III CNP 25/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 25/07

POSTANOWIENIE

Dnia 27 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa Prokuratora Rejonowego w W.

działającego na rzecz B.T.

przeciwko Z.O.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 kwietnia 2007 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 29 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację

pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w W.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia pozwana zarzuciła naruszenie art. 393 § 1 w zw. z art. 58, art. 393 § 1,

art. 393 § 1 w zw. z § 2, art. 471 i 415 w zw. z art. 393 § 1 k.c. i wnosiła

o stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie jest w całości sprzeczne z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

polega

na

przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, z dnia 23 września 2005 r.,

III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.).

Skarżąca tego obowiązku nie spełniła, ograniczyła się jedynie do stwierdzenia,

że przez wydanie zaskarżonego wyroku została wyrządzona jej poważna szkoda,

że

na

podstawie

tego

orzeczenia

można

wszcząć

przeciwko

pozwanej

postępowanie egzekucyjne i, że szkoda wydaje się oczywista.

W art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. przewidziano, że skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in.

wykazanie, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymaganie to nie jest spełnione, jeżeli

skarżący bez przeprowadzenia analizy prawnej w zakresie możliwości wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych ogranicza tę część

skargi do stwierdzenia, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga

kasacyjna (por. postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006,

nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ., z dnia 16 grudnia

2005 r., I CNP 37/05, nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 32/05, nie publ.,

z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ.). Wniesiona skarga również tego

warunku nie spełnia; ograniczono się w niej tylko do stwierdzenia, że zmiana lub

uchylenie orzeczenia w oparciu o przysługujące stronie środki prawne nie było

możliwe.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424 5 § 1 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.