budzi też wątpliwości to, że powód i pozwany pierwotnie zawarli tego rodzaju

porozumienie. Rzecz w tym, że łącząca strony umowa o pracę ostatecznie uległa

rozwiązaniu przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Ustanie

stosunku pracy w tym trybie nie pozostaje zaś w żadnym związku przyczynowym

czy funkcjonalnym z przejściem powoda na emeryturę.

Co zaś się tyczy potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących – w

ocenie autora skargi kasacyjnej - poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie, skarżący uzasadniając poważne wątpliwości

interpretacyjne związane z art. 921 k.p. wskazuje na niejednolitą wykładnię tego

przepisu zaprezentowaną w wyrokach Sądu Najwyższego z 28 lipca 1999 r. (I PKN

174/99, OSNAPiUS 2000, nr 21, poz. 786) i z 16 listopada 2000 r. (I PKN 81/00,

OSNAPiUS 2002 nr 11, poz. 265). Podkreślić należy, iż wykładnia dokonana w

tychże orzeczeniach jedynie pozornie jest niejednolita. Wyroki zapadły bowiem w

odmiennych stanach faktycznych i prawnych. W pierwszym z cytowanych orzeczeń

Sąd Najwyższy stwierdził, że przepis art. 921 § 1 k.p. wiąże prawo do odprawy

emerytalnej z ustaniem, nie zaś z rozwiązaniem stosunku pracy. Ustanie stosunku

pracy wskutek upływu czasu, na jaki zawarto umowę o pracę, nie wyklucza jego

związku z przejściem na emeryturę. (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26

sierpnia 1999 r. I PKN 212/99 OSNP 2000, nr 24, poz. 889). Rozumowanie takie

wynika z założenia, że odprawa emerytalna lub rentowa przysługuje pracownikowi

także wówczas, gdy przejście na emeryturę albo rentę następuje w zbiegu z innymi

przyczynami rozwiązania stosunku pracy, np. długotrwałą niezdolnością do pracy

(art. 53 k.p.) czy zwolnieniem z przyczyn niedotyczących pracownika (por. B.

Wagner w: Kodeks pracy. Komentarz pod red. L. Florka, Warszawa 2011, s. 512513). Natomiast drugie z cytowanych przez skarżącego orzeczeń dotyczyło

rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 55 § 1¹ niepozostającego w związku

z przejściem pracownika na emeryturę. W sprawie tej nie ulegało bowiem

wątpliwości, iż gdyby pracownica nie przypisała stronie pozwanej ciężkiego

naruszenia wobec niej obowiązków pracodawcy, kontynuowałaby stosunek pracy

niezależnie od posiadanego wcześniej prawa do emerytury. Tym samym nie

została spełniona przesłanka nabycia prawa do odprawy emerytalnej w postaci

rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę określona w

postanowieniach zakładowego regulaminu wynagradzania, czy też przesłanka

ustania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę w rozumieniu art. 92 1

§ 1 k.p. Z treści pisma powódki rozwiązującego stosunek pracy w żaden sposób nie

wynikało, aby celem tego sposobu rozwiązania stosunku pracy było przejście na

emeryturę. O ile bowiem dla wypowiedzenia przez pracownika umowy o pracę nie

jest wymagane wskazanie przyczyny, dla której składa tej treści oświadczenie woli i

w sytuacji, gdy pracownik taki posiada ustalone prawo do emerytury można by

domniemywać, iż celem rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem jest

"przejście" na emeryturę, o tyle tryb z art. 55 § 1 1 k.p. wymaga podania przyczyny

uzasadniającej rozwiązanie umowy, a zatem wykluczone jest domniemanie, iż

zamiarem pracownika było "przejście" na emeryturę. Sąd Najwyższy dodał przy

tym, iż także w sytuacji, gdy pracodawca rozwiązuje z pracownikiem umowę o

pracę bez wypowiedzenia z jego winy z powodu ciężkiego naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych stosunek pracy nie ustaje w związku z

przejściem pracownika na emeryturę lub rentę, choćby spełniał on warunki do

nabycia takiego świadczenia. Nie można zatem podzielić stanowiska, iż odprawa

emerytalna ze względu na swoją powszechność przysługuje w każdym przypadku

ustania stosunku pracy, jeśli tylko po takim ustaniu pracownik zacznie korzystać ze

świadczeń emerytalnych.

Wykładnia przepisu art. 921 § 1 k.p. jest zatem ugruntowana w orzecznictwie

Sądu

Najwyższego,

a

skarżący

nie

podniósł

żadnych

przekonywujących

argumentów przemawiających za jej zmianą.

W konsekwencji również ostatnia ze wskazanych przez autora skargi

kasacyjnej przesłanek przedsądu jawi się jako oczywiście nieuzasadniona.

Wobec niewykazania przez skarżącego istnienia przesłanek przyjęcia skargi

kasacyjnej do rozpoznania, należało orzec stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.