III CSK 220/16 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedPostanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 15 czerwca 2015 r. uwzględniającego wniosek.Uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż zaniechano dopuszczenia dowodu z urzędu oraz dokonano błędnej wykładni prawa materialnego (art. 172 k.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie nawiązuje do przyczyn kasacyjnych wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz stanowi powtórzenie i „wzmocnienie” uzasadnienia podstaw kasacyjnych, które na tym etapie postępowania nie są w ogóle przez Sąd Najwyższy badane.Wskazanie, że występuje „oczywistość błędnej wykładni” (art. 172 w związku z art. 336 k.c.) nie oznacza oczywistej zasadności skargi w znaczeniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Tu jest wymagana oczywistość prima facie, bez potrzeby podejmowania analizy prawniczej lub głębszych rozważań (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.).
Legislator headnote
AI generatedart. 172 k.c, art. 3989 § 1 k.p.c, art. 336 k.c, art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c, art. 3989 § 2 k.p.c, art. 39921 k.p.c; III CSK 220/16 · Sąd Najwyższy: Sygn. akt III CSK 220/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. P. i X. P. przy uczestnictwie T. P. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt III Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawców kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 220/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. P. i X. P. przy uczestnictwie T. P. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt III Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawców kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 15 czerwca 2015 r. uwzględniającego wniosek.Uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż zaniechano dopuszczenia dowodu z urzędu oraz dokonano błędnej wykładni prawa materialnego (art. 172 k.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie nawiązuje do przyczyn kasacyjnych wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz stanowi powtórzenie i „wzmocnienie” uzasadnienia podstaw kasacyjnych, które na tym etapie postępowania nie są w ogóle przez Sąd Najwyższy badane.Wskazanie, że występuje „oczywistość błędnej wykładni” (art. 172 w związku z art. 336 k.c.) nie oznacza oczywistej zasadności skargi w znaczeniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Tu jest wymagana oczywistość prima facie, bez potrzeby podejmowania analizy prawniczej lub głębszych rozważań (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.).
Twierdzenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie spełnia zatem przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39921 k.p.c. db