III CNP 45/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 45/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa K. W. i T. G.

przeciwko M. K., A. K. i K. M.

o wydanie i zakazanie naruszeń,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 grudnia 2008 r.,

na skutek skargi powodów o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił wyrok Sądu

Rejonowego w M. z dnia 21 czerwca 2001 r. w części, w której żądanie wydania i

przywrócenie stanu poprzedniego dotyczyło działki (...)/5, powstałej z podziału działki

(...)/1 położonej w Z., obręb 5, objętej KW nr (...), i w tej części postępowanie umorzył, a

w pozostałej części zmienił zaskarżone orzeczenie, z wyłączeniem punktu VI, i oddalił

powództwo o wydanie oraz przywrócenie stanu poprzedniego odnośnie działki (...)/3,

powstałej z podziału działki (...)/1 położonej w Z., obręb 5, objętej KW nr (…),

jednocześnie zakazując pozwanym naruszania w przyszłości własności działki (...)/5,

a w pozostałej części oddalił obie apelacje.

Powodowie K. W. i T. G. zaskarżyli wyrok skargą o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok przytoczenia podstaw oraz ich

uzasadnienia, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazania, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a także

wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – oznaczenie orzeczenia, od

którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w

części, oraz wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Wszystkie te wymagania powinny być spełnione w sposób kumulatywny, mają bowiem

charakter konstrukcyjny, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Powodowie, oznaczając zaskarżone orzeczenie, nie wskazali, czy skarżą je w

całości, czy w części, co ma w niniejszej sprawie szczególne znaczenie, gdyż

zaskarżony wyrok składa się z kilku rozstrzygnięć opartych na różnych podstawach

prawnych i powodujących różne skutki, przy czym w skardze nie wskazano również

przepisu prawa, z którym orzeczenie jest – w ocenie w powodów – niezgodne.

Należy podkreślić, że każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych.

W szczególności, skoro w przepisie tym wyraźnie odróżnia się podstawy skargi od

wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to nie może

budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony

odrębnie (por. np. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia

2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, oraz postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2007 r., I CNP 79/06, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52,

i z dnia 29 sierpnia 2007 r., IV CNP 115/07, „Izba Cywilna” 2008, nr 12, s. 52).

Z tych względów, skoro skarga nie spełnia wymagań konstrukcyjnych

przewidzianych w art. 4245 § 1 pkt 1 i 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

(art. 4248 § 1 k.p.c.; por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada

2006 r., I BP 11/06, OSNP 2007, nr 21-22, poz. 319).