III BP 3/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt III BP 3/09

POSTANOWIENIE

Dnia 8 stycznia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z powództwa E. U.

przeciwko Zespołowi Szkół Publicznych […]

o przywrócenie do pracy,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 8 stycznia 2010 r.,

na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R.

z dnia 5 marca 2009 r.,

1. odrzuca skargę;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 120 zł (sto

dwadzieścia

złotych)

tytułem

zwrotu

kosztów

zastępstwa

procesowego w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w R. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia 10 grudnia 2008 r., którym oddalono

powództwo E. U. o przywrócenie do pracy w pozwanym Zespole Szkół Publicznych

[…].

Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku,

zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 k.c. oraz art. 8 k.p. poprzez

niezastosowanie tych przepisów. Strona skarżąca wskazała art. 467 § 3 k.p.c., art.

1261 § 1 k.p.c. i art. 169 § 2 k.p.c. jako przepisy prawa, z którymi zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne. Podniosła nadto, że na skutek wyroku Sądu

Okręgowego poniosła szkodę, a „wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe; brak jest ustawowej podstawy do

złożenia skargi o wznowienie postępowania; brak jest przesłanek do zaskarżenia

skargą kasacyjną ”.

Powódka wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego

wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy

przez jego wydanie stronie zastała wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie

tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie

jest możliwe. Przepis ten konstytuuje zasadę, że przesłanką dopuszczalności

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

skorzystanie przez stronę ze wszystkich przysługujących jej środków prawnych.

Artykuł 4241 § 2 k.p.c. dopuszcza jednak możliwość odstąpienia od tej zasady, ale

tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wyjątkowym wypadkiem, o

którym mowa w tym przepisie, może być przykładowo nieskorzystanie przez stronę

z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy,

klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu. Takiego

wyjątkowego wypadku nie stanowi natomiast rezygnacja ze sporządzenia skargi

kasacyjnej np. z powodu subiektywnego przekonania o braku podstaw do

wniesienia jej lub wątpliwości co do jej skuteczności albo ze względu na „utratę

zaufania do sądów" (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I

CNP 4/06, OSNC 2006 nr 6, poz. 113 oraz z dnia 20 kwietnia 2007 r., IV CNP

37/07, niepublikowane).

W rozpoznawanej skardze skarżąca podniosła, że „brak jest przesłanek do

zaskarżenia skargą kasacyjną”, nie wyjaśniając bliżej tego stwierdzenia. Z art. 398 2

§ 1 k.p.c. wynika tymczasem, że w sprawach o prawa majątkowe z zakresu prawa

pracy

skarga

kasacyjna

jest

niedopuszczalna,

jeżeli

wartość

przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Biorąc pod uwagę oznaczoną

w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 36 497,47 zł, należy uznać, iż

od

wyroku

Sądu

Okręgowego

przysługiwała

powódce

skarga

kasacyjna.

Ewentualne mylne przekonanie powódki o niedopuszczalności wniesienia w

sprawie skargi kasacyjnej albo wątpliwości co do jej skuteczności nie stanowią

wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art. 424 1 § 2 k.p.c. Zgodnie z art. 4248 § 2

k.p.c. skarga podlega zaś odrzuceniu, jeżeli zmiana zaskarżonego orzeczenia w

drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie zachodzi

wyjątek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c.

Odrzuceniu podlega także skarga niespełniająca wymagań określonych w

art. 4245 § 1 k.p.c. (art. 4248 § 1 k.p.c.). Skarga o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia

szkody polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że

szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i

związek przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, niepublikowane, z

dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepublikowane, z dnia 22 listopada 2005 r.,

I CNP 19/05, niepublikowane). Skarżąca tego obowiązku nie spełniła. Wskazała

bowiem jedynie, że przez wydanie zaskarżonego wyroku wyrządzona została

powódce szkoda, dla uprawdopodobnienia której zgłasza następujące dowody: „a/

zaświadczenie z Zespołu Szkół Samochodowych wskazujące wysokość zarobków

skarżącej w roku szkolnym 2008/2009, b/ zaświadczenie – informację PIT – 11 – o

dochodach za okres od 1.01.2007 r. do 31.12.2007 r. czyli z okresu pracy u

pozwanego”.

Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w pkt 1 sentencji, a o

kosztach postępowania (pkt 2 sentencji) na podstawie art. 424 12 w związku z art.

39821 i w związku z art. 108 § 1 k.p.c.