III CNP 23/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 23/09

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzyciela "V." sp. z o.o.

przeciwko dłużnikom A.W. i R.W.

przy udziale H.N.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2009 r.,

na skutek skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T.

z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca skargę i zasądza od skarżących solidarnie na rzecz

wierzyciela kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania wywołanego jej wniesieniem.

Uzasadnienie

W związku ze skargą dłużników R.W. oraz A.W. o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia od postanowienia Sądu

Okręgowego w T. z dnia 22 czerwca 2007 r. należy podnieść, co następuje.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że skarżący wnieśli już skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem tego samego orzeczenia. Skarga ta została

odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2008 r., III CNP

36/08. Wbrew zarzutom podniesionym w odpowiedzi na ponownie wniesioną

skargę, powyższa okoliczność nie powoduje jej odrzucenia z uwagi na treść art.

4241 k.p.c. zgodnie z tym przepisem od tego samego orzeczenia można wnieść

tylko

jedną

skargę,

dotyczy

to

jednak

wyłącznie

wypadku,

w

którym

skargę wniesiono skutecznie. Wniesienie natomiast skargi, która z jakiegokolwiek

powodu została odrzucona lub cofnięta, nie stoi na przeszkodzie ponownemu

wniesieniu skargi od tego samego orzeczenia, o ile zostanie zachowany termin

określony w art. 4246 § 1 k.p.c. Skarga została wniesiona ponownie z zachowaniem

terminu, zatem brak podstaw do odrzucenia jej z tej przyczyny. Istnieją jednak inne

przyczyny uzasadniające jej odrzucenie.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze

wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej

podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone

orzeczenie

jest

niezgodne,

4)

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie

było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 –

że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek

o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Skarga niniejsza nie spełnia wymagania opisanego w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.) polega na

przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została

wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy

z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8,

poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepubl., z dnia 23 września

2005 r., III CNP 5/05, niepubl., z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, niepubl.).

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody, przewidziana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.,

zostaje spełniona, jeżeli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu

fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi

wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła

dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu

szkody wiarygodnym (tak m.in. postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP

23/06, Biul.SN 2006, nr 6, s. 8, postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP

40/06). Tak rozumianego obowiązku skarżący nie wypełnili. Opisując szeroko

uchybienia, do których – ich zdaniem – doszło na wcześniejszych etapach

postępowania

egzekucyjnego

skarżący

nie

wykazali

istnienia

związku

przyczynowego między wskazywaną w skardze szkodą a wydaniem zaskarżonego

orzeczenia.

Ponadto w skardze nie została wykazana przesłanka opisana w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.)

polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie

budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonywającym

uzasadnieniu.

Niezbędne

jest

przedstawienia

analizy

prawnej

przepisów

dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie - w odniesieniu do

zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno

nie mogłoby odnieść skutku. (por. postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, postanowienie SN z dnia 28 lutego 2006 r.,

I CNP 12/06, niepubl.). Wobec powyższego nie można uznać, aby przedstawiony

w skardze wywód odnoszący się jedynie do dopuszczalności skargi kasacyjnej

i zażalenia do Sądu Najwyższego był wystarczający do uznania, że określona

w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. przesłanka została spełniona.

Już na marginesie tylko podnieść należy, że nawet gdyby niniejsza skarga

spełniała przewidziane prawem wymagania formalne, to i tak nie mogłaby ona

zostać uwzględniona, a to z uwagi na jej oczywistą bezzasadność. Skarżący

bowiem jako podstawę skargi wskazują przepisy, których nie mógł stosować nie

tylko Sąd pierwszej instancji przysądzając własność nieruchomości, ale także Sąd

drugiej instancji kontrolujący poprawność tego rozstrzygnięcia. Oczywiste jest

zatem, że w takim przypadku nie mogło dojść do opisanych w skardze naruszeń.

Zwrócił już na to uwagę Sąd Najwyższy, odrzucając skargę wniesioną poprzednio.

Z tych względów, orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c. w zw.

z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.).

Na wniosek uczestnika zgłoszony w odpowiedzi na skargę Sąd Najwyższy

orzekł o kosztach postępowania wywołanego wniesioną skargą na podstawie art.98

§ 1 i 3 i art. 108 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oraz w zw. z art. 391 § 1, art. 398 21

i art. 42412 k.p.c.