III CNP 38/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 38/13

POSTANOWIENIE

Dnia 22 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa A. B.

przeciwko Powiatowemu Urzędowi Pracy w Z.

o zadośćuczynienie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 stycznia 2014 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt III Ca …/11,

odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz strony

pozwanej kwotę 600 zł (sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów

postępowania przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w N. oddalił apelację

powódki A. B. od wyroku Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 kwietnia 2011 r.

Od wyroku Sądu Okręgowego powódka wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącą w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie

i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych

środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez

wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem

szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym

mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością

uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia

i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana

przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona później niż

w chwili wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca

2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r.,

III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008,

nr 12, s. 52).

W skardze powódki nie określono szkody – jej rozmiaru ani charakteru – nie

uprawdopodobniono, że powstała, ani nie wykazano związku przyczynowego jej

ewentualnego powstania z zaskarżonym orzeczeniem (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Tak więc skarga została wadliwie skonstruowana, na co dodatkowo wskazuje fakt,

że umieszczono w niej wniosek o uchylenie wyroków sądów powszechnych,

pomijając, iż skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie stanowi środka zaskarżenia, lecz specjalny środek prawny

pozwalający na uzyskanie prejudykatu w późniejszej sprawie przeciwko Skarbowi

Państwa o odszkodowanie; celem skargi nie jest wzruszanie orzeczeń sądów obu

instancji.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.),

rozstrzygając o kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym na podstawie

art. 98 w związku z art. 42412, art. 39821 i 391 § 1 k.p.c.

db