III CZ 8/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CZ 8/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Maria Grzelka

w sprawie z powództwa Zakładu Opiekuńczo - Leczniczego w K.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia – M. Oddziałowi Wojewódzkiemu w

K. o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 lutego 2007 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 23 listopada 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

stwierdzając, że pełnomocnik strony powodowej nie uzupełnił

w sposób

prawidłowy w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi kasacyjnej,

nadesłany bowiem odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzony został za

zgodność z oryginałem przez dyrektora strony powodowej, a więc osobę

nieuprawniona do uwierzytelniana dokumentów.

W zażaleniu strona powodowa, wnosząc o uchylenie zaskarżonego

postanowienia, podniosła, że niezłożenie uwierzytelnionego odpisu z KRS nie

stanowi – w świetle art. 3984 k.p.c. -

braku formalnego skargi kasacyjnej,

a ponadto, gdyby nawet podzielić stanowisko Sądu Apelacyjnego, to termin do

usunięcia braku nie rozpoczął biegu, bowiem wezwanie do uzupełnienia braku

formalnego skargi kasacyjnej doręczone zostało na adres: „radca prawny G. D.-Z.,

Zakład Opiekuńczo-Leczniczy w K”. Wezwanie to odebrała osoba w sekretariacie

strony powodowej, nie zaś jej pełnomocnik. W uzasadnieniu zażalenia jej autorka

formułując ten zarzut powołała się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 16

listopada 2004 r. (I PK 36/04, OSNAPUS 2005, nr 12, poz. 176), stwierdzające, że

doręczenie pisma procesowego samej stronie, a nie ustanowionemu przez nią

pełnomocnikowi, jest naruszeniem przepisów postępowania (art. 133 § 3 k.p.c.), a

także na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1981 r. (IV PZP 3/81.

OSNCP 1982, nr 2-3, poz. 24), zgodnie z którym doręczenia dokonane do rąk

pełnomocnika procesowego są skuteczne także wówczas, gdy pełnomocnik

wskazał, aby wezwanie do uiszczania opłat skierować wprost do samej strony. Za

„oczywistością zażalenia” przemawia zdaniem autorki zażalenia także okoliczność,

że „o wadliwości doręczenia świadczy fakt, że osoby nieuprawnione do

występowania przed Sądem Najwyższym, tzw. przymus adwokacko-radcowski (art.

871 k.p.c.) nieuzupełniły braku formalnego skargi kasacyjnej w sposób prawidłowy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołane w zażaleniu okoliczności nie mogły stanowić podstawy do jego

uwzględnienia. Z przepisów art. 133 k.p.c. - wbrew zarzutom podniesionym

w zażaleniu - nie wynika, że doręczenie pisma sądowego przeznaczonego dla

osoby prawnej, nie będącej Skarbem Państwa i skierowanego do ustanowionego

przez nią pełnomocnika procesowego jest skuteczne tylko wówczas, gdy zostało

dokonane wyłącznie do rąk tego pełnomocnika (por. niepublikowane postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 11.08.1997 r., I PZ 29/77). Zgodnie z art.133 § 2 i 3

k.p.c. w razie niemożności doręczenia pisma sądowego pełnomocnikowi osoby

prawnej pod wskazanym adresem siedziby tej osoby, skuteczne jest doręczenie

tego pisma do rąk osoby wchodzącej w skład organu uprawnionego do

reprezentowania przedsiębiorcy lub pracownika przedsiębiorcy upoważnionego do

odbioru pism sądowych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego

1999 r., I CKN 414/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 140). Jeśli więc pracownica

sekretariatu strony pozwanej potwierdziła odbiór przesyłki sądowej adresowanej do

radcy prawnego, a nie zostało wykazane, że nie była do tego upoważniona, to

należało przyjąć, że nastąpiło skuteczne doręczenie.

Powołane w zażaleniu orzeczenia nie pozostają w żadnym związku

z doręczeniem stronie skarżącej wezwania do uzupełnienia

braku formalnego

skargi kasacyjnej, natomiast argument jakoby „o wadliwości doręczenia świadczył

fakt, że osoby nieuprawnione do występowania przed Sądem Najwyższym, tzw.

przymus adwokacko-radcowski (art. 871 k.p.c.) nieuzupełniły braku formalnego

skargi

kasacyjnej

w

sposób

prawidłowy”

ocenić

należy

w

kategoriach

nieporozumienia. Sposób wykonania przez stronę zarządzenia sądowego nie może

bowiem decydować o wadliwości doręczenia.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 14

§ 1 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jc