III CNP 10/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III CNP 10/12

POSTANOWIENIE

Dnia 23 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej K.

przeciwko H. S., A. Ł., P. S., M. T. i K. T.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 sierpnia 2012 r.,

skargi pozwanej

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 11 października 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 października 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

pozwanej H. S. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2011 r.

Od wyroku Sądu Okręgowego pozwana H. S. wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., odczytywanym łącznie z art. 4171 § 2 k.c.,

skarga

o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego wyroku niezgodnego

z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Z tego powodu wśród tzw.

konstrukcyjnych wymagań skargi przewidziano obowiązek uprawdopodobnienia

wyrządzenia szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.), który oznacza złożenie przez

skarżącego w skardze oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej

rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnienie tego oświadczenia poprzez powoływanie

i przedstawianie dowodów, w tym tzw. dowody niedające pewności, oraz innych

środków, nieuznawanych przez kodeks za dowody, np. pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów. Zawarte w art. 4241 § 1 k.p.c. sformułowanie „przez

wydanie” oznacza, że między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a powstaniem

szkody musi zachodzić normalny, adekwatny związek przyczynowy, o którym

mowa w art. 361 § 1 k.c. Brak związku przyczynowego skutkuje niemożnością

uznania, że szkoda została wyrządzona przez wydanie zaskarżonego orzeczenia

i sprawia, że skarga jest niedopuszczalna. Szkoda musi zatem być spowodowana

przez wydanie orzeczenia, a więc powinna zostać poniesiona później niż w dacie

wydania orzeczenia. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada

2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153, z dnia 27 lipca 2006 r., II BP

11/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 223, z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 46/06,

IC 2007, nr 12, s. 50, z dnia 25 maja 2007 r., III CNP 30/07, IC 2008, nr 12, s. 52).

Skarżąca podniosła, że poniosła szkodę w kwocie ok. 1 650 zł z powodu

„naliczanej” opłaty z tytułu bezprawnego korzystania z lokalu mieszkalnego

w wysokości 200% czynszu za okres od marca do grudnia 2009 r., a po zmianie

wysokości odszkodowania od grudnia 2009 r. – w wysokości 135% czynszu,

co stanowi kwotę ok. 1 600 zł. Taki opis szkody nie stanowi spełnienia przesłanki

przewidzianej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżąca bowiem nawet nie stwierdziła,

że opłaty te poniosła realnie ani że na skutek wydania zaskarżonego orzeczenia

nastąpił jakikolwiek uszczerbek w jej majątku. Powołuje się jedynie na szkodę

hipotetyczną, przyszłą, która może wystąpić, lecz nie przedstawiła żadnych

dowodów (stosownych kwitów lub potwierdzeń zapłaty) ani nawet argumentów,

które mogłyby świadczyć o tym, że szkoda ta już wystąpiła i to przez wydanie

zaskarżonego orzeczenia.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).