II PK 37/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 37/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Wróbel

w sprawie z powództwa R. D.

przeciwko Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o.

o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 czerwca 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 14 września 2006 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

2.zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 120

(sto dwadzieścia) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. (pozwany) od wyroku

Sądu Rejonowego z 20 czerwca 2006 r. w sprawie z powództwa R. D. (powód) o

uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne.

Od powyższego wyroku pozwany wniósł skargę kasacyjną zarzucając

wyrokowi Sądu Okręgowego naruszenie art. 8 k.p., art. 45 § 1 k.p., art. 20 i 22

Konstytucji RP oraz art. 233 § 1 k.p.c.

Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania pozwany podniósł, iż

skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ponieważ wyrok narusza art. 8 oraz

art. 45 § 1 k.p., gdyż Sąd drugiej instancji uznał wypowiedzenie umowy o pracę za

bezskuteczne, mimo, iż przyczyny wypowiedzenia zakwalifikował jako prawdziwe i

konkretne. Ponadto, zdaniem skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne „czy rozstrzygnięcie sądu pracy może ograniczać swobodę prowadzenia

działalności gospodarczej przez pracodawcę w ten sposób, że wykonanie wyroku

wymaga od pracodawcy reaktywowania zlikwidowanego uprzednio stanowiska

pracy w celu zapewnienia pracownikowi miejsca pracy lub zwolnienia innego

pracownika w celu zatrudnienia tego, któremu bezskutecznie wypowiedziano

umowę?”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

1. Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia. Warunkiem

merytorycznego rozpoznania skargi jest uprzednie jej przyjęcie przez Sąd

Najwyższy do rozpoznania, przy uwzględnieniu przesłanek określonych w

art. 3989 § 1 k.p.c. (postanowienie SN z dnia 29 września 2005 r., III CSK

22/05). Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne

zagadnienie prawne; 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie sądów; 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten normuje instytucję tzw.

przedsądu, w związku z którym wprowadzono wymóg przedstawienia w

skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania. Ustanowienie tego wymogu ma umożliwiać stronie

wnoszącej skargę kasacyjną przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu

przesłanek, na których opiera się wstępne badanie skargi kasacyjnej pod

kątem dopuszczenia jej do rozpoznania w myśl z art. 3989 § 1 k.p.c.

(postanowienie SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK 65/06). Istotą

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienia

(art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest zatem wykazanie okoliczności, które podlegają

badaniu w tzw. przedsądzie, czyli występowanie w sprawie istotnego

zagadnienia prawnego, potrzeby wykładni przepisów budzących poważne

wątpliwości i rozbieżności w orzecznictwie, nieważności postępowania oraz

oczywistej zasadność skargi (postanowienie SN z 9 listopada 2005 r., sygn.

akt V CSK 70/05). Bez tej argumentacji skarga kasacyjna byłaby środkiem

odwoławczym niezupełnym, a selekcja wnoszonych kasacji, dokonywana

przez Sąd Najwyższy w ramach przedsądu nazbyt dowolna (postanowienie

SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK 65/06). Odwołanie się do

przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów

wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne

wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia

wywołuje rozbieżności w powołanym przez skarżącego orzecznictwie sądów.

Tylko

wtedy

wykazany

zostanie

publicznoprawny

charakter

skargi

kasacyjnej, której celem podstawowym jest ochrona interesu publicznego

przez zapewnienie jednolitości wykładni (postanowienie SN z dnia 4 lutego

2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147; postanowienie SN z 9

listopada 2005 r., sygn. akt V CSK 70/05). Dla spełnienia obowiązku

określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie jest wystarczające powołanie się

przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (postanowienie z 11 kwietnia

2006 r. Sygn. akt II CSK 65/06). Konieczne jest wskazanie argumentacji

przekonującej o potrzebie przyjęcia jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy.

Dlatego w orzecznictwie przyjęto, iż nie spełnia obowiązku określonego

w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się przez skarżącego do uzasadnienia

podstaw kasacyjnych, które to uzasadnienie stanowi odrębny element

konstrukcyjny skargi kasacyjnej (postanowienie SN z 11 kwietnia 2006 r.,

sygn. akt II CSK 65/06). O tym, czy skarga kasacyjna zawiera niezbędny dla

niej element, o którym mowa we wspomnianym przepisie, decyduje nie tyle

użycie w niej określeń nawiązujących do ustawowo sformułowanych

wymogów

skargi

przytoczonych

w

kasacyjnej,

lecz merytoryczna

skardze,

które

powinny

ocena

w sposób

argumentów

wyraźny

i

przekonywujący świadczyć o tym, że zachodzi przynajmniej jedna z

okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniających

rozpoznanie jej przez Sąd Najwyższy (postanowienie SN z 21 kwietnia 2006

r., sygn. akt II CSK 76/06). Nie wystarczy bowiem samo sformułowanie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, konieczne jest także jego

należyte uzasadnienie z powołaniem przepisów oraz argumentacji prawnej

(postanowienie SN z 8 listopada 2005 r., sygn. akt V CSK 57/05). Uznanie w oparciu jedynie o argumenty wykładni językowej, a z pominięciem

funkcji

art. 3989 § 1 k.p.c. - że

spełniony

określony w nim obowiązek zostaje

przez wskazanie dowolnych okoliczności, uzasadniających w

ocenie skarżącego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznanie

przez Sąd Najwyższy (np. wyrok jest krzywdzący dla strony), pozbawia

wymóg ten istotnego znaczenia dla realizacji celu, dla którego został

ustanowiony, czyniąc go z tego punktu widzenia zbędnym (postanowienie

SN z 11 kwietnia 2006 r., sygn. akt II CSK 65/06).

2. Powyższe wymogi nie został spełnione w przedmiotowej skardze kasacyjnej.

Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania sprowadza się do polemiki z

orzeczeniami Sądów pierwszej i drugiej instancji. Natomiast „oczywista

zasadność” skargi kasacyjnej została przedstawione w taki sposób, że

zastosowanie art. 8 i art. 45 § 1 k.p. odnosi się do okoliczności stanu

faktycznego sprawy.

3. Ponadto, z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika

jednoznacznie, iż likwidacja stanowiska pracy nie stoi na przeszkodzie

przywróceniu do pracy pracownika, z którym pracodawca rozwiązał umowę

o pracę z naruszeniem prawa (zob. np.: wyrok SN z 16.4.2003 r., I PK

154/02, PP Nr 11/2003, s. 35). Ponadto, zastosowanie art. 45 k.p. wymaga

uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym także leżących po

stronie pracownika i przemawiających za przywróceniem go do pracy (wyrok

SN z 10.1.2003 r., I PK 144/02, OSNP Nr 13/2004, poz. 225). W

szczególności, sąd nie może brać pod uwagę wyłącznie interesu

pracodawcy,

lecz

powinien

rozważyć

także

skutki,

jakie

odmowa

przywrócenia do pracy wywoła w sferze interesów pracownika. Wyroki

sądów obu instancji są zaś zgodne z powyższymi wymogami.

4. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.