III CNP 20/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 20/13

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa G. Spółdzielni Mieszkaniowej w N.

przeciwko M. K. i T. K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2013 r.,

na skutek skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w N.

z dnia 2 sierpnia 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanych M. K. i T. K. od wyroku Sądu Rejonowego w N. z dnia 26 kwietnia 2012

r.

Od wyroku Sądu Okręgowego pozwani wnieśli skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie

i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych

środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez

wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem

szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym

mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością

uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia

i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana

przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać realnie poniesiona później niż

w dacie wydania orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia

17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca

2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r.,

III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008,

nr 12, s. 52).

Skarżący powołali się na szkodę w postaci zasądzonej należności w kwocie

655,19 zł oraz szkodę niemajątkową w postaci „zagrożenia (na skutek wydania

wyroku), a nie tylko odczucia, ich niemajątkowych wartości”. Powołali się zatem nie

na szkodę realną poniesioną na skutek wydania zaskarżonego wyroku,

ale na szkodę abstrakcyjną, przyszłą, bez bliższego określenia jej rodzaju

i rozmiaru. Taka próba uprawdopodobnienia wystąpienia szkody w oczywisty

sposób nie spełnia przesłanki art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Skarga pozwanych jest niedopuszczalna również z tej przyczyny, że nie

wskazuje przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że spełnienie wymagania określonego

w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c. polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej,

jurydycznej argumentacji, przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone

orzeczenie i wskazaniu, na czym polegała obraza przepisów mających znaczenie

dla ich ochrony (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r.,

II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112 i z dnia 29 sierpnia 2012 r., IV CNP 29/12,

niepubl.). Należy przy tym zaznaczyć, że niewystarczające jest wskazanie,

że wyrok jest niezgodny wyłącznie z normą konstytucyjną, gdyż przepisy

konstytucyjne nie stanowią samodzielnego źródła roszczeń.

Ponadto zarzuty sformułowane przez skarżących w rzeczywistości zmierzają

do poważenia ustaleń faktycznych, co w postępowaniu wywołanym wniesieniem

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

niedopuszczalne (art. 4244 zd. 2 k.p.c.).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jw