III CNP 11/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 11/13

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa J. L.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w N.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2013 r.,

na skutek skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 grudnia 2010 r.,

odrzuca skargę, zasądza od powódki na rzecz Skarbu

Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa 3600 (trzy

tysiące sześćset) zł kosztów zastępstwa prawnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. oddalił apelację powódki

J. L. od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 21 września 2010 r., zasądził od

powódki na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwu kwotę

5.400 zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego oraz przyznał od Skarbu

Państwa - Sądu Okręgowego w N. na rzecz adwokata J. B. kwotę 6.588 zł w tym

kwotę 1.188 podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną

świadczoną powódce z urzędu w postępowaniu apelacyjnym.

Od wyroku Sądu Apelacyjnego powódka wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:

1)

oznaczenie orzeczenia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2)

przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3)

wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne

4)

uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5)

wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe,

6)

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione

w sposób kumulatywny, a zatem skarga niespełniająca któregokolwiek z nich

dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Sąd Najwyższy

wyjaśnił także, że każde wymaganie przewidziane w wymienionym przepisie ma

charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od

innych (np. postanowienie z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).

Przedmiotowa skarga nie spełnia przede wszystkim konstrukcyjnego

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt. 5 k.p.c., które - jak stwierdził Sąd

Najwyższy - jest spełnione jeżeli skarżący wykaże w wyczerpującym i nie

budzącym wątpliwości wywodzie prawnym, że wzruszenie zaskarżonego wyroku

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W przedmiotowej sprawie istniała bowiem możliwość wniesienia skargi

kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego. Jeżeli zatem powódka miała obiektywną

możliwość skorzystania z instancji odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała

z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2

k.p.c.). Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia środka

odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania

z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r.

V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem

prawomocnego

wyroku

powinna

zawierać

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, przewidziane w tym przepisie

wymaganie

konstrukcyjne

prawomocnego

wyroku

skargi

jest

o

stwierdzenie

spełnione

wtedy,

niezgodności

z

gdy

przedstawi

skarżący

prawem

wyodrębniony, pogłębiony wywód prawny, w którym wskaże, że szkoda wystąpiła,

określi jej postać, rodzaj, wysokość i czas powstania oraz związek przyczynowy

z wydaniem orzeczenia będącego przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem a także przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające powstanie

szkody (porównaj między innymi postanowienia z dnia 23 września 2005 r. III CNP

5/05, z dnia 22 listopada 2005 r. I CNP 19/05, niepubl. oraz z dnia 31 stycznia

2006 r. IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/14).

Rozpoznawana skarga nie spełnia tego wymagania. Skarżąca nie określiła

postaci ani rodzaju szkody, jak również czasu jej powstania ani związku

przyczynowego z wydaniem zaskarżonego wyroku. Nie przedstawiła też żadnych

dowodów ani ich surogatów uprawdopodobniających wystąpienie szkody i czasu jej

powstania. Wskazała jedynie, że poniosła szkodę polegającą na braku możliwości

dysponowania swoim majątkiem.

Biorąc to pod uwagę należało uznać, że skarga nie spełnia wymagań

konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c., co prowadziło do jej

odrzucenia na podstawie art. 4248 k.p.c.

O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym rozstrzygnięto na

podstawie art. 98 w związku z art. 42412 i art. 391 § 1 k.p.c.

jw