III CSK 404/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 404/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku S. K. ‎przy uczestnictwie J. K. ‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II Ca [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adw. E. P. (Kancelaria L. w K.) kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset zł) z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem wynagrodzenia pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 października 2013 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o podział majątku wspólnego oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 maja 2012 r. Na postanowienie Sądu drugiej instancji wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, wskazując, że jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącej, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna ona w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić wskazujące na to argumenty. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.).Twierdzenie skarżącej o oczywistej zasadności skargi nie spełnia przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”.

Skarżąca praktycznie kwestionuje wyłącznie ocenę dowodów oraz dokonanych ustaleń (co zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. jest niedopuszczalne), posuwając się zresztą w tej krytyce zbyt daleko, przeciwstawiła bowiem dowodowi z dokumentu urzędowego (decyzji administracyjnej) dowody z zeznań świadków. Zarzuciła także niestwierdzenie zasiedzenia, ale nie twierdzi nawet, że wniosek o zasiedzenie składała, a jest oczywiste, że art. 684 w związku z art. 567 § 3 k.c. nie uzasadnia orzekania o zasiedzeniu z urzędu. Poza tym rzeczowe argumenty mające uzasadniać oczywistą zasadność skargi zostały zastąpione emocjonalnymi ekspresywizmami językowymi („niewątpliwie krzywdzące”, „niezwykle rażące”), które nie mają żadnej samoistnej siły przekonywania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).Zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym przyznano na podstawie § 6 pkt 7, § 7 ust. 1 pkt 10 oraz § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst:

Dz.U. z 2013, poz. 461).