III CNP 4/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 4/13

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi R. W. i E. L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt III […]

wydanego w sprawie z powództwa H. D. i in. ,

przeciwko R. W., E. L. i J. G.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 lutego 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2010 r. Sąd Rejonowy w Z. oddalił powództwo H. D.

[…],skierowane przeciwko przeciwko […]o usunięcie niezgodności między stanem

prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem

prawnym.

Na skutek apelacji powodów, Sąd Okręgowy w N. wyrokiem z dnia 9

listopada 2010 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

-

uzgodnił treść księgi wieczystej nr […] prowadzonej przez Sąd Rejonowy

w Z. z rzeczywistym stanem prawnym przez wykreślenie w dziale III tej

księgi

wpisu

służebności

przejazdu,

przechodu,

prowadzenia

rur

wodociągowych, kanalizacyjnych i przewodów elektrycznych północnym

skrajem parceli I. kat 10219/56, obecnie dz. ewid. nr 421, na rzecz

każdoczesnych właścicieli dz. ewid. nr 420 powstałej z parceli 10168/13

i bud. 3327,

-

uzgodnił treść księgi wieczystej nr […] prowadzonej przez Sąd Rejonowy

w Z. z rzeczywistym stanem prawnym przez wykreślenie w dziale I – SP

prawa

przejazdu,

przechodu,

prowadzenia

rur

wodociągowych,

kanalizacyjnych i przewodów elektrycznych północnym skrajem parceli I.

kat 10219/56, obecnie dz. ewid. nr 421, na rzecz każdoczesnych właścicieli

dz. ewid. nr 420, powstałej z parceli 10168/13 i bud. 3327 i orzekł o kosztach

procesu.

R. W. i E. L. w dniu 7 listopada 2012 r. wnieśli skargę o stwierdzenie

niezgodności wyroku Sądu Okręgowego z prawem, a w dniu 10 grudnia 2012 r.

dodatkowe pismo, w którym wykazywali, że wzruszenie tego wyroku w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego wyroku z prawem powinna zawierać - obok oznaczenia wyroku,

od którego

jest

wniesiona,

przytoczenia

jej

podstaw i

ich

uzasadnienia,

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku,

którego skarga dotyczy oraz wniosku o stwierdzenie niezgodności wyroku

z prawem - wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny

oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wszystkie te wymagania mają charakter

konstrukcyjny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

podlega odrzuceniu a limine.

Przytoczenie

podstaw

skargi

i

ich

wskazaniu naruszeń

prawa

materialnego

uzasadnienia

lub

przepisów

polega

na

postępowania

z równoczesnym powołaniem przepisów prawa, które miały doznać naruszenia

i wyjaśnieniu,

na czym

zarzucane

naruszenie

polegało.

Odrębnym

wymaganiem jest wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny,

ustawodawca

bowiem wyraźnie

oddzielił

podstawy

skargi

od

przepisów prawa, z którymi wyrok jest niezgodny (zob. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ., z dnia 27 stycznia

2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 28 lutego 2006 r.,

I CNP 12/06, nie publ., z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 16/06, nie publ. i z dnia

26 lipca 2006 r., IV CNP 68/06, nie publ.).

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w N. z dnia 9 listopada 2010 r. skarżący wskazali na naruszenie

art. 20 i 22 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe (Dz.U. Nr 57,

poz. 319 ze zm.), art. 74, 115 i 116 ustawy z dnia 8 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (jedn. tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) oraz

art. XXXIX przep. wprow. k.c. i wyjaśnili, na czym - ich zdaniem - to naruszenie

polegało. Nie wskazali natomiast przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest

niezgodny ani nie wykazali, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. To ostatnie wymaganie uzupełnili w

piśmie złożonym w dniu 10 grudnia 2012 r., lecz dokonane uzupełnienie nie mogło

odnieść zamierzonego skutku z tej przyczyny, że nastąpiło po upływie dwuletniego

terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 4246 § 1 k.p.c.

Oznacza to, że skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt

3 i 5 k.p.c. i z tej przyczyny ulega odrzuceniu, zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c.

jw