III CNP 24/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 24/13

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa E. Funduszu Leasingowego S.A.

w W.

przeciwko J. S.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 grudnia 2013 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 8 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę i zasądza od J. S. na rzecz E. Funduszu

Leasingowego S.A. w W. koszty postępowania w kwocie 1.800

(jeden tysiąc osiemset) złotych.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy w K. zasądził od

pozwanej J. S. na rzecz powoda - Funduszu Leasingowego S.A. kwotę 106.951,34

zł. z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Apelacja powódki od tego wyroku

została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 1 marca 2011

r. z powodu nieuiszczenia, przez profesjonalnego pełnomocnika pozwanej, opłaty

od apelacji w ustawowym terminie.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 8 listopada 2010 r. powódka zarzuciła, że jest on

niezgodny z art. 678 § 1 k.c. w związku z art. 353 1 k.c., art. 65 k.c., art. 58 § 1 k.c.,

art. 411 pkt 1 k.c. w związku z art. 896 k.p.c., 902 k.p.c. i art. 680 k.c. w związku z

art. 659 § 1 k.c., art. 512 k.c. w związku z art. 678 § 1 k.c., art. 409 k.c., art. 410 § 1

i § 2 k.c., art. 415 k.p.c. w związku z art. 366 k.p.c. i art. 199 k.p.c., a także art. 5

k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Stosownie do art. art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego wyroku sądu

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie

stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Pozwana żąda stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu pierwszej instancji, którego nie zaskarżyła skutecznie apelacją z przyczyn

leżących po jej stronie.

Dopuszczalność skargi uzależniona jest więc, w świetle art. 4241 § 2 k.p.c.,

od dwóch przesłanek – istnienia wyjątkowego wypadku oraz szczególnej postaci

niezgodności wyroku sądu pierwszej instancji z prawem, wynikającej z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego

2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113, niepubl. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 14 grudnia 2011r., II CNP 41/11).

Skarżąca nie wykazała zaistnienia tych okoliczności. Pozbawienie strony

możliwości zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji zwykłym środkiem

odwoławczym, jaki stanowi apelacja, tylko wówczas uprawnia do oparcia na tej

podstawie skargi, kiedy jest skutkiem okoliczności obiektywnie uniemożliwiających

stronie wniesienie apelacji, nie zaś wtedy, gdy jest konsekwencją zaniedbań strony

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 sierpnia 2010 r., II CNP 39/10,

nie publ.).

Jeżeli

strona

miała

obiektywną

możliwość

skorzystania

z

instancji

odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to

skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy

świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej

przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r. V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107,

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2012 r. V CNP 55/11, niepubl.)

Pozwana nie opłaciła należycie apelacji wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego,

co stało się przyczyną jej odrzucenia. W istocie skarżąca zastępuje niniejszą

skargą o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem środek

prawny w postaci apelacji, który przysługiwał jej od kwestionowanego skargą

wyroku Sądu Okręgowego, co jasno wynika z treści tej skargi. Skarżąca nie

wykazała także, w drodze osobnego i szczegółowego wywodu, aby niezgodność

z prawem zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji była następstwem

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności

albo praw człowieka i obywatela.

W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 2

k.p.c. i art. 98 w związku z art. 42412, 39821 i 391 § 1 k.p.c..

es