II UK 144/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II UK 144/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z wniosku M. P.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

o rentę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 października 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 13 stycznia 2010 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację M. P.

od wyroku z dnia 27 sierpnia 2007 r. Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B., którym oddalono jej odwołanie od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych - Oddziału w B. z dnia 22 listopada 2007 r.

odmawiającej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnioskodawczyni zarzuciła: 1)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć (miało) istotny wpływ na

wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 k.p.c., poprzez jego błędną wykładnię i

niezastosowanie oceny i mocy dowodów na podstawie wszechstronnego

rozważenia zebranego materiału, b) art. 227 k.p.c., poprzez uznanie, że

przedmiotem dowodu może być kwalifikacja prawna faktów; 2) naruszenie prawa

materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to art.

57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w

związku z art. 6 k.c., poprzez uznanie, iż niezdolność do pracy powstała w okresie,

w którym wnioskodawczyni nie była objęta ubezpieczeniem lub w ciągu 18 miesięcy

od ustania ostatniego tytułu ubezpieczenia, mimo że okoliczność ta nie została

udowodniona przez organ rentowy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego

rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie odwołania.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został jej

oczywistą zasadnością w zakresie po pierwsze - naruszenia przez Sąd drugiej

instancji art. 233 k.p.c. i uznanie, iż dokonanie oceny wiarygodności i mocy

dowodów następuje dowolnie i po drugie - art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i

rentach, którego konstrukcja wykładana wraz z art. 100 ustawy wskazuje, że

ubiegającego się o rentę obciąża wykazanie dwóch pierwszych przesłanek

określonych w pierwszym z wymienionych przepisów (istnienie niezdolności do

pracy oraz posiadanie wymaganych okresów składkowych i nieskładkowych),

natomiast wykazanie trzeciej przesłanki (powstanie niezdolności do pracy w

wymaganych okresach) powinno obciążać tego kto kwestionuje powstanie

niezdolności do pracy w okresie ubezpieczenia lub okresie równoważnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko powołania się na

okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również

wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi, a więc że doszło do

kwalifikowanej (widocznej przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez

wdawania się w pogłębioną analizę prawną) obrazy wskazanych w podstawach

kasacyjnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, prowadzącej w

oczywisty sposób do uznania zaskarżonego wyroku za błędny i jego wzruszenia.

Odwołując się do przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

skarżąca wskazuje w pierwszej kolejności na art. 233 k.p.c. Tymczasem zgodnie z

art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów, do której to sfery art. 233 k.p.c. wprost się

odnosi. Z kolei wskazując na treść art. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z

Funduszu Ubezpieczeń Społecznych skarżąca odwołuje się w istocie do

naruszenia przez Sąd drugiej instancji zasady rozkładu ciężaru dowodu, jednakże

bez odniesienia się do przepisów kwestię tę normujących. W wyroku z dnia 28

marca 2001 r., II UKN 297/00 (OSNAPiUS 2002 nr 23, poz. 577) Sąd Najwyższy

stwierdził, że do wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy powinny być

dołączone dowody uzasadniające między innymi prawo do tego świadczenia (art.

116 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach), co oznacza, że ciężar dowodu w tym

zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, to wnioskodawcę obciąża

wykazanie wszystkich przesłanek warunkujących nabycie prawa do świadczenia

rentowego, w tym przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy. Należy

również zauważyć, że skarżąca nie wykazuje, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia

mogłaby mieć podnoszona przez nią kwestia, skoro prawomocne orzeczenie w

sprawie o rentę z tytułu niezdolności do pracy wiąże co do braku niezdolności do

pracy za czas do wydania wyroku, gdy sąd dokonał takiej oceny (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 6 stycznia 2009 r., I UK 209/08, OSNP 2010 nr 13-14, poz.

173).

Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.