II UK 250/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 250/04

POSTANOWIENIE

Dnia 5 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wasilewski

w sprawie z wniosku J.O.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych - Oddziałowi w Z.

o przyznanie renty z tytułu choroby zawodowej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 5 kwietnia 2005 r.,

na skutek kasacji wnioskodawcy

od wyroku Sądu Apelacyjnego w P.

z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w P. wyrokiem z dnia 6 lipca 2004 r. (III AUa …/03) oddalił

apelację wnioskodawcy – J. O. od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 18 lutego

2003 r. (IV U …/01) oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych – Oddział w Z. z dnia 3 września 2001 r. odmawiającej wnioskodawcy

prawa do renty z tytułu choroby zawodowej.

W kasacji od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego w P. z dnia 6 lipca

2004 r. pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie art. 16 ustawy z dnia 30

października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i

chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) „polegające na przyjęciu

Sądu Apelacyjnego, że nie ma podstaw do przyznania powodowi renty z tytułu

niezdolności

do

pracy

spowodowanej

chorobą

zawodową”,

wskazując

równocześnie, że okolicznością uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania

jest

„oczywiste

naruszenie

przepisu

prawa

materialnego

w

zaskarżonym

orzeczeniu.” W konsekwencji, w kasacji został sformułowany wniosek o uchylenie

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy temu Sądowi do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja powinna czynić zadość szczególnym wymaganiom formalnym

określonym w art. 3933 k.p.c., w tym – poza przytoczeniem podstaw kasacyjnych i

ich uzasadnienia – powinna ona zawierać także „przedstawienie okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c.), które stanowią

odrębny element formalny kasacji jako pisma procesowego. Oznacza to w

szczególności, że w kasacji należy wykazać (sic!), iż w sprawie, której ona dotyczy,

bądź „występuje istotne zagadnienie prawne” (art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. – a

contrario), bądź „istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie” (art. 393 § 1

pkt. 2 k.p.c. – a contrario), bądź też „zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo” albo „zachodzi nieważność postępowania” (art. 393 § 2 k.p.c.). Wnoszący

kasację nie może przy tym ograniczyć się do powtórzenia w jej treści jednego lub

kilku ustawowych sformułowań, do którego lub których pragnie nawiązać, jako do

„okoliczności uzasadniającej rozpoznanie kasacji”, lecz obowiązany jest do

profesjonalnego

prawniczego

uzasadnienia

wskazanej

lub

wskazanych

„okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji” i to w kontekście okoliczności

faktycznych i prawnych tej sprawy, której kasacja ta dotyczy. Nie spełnienie tego

wymagania kasacji stanowi tzw. brak istotny kasacji, bowiem kasacja taka nie czyni

zadość wymaganiu formalnemu określonemu w art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., a to w

konsekwencji skutkować musi jej odrzuceniem.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego podniósł w kasacji, iż jej

przyjęcie do rozpoznania uzasadnione jest ze względu na ‘oczywiste naruszenie

prawa materialnego w zaskarżonym orzeczeniu’ (art. 393 § 2 k.p.c.). W tej sytuacji

obowiązany był on jednak podjąć przynajmniej próbę wykazania, że ‘do ustalonych

okoliczności

faktycznych

sprawy sąd

zastosował

przepis

prawny

błędnie

interpretowany’ oraz że ‘spowodowało to wydanie nieprawidłowego orzeczenia’

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02 –

OSNPUSiSP z 2004 r. nr 13 poz. 230), gdy tymczasem w uzasadnieniu niniejszej

kasacji ograniczył się jedynie do podjęcia polemiki z dokonaną przez Sądy obu

instancji oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 7 § 2 w

związku z art. 3935 k.p.c. orzekł jak w sentencji..

Teza:

Jeżeli przyjęcie kasacji do rozpoznania motywowane jest ‘oczywistym

naruszeniem prawa materialnego w zaskarżonym orzeczeniu’ (art. 393 § 2 k.p.c.), a

następnie w jej uzasadnieniu skarżący ogranicza się jedynie do podjęcia polemiki z

dokonaną przez sąd oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, to

oznacza to, iż faktycznie nie przedstawił on „okoliczności uzasadniających jej

rozpoznanie” (art. 3933 § 1 pkt. 3 k.p.c. – por. także postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02 – OSNPUSiSP z 2004 r. nr 13

poz. 230), co przesądza o odrzuceniu kasacji (art. 393 7 § 2 w związku z art. 3935

k.p.c.).