III CNP 38/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 38/09

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa K.H.

przeciwko P. S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2009 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 8 lutego 2008 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

W związku ze skargą powoda K.H. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 8 lutego 2008

r. należy podnieść, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej

podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 –

że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek

o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga niniejsza nie spełnia wymagania opisanego w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na

przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została

wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy

z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8,

poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepubl., z dnia 23 września

2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl.).

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, przewidziana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu

fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła

dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biul. SN 2006, nr 6, s. 8, postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP

40/06). Tak rozumianego obowiązku skarżący nie wypełnił. W szczególności

z twierdzeń zawartych w skardze, których powód w żaden sposób nie uwiarygodnił

nie można wyprowadzić wniosku, że poniósł on szkodę we wskazywanej wysokości

po wydaniu skarżonego orzeczenia, ale jeszcze przed wniesieniem skargi.

Tymczasem jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 27 października 2005 r.

(V CNP 28/05, niepubl.), skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego

orzeczenia z prawem nie służy zapobieganiu wyrządzenia szkody, mogącej

powstać wskutek wydania orzeczenia sądowego, lecz jest środkiem prawnym, który

w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia z powództwem

przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem

sądowym.

Ponadto skarga nie spełnia wymagania opisanego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) polega na ujawnieniu

i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości

oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym uzasadnieniu. Niezbędne jest

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,

których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku.

(por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/78/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06, niepubl.).

W konsekwencji wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest

spełnione, jeżeli jak to jest w niniejszej skardze skarżący ogranicza się do

stwierdzenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do złożenia

skargi o wznowienie postępowania (art. 401, 4011, 403, 404 k.p.c.), nadto z uwagi

na wartość przedmiotu zaskarżenia poniżej pięćdziesięciu tysięcy złotych, wyrok

nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).