III CNP 25/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 25/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa E.(...) sp. z o.o. w K.

przeciwko T.(...) sp. z o.o. w B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2010 r.,

na skutek skargi strony pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2009 r., sygn. akt I ACa

(…),

odrzuca skargę i zasądza od skarżącego na rzecz powoda 3 600 (trzy tysiące

sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów wywołanych jej wniesieniem.

Uzasadnienie

W związku ze skargą pozwanej T.(...) sp. z o.o. z siedzibą w B. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września

2009 r. należy zważyć, co następuje.

Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej

przez

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu

przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania,

postać i związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por.:

postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP 38/05, OSNC z 2006 r.,

nr 7-8, poz. 141). Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 4245 § 1

pkt 4 k.p.c., zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie

znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem

a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto

powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biuletyn SN z 2006 r., nr 6, s. 8; postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III

CNP 40/06 nie publ.). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten

kreatywny wymóg skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia obliguje skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak

również do wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia

dowodów lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest

wskazanie związku przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku a

powstaniem szkody. Ponadto skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę, która

została już wyrządzona na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę,

która może powstać dopiero w przyszłości. W chwili wniesienia skargi szkoda musi już

istnieć, a więc nie wystarcza zagrożenie jej wystąpienia (postanowienie SN z dnia 14

kwietnia 2008 r., sygn. akt II BP 1/08, niepubl.). Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w

postanowieniu z 27 października 2005 r. (sygn. akt V CNP 28/05, niepubl.), skarga o

stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem nie służy zapobieganiu

wyrządzenia szkody, mogącej powstać wskutek wydania orzeczenia sądowego, lecz jest

środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia stanowi podstawę wystąpienia z

powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o naprawienie szkody wyrządzonej

orzeczeniem sądowym (por także: postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt

IV CNP 7/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt III CNP

4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16; postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., sygn.

akt V CNP 102/06, niepubl.; postanowienie SN z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II CNP

51/07, niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2008 r., l CNP 44/08, niepubl.;

postanowienie SN z dnia 30 września 2008 r., l CNP 63/08, niepubl.). Tak rozumianego

obowiązku skarżąca nie spełniła. W szczególności nie podjęła próby choćby

uprawdopodobnienia, że wskazywana szkoda już wystąpiła, twierdząc jedynie, że

wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało wyrządzenie szkody w majątku

pozwanej poprzez dokonanie zapłaty na rzecz powoda.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącą obciąża obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest

niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca

powinna wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy

pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie

SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, niepubl.). Oznacza to obowiązek

przeprowadzenia

analizy

przepisów

dotyczących

środków

prawnych,

których

zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść

skutku. Co więcej skarżąca musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy

„uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i

przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz

na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia 27

stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7-8, poz. 140). Z kolei nie

chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o

inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie

służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności (zob. postanowienie SN z dnia 24

lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, niepubl.). Skarżąca przeprowadziła analizę

niedopuszczalności skargi kasacyjnej, ale nie przeprowadziła dostatecznej analizy

niedopuszczalności innych środków prawnych. Zaś w uzasadnieniu skargi (k. 12

uzasadnienia skargi) podała, że została pozbawiona możliwości obrony swoich praw, co

wiąże się z podstawami wznowienia postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.c. dotyczący m. in.

pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa). Z kolei krótka

wzmianka na temat niemożliwości zaskarżenia kwestionowanego wyroku w drodze

innych środków prawnych, ze względu na to, że nie zachodzą „ani postawy

nieważnościowe, ani właściwe postawy restytucyjne” nie może być uznana za

wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por.: postanowienie SN

z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 111/08, niepubl.).

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3, art.

108 § 1 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412 k.p.c. oraz w związku

z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

prawnego