III CNP 15/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 15/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.

i małoletniemu G. H. działającemu

przeciwko B. H., G. H., A. H.

przez przedstawiciela ustawowego matkę B. H.

o eksmisję,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 sierpnia 2012 r.,

na skutek skargi pozwanej B. H.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 września 2011 r.,

odrzuca skargę oraz oddala wniosek pełnomocnika skarżącej

o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 września 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanej B. H. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 9 lutego 2011 r.

Od wyroku Sądu Okręgowego pozwana B. H. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie

tego oświadczenia poprzez

powoływanie i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności,

oraz innych środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne

oświadczenia, surogaty dokumentów. Zawarte w art. 424 1 § 1 k.p.c. sformułowanie

„przez wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a powstaniem szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy,

o którym mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje

niemożnością

uznania,

że

szkoda

została

wyrządzona

przez

wydanie

zaskarżonego orzeczenia i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi

zatem być spowodowana przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać

poniesiona później niż w dacie wydania orzeczenia. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153,

z dnia 27 lipca 2006 r., II BP 11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia

28 listopada 2006 r., III CNP 46/06, IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r.,

III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

Skarżąca podniosła, że poniosła szkodę „polegającą na utrzymaniu w mocy

orzeczenia o eksmisji w sytuacji, gdy powództwo nie było zasadne”, co w oczywisty

sposób nie spełnia przesłanki art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarga jest niedopuszczalna

również z tej przyczyny, że nie wskazano w niej przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że wszystkie wymagania art. 424 5 § 1

pkt 1-6 k.p.c. mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest

tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine (np. postanowienie z dnia 20 lipca

2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.). Skoro więc ww. przepis wyraźnie odróżnia

podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie

jest niezgodne, to nie może budzić wątpliwości, że skarga musi zawierać każdy

z tych elementów przedstawiony odrębnie.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Wniosek pełnomocnika pozwanej o zwrot kosztów pomocy prawnej

udzielonej z urzędu został oddalony ze względu na wniesienie skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oczywiście bezzasadnej

i opartej na wadliwych podstawach. Taka czynność nie może być uznana za

świadczenie pomocy prawnej z urzędu (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC-ZD 2011, nr C, poz. 72).