III CNP 19/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 19/12

POSTANOWIENIE

Dnia 12 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.

przeciwko T. G.

o eksmisję z lokalu mieszkalnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 września 2012 r.,

na skutek skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego

z dnia 3 stycznia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem zaocznym z dnia 3 stycznia 2011 r. Sąd Rejonowy nakazał

pozwanej T. G., aby opuściła i opróżniła ze swoich rzeczy lokal mieszkalny nr 24

położony przy ul. O. 3 w K. i wydała go stronie powodowej Gminie Miejskiej K.

Ustalił, że pozwanej nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego i nadał wyrokowi

rygor natychmiastowej wykonalności.

Od wyroku Sądu Rejonowego pozwana T. G. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie

tego oświadczenia poprzez

powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności,

oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne

oświadczenia, surogaty dokumentów. Zawarte w art. 424 1 § 1 k.p.c. sformułowanie

„przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy,

o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje

niemożnością

uznania,

że

szkoda

została

wyrządzona

przez

wydanie

zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi

zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać

poniesiona później niż w dacie wydania orzeczenia. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153,

z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia

28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r.,

III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

Skarżąca podniosła w skardze, że poniosła szkodę postaci „prawomocnie

orzeczonej eksmisji z lokali …. bez prawa do lokalu socjalnego”, mimo że jest

osobą niepełnosprawną, otrzymującą rentę niepozwalającą jej na najem lokalu

mieszkalnego. Taki opis szkody nie stanowi jednak wypełnienia przesłanki

określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Konieczne jest poniesienie rzeczywistego

uszczerbku

majątkowego,

a

wystąpienie

takiego

uszczerbku

nie

zostało

uprawdopodobnione. Skarżąca nawet nie stwierdziła, że realnie poniosła szkodę;

powołała się jedynie na szkodę hipotetyczną, przyszłą, która może ewentualnie

wystąpić, lecz nie przedstawiła dowodów ani nawet twierdzeń, które mogłyby

świadczyć o tym, że szkoda ta już wystąpiła i to na skutek wydania zaskarżonego

orzeczenia. Należy podkreślić, że samo wydanie wyroku eksmisyjnego, nawet

gdyby był wadliwy, nie oznacza wyrządzenia szkody.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

jw