III CSK 301/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CSK 301/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 stycznia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z wniosku Skarbu Państwa Naczelnika Urzędu Skarbowego

w M.

przy uczestnictwie M. C.

o wpis,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 stycznia 2013 r.,

na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 26 maja 2011 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestniczki na rzecz

wnioskodawcy - Skarbu Państwa, Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa - kwotę 120 zł (sto dwadzieścia zł) tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Uczestniczka M. C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 26 maja 2011 r., podnosząc jako okoliczność uzasadniającą

przyjęcie skargi do rozpoznania, że jest ona uzasadniona.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego,

iż skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku

zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość”

i przedstawić argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest oczywiście

uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykaże, że wyrok zapadł

z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych

zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy

rzut oka”, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy

(postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07,

niepubl., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 niepubl., z dnia 27 kwietnia

2006 r., I CZ 15/06, niepubl., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl.).

Powołanie się przez skarżącego - także po wdrożeniu postępowania

naprawczego przewidzianego w art. 130 § 1 w związku z art. 398 4 § 2, art. 391 § 1

i 39821 k.p.c. - na to, iż skarga jest uzasadniona, bez wskazania, że chodzi

o zasadność „oczywistą” oraz bez wymaganego uzasadnienia powoduje, że skarga

nie spełnia ustawowych wymagań określonych w art. 398 4 k.p.c., w związku z czym

podlega odrzuceniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3986 § 2 k.p.c.),

o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3

k.p.c.