II UK 28/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 28/07

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z wniosku R. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 czerwca 2007 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 sierpnia 2006 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację R. S. (wnioskodawcy) od wyroku Sądu

Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27 października 2004

r., w sprawie z wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy.

Wnioskodawca zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w części, w jakiej

apelacja została oddalona i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenie i

przekazanie

sprawy

sądowi

II

instancji

do

ponownego

rozpoznania.

W

uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, iż

„w aktualnym stanie postępowania problem natury prawnej sprowadza się do

rozstrzygnięcia następującej kwestii: czy sąd II instancji dopuszczając dowód z

opinii biegłych powinien korzystać z tych samych biegłych, którym strona zarzucała

wadliwość merytorycznej oceny stanu faktycznego sprawy już na etapie

postępowania przed sądem I instancji, ograniczając w ten sposób stronę

postępowania w możliwości realizacji uprawnień procesowych określonych w

dyspozycji art. 286 k.p.c. w zw. z art. 290 k.p.c., 232 k.p.c. co do zakresu oraz

kierunku postępowania dowodowego oraz czy można uznać, że w takiej sytuacji

zostały spełnione przesłanki do zamknięcie rozprawy i wydania orzeczenia skoro w

aktualnej redakcji przepisu art. 224 par. 1 k.p.c. w brzmieniu nadanym ustawą z 2

lipca 2004 r., która weszła w życie 5 lutego 2005 r. o zamknięciu rozprawy

przesądza wyczerpanie środków dowodowych zawnioskowanych przez strony i

przeprowadzonych przez sąd, a nie decyzja sądu w przedmiocie „uznania sporawy

za dostatecznie wyjaśnioną.”

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia celem jej merytorycznego

rozpoznania.

2. Skarga

kasacyjna

jest

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia

przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji –

wyroków i postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu

nieprocesowym oraz od postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu i

umorzenia postępowania. Nadzwyczajny charakter skargi kasacyjnej wynika

m.in. z tego, że warunkiem jej rozpoznania jest uprzednie jej przyjęcie przez

Sąd Najwyższy do rozpoznania, przy uwzględnieniu przesłanek określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 29 września 2005 r., III CSK

22/05). Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne; 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie sądów; 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten normuje instytucję tzw.

przedsądu, w związku z którym wprowadzono wymóg przedstawienia w

skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania. Ustanowienie tego wymogu ma umożliwiać stronie

wnoszącej skargę kasacyjną przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu

przesłanek, na których opiera się wstępne badanie skargi kasacyjnej pod

kątem dopuszczenia jej do rozpoznania w myśl z art. 3989 § 1 k.p.c.

(postanowienie SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK 65/06). Istotą

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest zatem wykazanie okoliczności, które podlegają

badaniu w tzw. przedsądzie, czyli występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie, nieważności postępowania oraz

oczywistej zasadność skargi (postanowienie SN z 9 listopada 2005 r., sygn.

akt V CSK 70/05). Bez tej argumentacji skarga kasacyjna byłaby środkiem

odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana

przez Sąd Najwyższy w ramach przedsądu nazbyt dowolna (postanowienie

SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK 65/06). Odwołanie się do

przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia

wywołuje rozbieżności w powołanym przez skarżącego orzecznictwie sądów.

Tylko

wtedy

wykazany

zostanie

publicznoprawny

charakter

skargi

kasacyjnej, której celem podstawowym jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni (postanowienie SN z dnia 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147; postanowienie SN z 9

listopada 2005 r., sygn. akt V CSK 70/05). Dla spełnienia obowiązku

określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie jest wystarczające powołanie się

przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie z 11 kwietnia

2006 r. Sygn. akt II CSK 65/06). Konieczne jest wskazanie argumentacji

przekonującej o potrzebie przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

Dlatego w orzecznictwie przyjęto, iż nie spełnia obowiązku określonego

w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się przez skarżącego do uzasadnienia

podstaw kasacyjnych, które to uzasadnienie stanowi odrębny element

konstrukcyjny skargi kasacyjnej (postanowienie SN z 11 kwietnia 2006 r.,

sygn. akt II CSK 65/06). O tym, czy skarga kasacyjna zawiera niezbędny dla

niej element, o którym mowa we wspomnianym przepisie, decyduje nie tyle

użycie w niej określeń nawiązujących do ustawowo sformułowanych

wymogów

skargi

przytoczonych

w

kasacyjnej,

lecz merytoryczna

skardze,

które

powinny

ocena

w sposób

argumentów

wyraźny

i

przekonywujący świadczyć o tym, że zachodzi przynajmniej jedna z

okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniających

rozpoznanie jej przez Sąd Najwyższy (postanowienie SN z 21 kwietnia 2006

r., sygn. akt II CSK 76/06). Nie wystarczy bowiem samo sformułowanie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, konieczne jest także jego

należyte uzasadnienie z powołaniem przepisów oraz argumentacji prawnej

(postanowienie SN z 8 listopada 2005 r., sygn. akt V CSK 57/05). Uznanie w oparciu jedynie o argumenty wykładni językowej, a z pominięciem

funkcji

art. 3989 § 1 k.p.c. - że

spełniony

określony w nim obowiązek zostaje

przez wskazanie dowolnych okoliczności, uzasadniających w

ocenie skarżącego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy (np. wyrok jest krzywdzący dla strony), pozbawia

wymóg ten istotnego znaczenia dla realizacji celu, dla którego został

ustanowiony, czyniąc go z tego punktu widzenia zbędnym (postanowienie

SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK 65/06).

3. Przedstawionemu w skardze kasacyjnej zagadnieniu nie towarzyszy

jakikolwiek wywód prawniczy, w którym zawarte byłyby odniesienia do

dotychczasowego, bardzo obszernego orzecznictwa Sądu Najwyższego z

dotyczącego biegłych, zasad ich powoływania, zlecania sporządzania opinii

tym samym biegłym, itp., lub do dorobku doktryny. Nie jest zadaniem Sądu

Najwyższego na etapie dokonywania przedsądu ustalanie, czy podniesiona

w skardze kasacyjnej kwestia faktycznie jest zagadnieniem prawnym

wymagającym

ochrony

interesu

Najwyższego.

Obowiązek

publicznego

wskazania

i

interwencji

wszystkich

Sądu

okoliczności

uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania poprzez

sporządzenie

wyczerpującego

wywodu

prawniczego

pozwalającego

zweryfikować Sądowi Najwyższemu zasadność wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania spoczywa na reprezentującym skarżącego

fachowym pełnomocniku procesowym. Wspomniany wywód w niniejszej

skardze kasacyjnej nie daje Sądowi Najwyższemu żadnej możliwości

przeprowadzenia wskazanej powyżej weryfikacji. Ogranicza się bowiem

jedynie

do

wskazania

subiektywnego

zdania

skarżącego

(jego

pełnomocnika) co do zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

co w oczywisty sposób nie odpowiada wymogom, jakie przepisy k.p.c.

ustanawiają dla nadzwyczajnego środka zaskarżania, jakim jest skarga

kasacyjna.

4. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.