III CNP 30/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 30/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa B.W. i R. W.

przeciwko Z. D.

o wydanie nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 listopada 2011 r.,

na skutek skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 31 maja 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Powodowie B. W. i R. W. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 31 maja 2011 r.

Wyrokiem tym Sąd drugiej instancji zmienił uwzględniający powództwo wyrok Sądu

Rejonowego z dnia 7 grudnia 2010 r. w ten sposób, że powództwo przeciwko Z. D.

o wydanie nieruchomości oddalił w całości.

Powodowie

domagali

się

nakazania

pozwanemu,

żeby

wydał

im

nieruchomość stanowiącą piwnicę nr 3 położoną w budynku mieszkalnym przy

ul. G. 2. Powodowie podnieśli, iż są właścicielami lokalu mieszkalnego numer 3 w

budynku mieszkalnym położonym przy ul. G. 2, na działce nr 31/6, do którego

przynależy piwnica nr 3 o powierzchni 9,14 m2. Własność nieruchomości lokalowej,

tak opisanej w księdze wieczystej, nabyli na podstawie umowy darowizny z dnia 20

czerwca 2005 r. Pozwany zajął piwnicę powodów w okresie ich nieobecności w

kraju w 2007 r. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa, wyjaśniając, że od 1978 r.

jest właścicielem działki 31/5 obr. 192 zabudowanej budynkiem, w skład którego

wchodzi sporna piwnica.

Sąd pierwszej instancji uznał powództwo za zasadne. Ocenił, że piwnica jest

pomieszczeniem przynależnym, stanowiącym część składową nieruchomości

powodów - odrębnej własności lokalu. Jej status wynika z art. 2 ust 4 ustawy z dnia

24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. 2000 r. Nr 80 poz. 9030).

Zgodnie z aktualnymi wpisami w księdze wieczystej właścicielami nieruchomości odrębnej własności lokalu, do którego piwnica przynależy są powodowie.

Powodowie mogli więc, powołując się na art. 222 § 1 k.c., skutecznie żądać od

pozwanego, faktycznie władającego tym pomieszczeniem, aby wydał je powodom.

Rozpoznający apelację pozwanego Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska

Sądu pierwszej instancji, że powodom przysługuje prawo własności spornej

piwnicy, ponieważ nabyli do niej prawo działając w zaufaniu do treści księgi

wieczystej i chroni ich rękojmia wiary publicznej tej księgi. Zdaniem Sądu

odwoławczego prawo własności pozwanego również figurowało w księdze

wieczystej (Kw nr /.../) i to od 27 lat w momencie nabywania nieruchomości

lokalowej przez powodów. Powodów nie chroniła rękojmia wiary publicznej ksiąg

wieczystych przewidziana w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach

wieczystych i hipotece (Dz. U. 1982 r. Nr 19 poz. 147 ze zm.), ponieważ nie osłania

ona rozporządzeń dokonanych bezpłatnie albo na rzecz nabywcy działającego

w złej wierze. Sąd Okręgowy uznał, że powodowie spełniali kryteria obydwu

podstaw

wyłączenia

na podstawie

umowy

rękojmi,

ponieważ

nieodpłatnej

uzyskali

(darowizny),

nieruchomość

a

ponadto

lokalową

okoliczności

sprawy wskazują, iż zdawali sobie oni sprawę, że właścicielem piwnicy był

pozwany, ponieważ piwnica znajdowała się na terenie jego nieruchomości i poza

granicami działki przynależnej do budynku, w którym mieści się lokal powodów i nie

spełniała wymagań stawianych w art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali.

Powodowie wykorzystują błąd polegający na mylnym przyporządkowaniu spornej

piwnicy do lokalu nabytego przez poprzedników. Powodowie oraz ich poprzednicy

od lat zamieszkiwali w budynku posadowionym na działce nr 31/6 i w drodze

zwykłych aktów staranności mogli ustalić stan rzeczywisty.

Skarżący

oparli

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego wyroku na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną

wykładnię art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, art. 7 ustawy

o własności lokali oraz przepis art. 222 § 1 k.c. Jako przepisy prawa, z którym

niezgodnie jest zaskarżone orzeczenie, skarżący wskazali art. 64 Konstytucji RP,

art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 7 ustawy o własności lokali

oraz art. 222 § 1 k.c.

Wyrządzenie szkody przez wydanie kwestionowanego orzeczenia skarżący

uprawdopodobnili wskazując, że zostali pozbawieni prawa posiadania i własności

piwnicy stanowiącej przynależność do lokalu mieszkalnego będącego ich

własnością.

Wyjaśnili także, że zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą

kasacyjną, nie zachodziły przesłanki uzasadniające wystąpienie o wznowienie

postępowania oraz do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

prawem

prawomocnego

orzeczenia,

powinna

zawierać

szereg

elementów

konstrukcyjnych. Należą do nich:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,

czy jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę

wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez powódkę nie ma wszystkich koniecznych składników,

nie zawiera bowiem uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej

przez wydanie zaskarżonego orzeczenia. Warunek ten jest spełniony jedynie

wówczas, gdy strona skarżąca złoży oświadczenie, że szkoda w jej majątku

nastąpiła i wskaże rodzaj i rozmiar tej szkody, a ponadto powoła lub przedstawi

dowody lub inne środki uwiarygodniające jej twierdzenie (por. np. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.,

postanowienia tego Sądu z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ.;

z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16, z 15 lutego

2006 r., IV CNP 7/05, nie publ.). Z przytoczonych względów należało orzec

jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Skarżący w niniejszej sprawie

powołali się co prawda na to, że została im wyrządzona szkoda polegająca

na pozbawieniu

ich

prawa

posiadania

i

własności

piwnicy

stanowiącej

przynależność do lokalu mieszkalnego, będącego ich własnością, jednakże

nie wskazali nawet wysokości poniesionej szkody. Samo twierdzenie powodów

w powyższym względzie nie może spełniać wymagania konstrukcyjnego skargi,

o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. W niniejszej sprawie nie podjęto

zaś nawet próby uprawdopodobnienia faktu poniesienia szkody oraz jej rozmiarów.

W myśl art. 4248 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzuca skargę niespełniającą

wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Wypełniając dyspozycję tego przepisu,

Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.

jw