III BU 1/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III BU 1/14

POSTANOWIENIE

Dnia 7 maja 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z odwołania W. K.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S.

o prawo do emerytury,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 7 maja 2014 r.,

na skutek skargi odwołującego się o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt III AUa […],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny w […] – Wydział III

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, po rozpoznaniu apelacji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych Oddziału w S., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w S. VI Wydział

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 września 2010 r. w jego punkcie I,

w części co do daty przyznania świadczenia i przyznał ubezpieczonemu W. K.

prawo do emerytury od dnia 9 listopada 2011 r. (pkt I wyroku), oddalił apelację

w pozostałym zakresie (pkt II wyroku) oraz zniósł wzajemnie między stronami

koszty zastępstwa procesowego za drugą instancję (pkt III wyroku).

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, ubezpieczony zaskarżył ten wyrok „w części - w zakresie pkt I w

przedmiocie uwzględnienia w części apelacji organ rentowego i zmiany wyroku

Sądu Okręgowego (...) z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt VI U […] w części

co do daty przyznania ubezpieczonemu świadczenia emerytalnego tj. od dnia

9 listopada 2011 r.”, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego,

a mianowicie: 1/ „art. 108 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony

Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia

1974 r., Dz.U. Nr 44, poz. 220)” przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że

odnosi się on „tylko do okresu pracy ubezpieczonego - w zakresie wszelkich

uprawnień związanych z zatrudnieniem, nie mając zastosowania do uprawnień

emerytalnych ubezpieczonego a tym samym nie odnosi się do stosunków

ubezpieczenia społecznego”, 2/ „§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

22 listopada 1968 (w brzmieniu obowiązującym przed 4 kwietnia 1975 r.,

Dz.U. Nr 44, poz. 318) w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin”

przez jego niezastosowanie, co skutkowało przyjęciem, że okres zasadniczej

służby wojskowej, do której został powołany skarżący w okresie od 19 lutego

do 18 grudnia

1969

r.

–

„w

czasie

pracy

w

szczególnych

warunkach

i po zakończeniu której ubezpieczony powrócił do pracy w szczególnych warunkach

do tego samego pracodawcy - Kółka Rolniczego w K., nie podlega zaliczeniu

do okresu uprawniającego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku”,

3/ art. 32 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy z 1998 r. o emeryturach i rentach

z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 39,

poz. 1353 ze zm.) w związku z § 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

7 lutego 1983 r. Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

w

szczególnych

warunkach

lub szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez błędną wykładnię

i przyjęcie, że okres zasadniczej służby wojskowej, do której skarżący został

powołany w okresie od 19 lutego do 18 grudnia 1969 r. Wydanie zaskarżonego

orzeczenia

„spowodowało

ubezpieczonego

prawa

do

wyrządzenie

emerytury

szkody

od

dnia

poprzez

sierpnia

pozbawienie

2009

r.”.

W ocenie skarżącego, zaskarżony wyrok „nie podlega wzruszeniu w drodze innych

środków prawnych, na skutek upływu terminu do ich zastosowania na podstawie

art. 369 k.p.c., nadto brak również ustawowej podstawy do złożenia skargi

kasacyjne na skutek upływu terminu określonego art. 398 [5] k.p.c. Nie zachodzą

również w niniejszej sprawie podstawy do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania.”. W konsekwencji skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności

z prawem zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz

skarżącego kosztów niniejszego postępowania według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga była niedopuszczalna (a contrario z art. 4241 § 1 k.p.c., a

ponadto art. 4248 § 2 k.p.c.), ponieważ weryfikacja zaskarżonego wyroku mogła

nastąpić w drodze wniesienia przysługującego skarżącemu środka prawnego,

tj. skargi kasacyjnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem w sprawie, w której przysługiwała skarga kasacyjna, jest

niedopuszczalna, jeżeli skarżący nie wniósł skargi kasacyjnej, a stwierdziwszy

uchybienie terminowi do jej wniesienia bez swojej winy, nie złożył wniosku o

przywrócenie terminu do jej wniesienia (art. 4241 § 1 w związku z art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c., postanowienie SN z 20 grudnia 2011 r., III CNP 33/11, OSNC-ZD

2013/2/26). Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji

odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to

skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy

świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej

przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107 i z

dnia 21 lutego 2012 r., V CNP 55/11, LEX nr 1265582).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy odrzucił niedopuszczalną

skargę na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c.

aw