Supreme Court dismisses appeal on sick pay, citing lack of significant legal issue and public interest. The court rejects arguments regarding bonus inclusion and tax law application. The decision emphasizes the public function of cassation over individual fact verification.

Sygn. akt III UK 6/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z odwołania J. S. Przedsiębiorstwa Budowlano - Usługowego od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

z udziałem zainteresowanej R.K.

o zasiłek chorobowy i macierzyński,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 10 kwietnia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 29 czerwca 2007 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie Józefa S.

Przedsiębiorstwa Budowlano-Usługowego /.../ przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń

Społecznych o zasiłek chorobowy i macierzyński, wyrokiem z 29 czerwca 2007 r.

oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu Rejonowego w P. z 16 lutego 2007

r.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił wyrokowi Sądu

Okręgowego naruszenie prawa materialnego, to jest art. 3 pkt 3, art. 36 ust. 1, art.

38 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z

ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity: Dz.U.

z 2005 r. Nr 31, poz. 267); rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18

grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru

składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz.U. Nr 161, poz.1106). Podniósł

również zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 316 § 1 k.p.c., art.

233 § 1 k.p.c.

Jako okoliczności uzasadniające przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej

jej Autor podnosi następujące kwestie:

(-) „czy nadal aktualny jest wyrok Sądu Najwyższego 11 maja 2005 r. sygn.

akt III UK 33/05, rozstrzygający, że „premia uznaniowa" nie jest wliczana do

podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, w kontekście wyroku Sądu Najwyższego

z 6 lipca 2005 r. sygn. akt III UK 76/05 rozstrzygającym, że nie jest istotne jak

nazwano ten składnik wynagradzania, ważne jest aby stanowił podstawę wymiaru

składek na ubezpieczenie chorobowe i był faktycznie wypłacony, oraz wyrok Sądu

Najwyższego z 6 września 2006 r. sygn. akt III UK 48/06 w którym Sąd Najwyższy

stwierdził, że niezależnie od charakterystyki prawnej tak zwanej premii uznaniowej,

że nie ma ona charakteru roszczeniowego, to wchodzi ona w skład wynagrodzenia

stanowiącego podstawę wymiaru zasiłku chorobowego”;

(-) „poważne wątpliwości budzi zastosowanie art. 12 ustawy z dnia 26 lipca

1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz.

176) do przyjęcia, iż premii oraz nagrody nie uwzględnia się w podstawie ustalania

wymiaru

zasiłku

chorobowego,

co

w

sposób

istotny

jest

sprzeczne

z

Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 18 grudnia 1998 r. w sprawie

szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia

emerytalne i rentowe które szczegółowo wylicza, które przychody pracownika są

uwzględnianie w podstawie wymiaru składek a tym samym w podstawie ustalania

wysokości zasiłku chorobowego”;

(-) ”poważne wątpliwości budzi brak zastosowania art. 38 ust. 1 w związku z

art. 36 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku w związku z błędnym ustaleniem w

zaskarżonym

wyroku

podstawy

wymiaru

zasiłku

chorobowego

przez

nieuwzględnienie tego przepisu, a szczególnie przez pominięcie w tych ustaleniach

samej umowy o pracę”;

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, względnie

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeśli zachodzi nieważność

postępowania lub jeśli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniesiona w

sprawie skarga nie spełnia żadnej z tych przesłanek.

Od początku wprowadzenia do kodeksu postępowania cywilnego środka

odwoławczego, jakim jest kasacja, Sąd Najwyższy wyjaśnia, że jako sąd kasacyjny

nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej

instancji, a skarga kasacyjna

(podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym

od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w

sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu

publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc

instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę

zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga w żaden

sposób nie

wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji

skargi

kasacyjnej,

względnie

potrzeby

ujednolicenia

orzecznictwa

sądów

powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

Kwestie

podniesione

w

skardze

kasacyjnej

jako

okoliczności

uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostały już szeroko

omówione i wyjaśnione w wyrokach Sądu Najwyższego z 19 października 2005 r.,

III UK 89/06 (OSNP 2007 nr 23-24, poz. 358) oraz z 19 września 2007 r., III UK

30/07 (niepublikowany), które zapadły w sprawach o analogicznym stanie

faktycznym i prawnym do objętego niniejszą skargą kasacyjną, a także w

postanowieniach Sądu Najwyższego: z 19 września 2007r. III UK 56/07; z 15

stycznia 2008 r. III UK 83/07; z 19 września 2007 r. III UK 55/07; z 11 października

2007 r. III UK 71/07; z 11 października 2007 r. III UK 68/07; z 6 grudnia 2007 r. III

UK 85/07; z 4 marca 2008 r. III UK 107/07; z 10 marca 2008 r. III UK 1/08; z 10

marca 2008 r. III UK 127/07;

Z powyższych względów, na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c., orzeczono

jak w sentencji postanowienia.