II PK 31/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II PK 31/11

POSTANOWIENIE

Dnia 1 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko J. W.

o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych i należność z tytułu podróży

służbowej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 kwietnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w G. – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 23 lipca 2010 r.,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej

kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z 3

lutego 2010 r., zasądził od pozwanej J. W. na rzecz powoda A. M. tytułem

wynagrodzenia za pracę kwotę 1.907,45 zł wraz z ustawowymi odsetkami i oddalił

powództwo w pozostałym zakresie. Powód domagał się zasądzenie na jego rzecz

wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych oraz diet z tytułu podróży

służbowych w okresie od 30 stycznia 2004 r. do 16 sierpnia 2004 r. w kwocie nie

mniejszej niż 30.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony przez pozwaną od 30

stycznia 2004 r. do 16 sierpnia 2004 r. w charakterze kierowcy i wykonywał pracę

polegającą na prowadzeniu samochodu ciężarowego przy przewozie ładunku z

Polski do Wielkiej Brytanii i z powrotem, czasami także na terenie Polski.

Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo w zakresie żądania diet jako

bezzasadne. Sąd stwierdził, że powód w okresie zatrudnienia u pozwanej w

charakterze kierowcy nie odbywał podróży służbowych. Uzgodnionym pomiędzy

stronami miejscem pracy powoda był obszar Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych

krajów europejskich, głównie Wielkiej Brytanii, z uwagi na rodzaj pracy

wykonywanej przez powoda zatrudnionego w charakterze kierowcy transportu

międzynarodowego. Sąd Rejonowy ocenił, że określenie miejsca pracy powoda w

umowie o pracę jako „Ż., ul. Z.[…]”, było niezgodne z wolą stron, ponieważ

uzgodnienia stron co do miejsca wykonywania pracy były inne niż postanowienia

pisemnej umowy z 1 lutego 2004 r. Strony umówiły się faktycznie na wykonywanie

przez powoda pracy w różnych krajach, do których powód przewoził ładunki

zgodnie z poleceniami służbowymi pozwanej.

Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zarzucając naruszenie: 1)

art. 233 § 2 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie - brak oceny nieprzedstawienia

przez pracodawcę (pozwaną) dokumentacji ewidencjonującej czas pracy powoda;

2) art. 230 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie - brak oceny niekwestionowana

przez pozwaną szeregu okoliczności (wymienionych w uzasadnieniu apelacji), a

stanowiących podstawę faktyczną powództwa; 3) art. 236 k.p.c. poprzez

nieprzeprowadzenie

dowodów

wnioskowanych

przez

powoda

w

pismach

procesowych: z 24 sierpnia 2009 r., 6 października 2009 r. i 22 września 2009 r.;

4) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez, między innymi, nieuwzględnienie przy wyrokowaniu i

ocenie dowodów pisma powoda z 22 września 2009 r., oparcie ustaleń faktycznych

na niepełnej opinii biegłego R. G., która została sporządzona bez uwzględnienia

przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr

92, poz. 879); 5) art. 94 pkt 9a k.p., art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r.

o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354) i art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z

dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz art. 6 k.c. w związku z art.

300 k.p. poprzez błędną wykładnię i obciążenie pracownika ciężarem dowodu, w

sytuacji gdy pracodawca (pozwana) prowadził dokumentację czasu pracy w sposób

sprzeczny z przepisami prawa; 6) art. 65 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p. poprzez

brak

analizy

łączącego

strony

stosunku

prawnego

z

uwzględnieniem

podstawowych zasad prawa pracy oraz przepisów bezwzględnie obowiązujących,

normujących stosunek pracy; 7) art. 18 § 1 i 2 k.p. poprzez ich pominięcie i

nieuwzględnienie, że zgodnie z tymi przepisami pracodawca i pracownik mogą

zawrzeć umowę o pracę na warunkach bardziej korzystnych dla pracownika niż

wynika to z przepisów prawa pracy; 8) art. 775 k.p. i art. 29 § 1 k.p. poprzez ich

niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że powodowi nie należą się diety.

Sąd Okręgowy w G. – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 23

lipca 2010 r., oddalił apelację.

Sąd Okręgowy stwierdził, że zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 24

sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, obowiązującej do 1 maja 2004 r., na

kierowcy, a nie na pracodawcy, spoczywał obowiązek prowadzenia kart drogowych,

służących do rejestrowania przebiegu dnia pracy. Kierowca obowiązany był

wypełniać karty drogowe, podając określone dane dotyczące między innymi czasu

prowadzenia pojazdu oraz wykonywania innej pracy, okresy przerw w prowadzeniu

pojazdu i okresy odpoczynku. Na pracodawcy, stosownie do treści art. 31 ust. 1 i 2

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, spoczywał natomiast

obowiązek kontrolowania okresów prowadzenia pojazdu, czasu trwania innej pracy

oraz okresów odpoczynku kierowcy, na podstawie analizy zapisów przyrządu

kontrolnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o

czasie pracy kierowców, na pracodawcy spoczywa obowiązek prowadzenia

ewidencji czasu pracy kierowców w formie zapisów na wykresówkach, wydruków

danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, plików pobranych z karty kierowcy

i tachografu cyfrowego, innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj

wykonywanej czynności, rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów i

przechowywania tejże ewidencji czasu pracy przez okres trzech lat po zakończeniu

objętego nią okresu.

Sąd Okręgowy stwierdził, że pozwana nie tylko prawidłowo prowadziła

ewidencję czasu pracy powoda, ale również przechowywała ją przez okres dłuższy

niż wymagany ustawą o czasie pracy kierowców. Powód zaniedbywał swoje

obowiązki, prowadząc w nierzetelny sposób karty drogowe. Powód sam przyznał:

„nie ustawiałem tachografów na czas jazdy i czas innych czynności, zapominałem o

tym, zostawiałem tak jak było i nikt się do mnie nie czepiał". Gdyby powód

zachował należytą staranność i odnotowywał na tarczach tachografu wszystkie

wykonywane przez siebie czynności, ustawiając je na różne funkcje, tak aby

czynności te były na nim rejestrowane, to wówczas nie byłoby problemu z

ustaleniem rzeczywistych godzin jego pracy. Skoro tego nie czynił, wyłącznym i

jedynym miarodajnym dowodem na wykonywanie przez powoda pracy w

określonym wymiarze były tarcze tachografu, na których nie zostały odnotowane

wszystkie wykonywane przez powoda czynności. Powód nie przedstawił żadnych

innych dowodów, na podstawie których można by ustalić rzeczywisty wymiar czasu

jego pracy.

Powód powinien był udowodnić słuszność swych twierdzeń w zakresie

zgłoszonego żądania.

Niewywiązywanie się przez pracodawcę z obowiązku

rzetelnego prowadzenia ewidencji czasu pracy powoduje dla niego niekorzystne

skutki procesowe wówczas, gdy pracownik udowodni swoje twierdzenia przy

pomocy innych środków dowodowych niż dokumentacja dotycząca czasu pracy.

Okoliczność, że na tarczach tachografów nie były odnotowywane wszystkie

czynności wykonywane przez powoda, nie leży po stronie pozwanej, lecz powoda.

Skoro pozwana prawidłowo prowadziła ewidencję czasu pracy powoda, który

zaniedbał swoich obowiązków, to w świetle art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p. na

powodzie spoczywał ciężar udowodnienia jego rzeczywistego czasu pracy.

Sąd drugiej instancji uznał zarzuty apelacji odnoszące się do ustalenia

miejsca pracy powoda za nieuzasadnione, ponieważ ze zgodnej woli stron

stosunku pracy wynikało, że miejscem wykonywania pracy przez pracownika

będzie określony obszar geograficzny, także poza Polską.

Sąd drugiej instancji zwrócił uwagę, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego

odchodzi się od koncepcji tzw. nietypowych podróży służbowych, które polegać

miały w decydującej mierze na permanentnym przemieszczaniu się pracownika z

jednego do innego miejsca (miejscowości) wykonywania zajęć stanowiących

przedmiot pracowniczego zobowiązania, a więc stanowiących integralny element

sposobu wykonywania pracy w ramach „ruchomego” miejsca pracy, w odróżnieniu

od typowych podróży służbowych. W uchwale składu siedmiu sędziów z 19

listopada 2008 r., II PZP 11/08 (OSNP 2009, nr 13-14, poz. 166), Sąd Najwyższy

przyjął, że kierowca transportu międzynarodowego odbywający podróże w ramach

wykonywania umówionej pracy i na obszarze określonym w umowie jako miejsce

świadczenia pracy nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 77 5 § 1 k.p. Nie

jest

zatem

podróżą

miejscowościach,

gdy

służbową

wykonywanie

przedmiotem

pracy

zobowiązania

(zadań)

pracownika

w

różnych

jest

stałe

wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach.

Sąd Okręgowy ocenił jako bezzasadny zarzut naruszenia art. 18 § 1 i 2 k.p.

stwierdzając, że powód nie wyjaśnił w należyty sposób, na czym to naruszenie

miałoby polegać, a Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego wniósł w imieniu powoda

jego pełnomocnik, zaskarżając wyrok ten w całości. Skarga kasacyjna została

oparta na podstawach:

1) naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie: a) art. 6 k.c. w

związku z art. 300 k.p., poprzez przyjęcie, że to na powodzie spoczywał ciężar

dowodu w zakresie wykazania czasu pracy w okresie zatrudnienia u pozwanej,

pomimo nieprzedłożenia w toku sprawy przez pozwaną kart pracy powoda i części

tachografów, do których przechowywania pozwana była zobowiązana, na

podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, przez okres

dwunastu miesięcy, a który następnie ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie

pracy kierowców został wydłużony do trzech lat; b) art. 10 ust. 1 i art. 20 ust. 1 i 3

ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców oraz art. 6 ust. 1, 2 i 3

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, poprzez ograniczenie

czasu pracy powoda jako kierowcy tylko do jazdy samochodem ciężarowym; c) art.

31 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, poprzez

przyjęcie, że pozwana uczyniła zadość obowiązkowi regularnego kontrolowania

okresów prowadzenia pojazdu przez powoda, przy jednoczesnym ustaleniu przez

Sąd nieprawidłowości w zapisach na tarczach tachografu; d) art. 65 k.c. w związku

z art. 300 k.p., przez przyjęcie, że zgodny zamiar stron kształtujący postanowienia

umowy o pracę był odmienny od jej dosłownego brzmienia; e) art. 775 § 1 k.p.

poprzez przyjęcie, że o tym, co jest podróżą służbową, rozstrzyga wiążąco art. 29 §

1 pkt 2 k.p. przez określenie miejsca wykonywania pracy; f) brak zastosowania art.

18 § 1 k.p. statuującego zasadę pozwalającą na ukształtowanie treści stosunku

pracy w sposób korzystniejszy dla pracownika niż wynika to z przepisów prawa

pracy, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy odnosi się do ustalenia przez

strony, że za każdy wyjazd służbowy powoda należała się dieta z tego tytułu;

2) naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie: a) art. 382 k.p.c.

poprzez nierozważenie przez Sąd Okręgowy na nowo całego zebranego w sprawie

materiału dowodowego, włącznie z nierozpoznanym przez Sąd pierwszej instancji, i

odstąpienie od jego samodzielnej oceny z punktu widzenia przepisów prawa

materialnego; b) art. 378 § 1 k.p.c. poprzez nieodniesienie się do apelacyjnego

zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego w postaci art.

18 § 1 k.p., na skutek pominięcia wiążących strony ustaleń poczynionych w umowie

o pracę w zakresie obowiązku wypłaty diet przez pozwaną; c) art. 382 k.p.c. w

związku z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie przy ocenie dowodów wyraźnego

przyznania przez pozwaną, spełniającego wymogi art. 229 k.p.c., prawdziwości

twierdzeń powoda składających się na podstawę żądania pozwu; d) art. 328 § 2

k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. oraz art. 378 § 1 k.p.c. poprzez

nieustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich

zarzutów apelacyjnych; e) art. 316 § 1 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie przy

wydawaniu wyroku w sprawie stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia

rozprawy, a konkretnie pominięcie stanu rzeczy w zakresie prawa i w konsekwencji

brak zastosowania w sprawie art. 18 § 1 k.p., mimo że powód oparł apelację na

zarzucie jego naruszenia.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji, przy uwzględnieniu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Konieczność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił

rażącym naruszeniem przez Sąd Okręgowy art. 316 § 1 k.p.c. poprzez niewzięcie

pod uwagę skutecznego procesowo, wyraźnego przyznania przez pozwaną

podanych przez powoda twierdzeń, składających się na podstawę żądania pozwu,

oraz rażącego uchybienia pozostałym przepisom postępowania, a także wobec

rażącej obrazy prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów:

art. 18 § 1 k.p., art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p., art. 10 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 3

oraz art. 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców, art. 6 ust.

1, 2 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, art. 65 k.c. w

związku z art. 300 k.p., art. 775 § 1 k.p., mimo że sąd jest zobowiązany z urzędu

brać pod uwagę w chwili wyrokowania stan rzeczy w zakresie prawa, jak też wobec

wykazania, że wymienione w skardze kasacyjnej uchybienia procesowe miały

istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem nie tylko doprowadziły do oddalenia w

części roszczenia powoda jako nieudowodnionego, lecz także doprowadziły do

niewyjaśnienia sprawy w zakresie części roszczeń zgłoszonych w pozwie i w

pismach procesowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd Okręgowy nie

sprostał swoim obowiązkom już przez samo pominięcie przy ocenie materiału

dowodowego doniosłej okoliczności, a mianowicie wyraźnego i jednoznacznego

przyznania przez pozwaną prawdziwości treści odręcznych zapisów powoda,

szczegółowo wykazujących jego czas pracy i czas niebędący czasem pracy, za

który wedle obowiązującego prawa przysługiwało mu wynagrodzenie. Skarżący

podniósł, że wnioski i żądanie skargi kasacyjnej są konieczne i uzasadnione.

Odpowiedź na skargę kasacyjną w imieniu pozwanej wniósł jej pełnomocnik,

wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie od powoda kosztów

zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie nadawała się do przyjęcia jej do merytorycznego

rozpoznania.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną

do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2)

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność

postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez

skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie

skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna

nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr

189753). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty

jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia takich przesłanek, które będą

mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do

rozpoznania. Celu takiego spełnić nie może powołanie przez stronę innych,

dowolnych, okoliczności, niemających bezpośredniego odniesienia do przesłanek

wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., będą bowiem one prawnie obojętne dla tej

oceny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2006 r., IV CSK 185/05,

LEX nr 192048).

Z tego punktu widzenia przedstawione przez skarżącego okoliczności nie

spełniają wymagań stawianych w orzecznictwie Sądu Najwyższego wnoszącemu

skargę kasacyjną w odniesieniu do wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienia. Pełnomocnik skarżącego uzasadnił wniosek o

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania tym, że w sprawie doszło do „rażącego

uchybienia przez Sąd Okręgowy w G. przepisowi art. 316 § 1 k.p.c. poprzez nie

wzięcie pod uwagę skutecznego procesowo wyraźnego przyznania przez

pozwanego podanych przez powoda twierdzeń składających się na podstawę

żądania pozwu, oraz rażącego uchybienia pozostałym w/w przepisom k.p.c., a

także

wobec

rażącej

obrazy

prawa

materialnego

poprzez

niewłaściwe

zastosowanie przepisów: art. 18 § 1 k.p., art. 6 k.c. w związku z art. 300 k.p., art. 10

ust. 1, art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy

kierowców, art. 6 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy

kierowców, art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p., art. 775 § 1 k.p., mimo że sąd jest

zobowiązany z urzędu brać pod uwagę w chwili wyrokowania stan rzeczy w

zakresie prawa”. Można zatem zakładać, choć jest to wyłącznie interpretacja Sądu

Najwyższego, że skarżący twierdzi, iż skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona (art. 3899 § 1 pkt 4 k.p.c.).

W ocenie Sądu Najwyższego w zaskarżonym orzeczeniu nie można

dopatrzyć się, bez pogłębionej analizy stanu faktycznego i przebiegu procesu,

oczywistego i rażącego naruszenia prawa.

Oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez

potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub

stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami

interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 26 lutego 2001 r., I PKN

15/01, OSNAPiUS 2002, nr 20, poz. 494 oraz z 17 października 2001 r., I PKN

157/01, OSNAPiUS 2003, nr 18, poz. 437); oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżony wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry

widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej, gdy jest

zupełnie pewne i nie może ulegać żadnej wątpliwości; gdy podniesione zarzuty

naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania

głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia, co

dotyczy także analizy przebiegu procesu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538); gdy orzeczenie jest niewątpliwie

sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa

(por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963

nr 11, poz. 286).

W razie powołania się na przesłankę skargi kasacyjnej przewidzianą w art.

3989 § 1 pkt 4 k.p.c., skarżący powinien przytoczyć przekonujące argumenty

prawne świadczące o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Pojęcie

"oczywistości" mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania,

że podniesione zarzuty naruszenia prawa są zasadne prima facie, bez

dokonywania głębszej analizy przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w

konkretnej sprawie, a także bez szczegółowej analizy argumentacji prawnej sądu

drugiej instancji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Przedmiotowej skargi kasacyjnej nie można uznać, zdaniem Sądu

Najwyższego, za oczywiście uzasadnioną. Przyjmuje się, że oczywiste naruszenie

prawa, jako forma kwalifikowana tego naruszenia, ma miejsce jedynie wówczas,

gdy błąd w interpretacji lub stosowaniu określonego przepisu jest widoczny bez

potrzeby przeprowadzania głębszej analizy przepisów, których to naruszenie

dotyczy.

Takiej

kwalifikacji

ewentualnego

naruszenia

przepisów

prawa

materialnego i procesowego, wskazanych w ramach podstaw kasacyjnych,

skarżący nie wykazał. Powód nie przekonał również Sądu Najwyższego, że przy

dokonywaniu

ustaleń

faktycznych,

stanowiących

podstawę

ocen

materialnoprawnych, doszło do oczywistego naruszenia przepisów postępowania

regulujących prowadzenie przez sąd postępowania dowodowego, gromadzenie

materiału dowodowego, ocenę dowodów i rekonstrukcję stanu faktycznego.

Nie spełnia wymagania wykazania oczywistej zasadności skargi kasacyjnej

samo twierdzenie skarżącego, że doszło do „rażącego uchybienia przepisom” i

powtórzenie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego

powołanych w ramach podstaw kasacyjnych.

Skarżący nie wykazał, że doszło do „rażącego uchybienia przez Sąd

Okręgowy przepisowi art. 316 § 1 k.p.c.” oraz „rażącej obrazy prawa materialnego”

przez niewłaściwe zastosowanie art. 18 § 1 k.p., art. 6 k.c. w związku z art. 300

k.p., art. 10 ust. 1, art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o

czasie pracy kierowców, art. 6 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o

czasie pracy kierowców, art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p., art. 775 § 1 k.p.

Zastosowanie przepisów prawa materialnego zależy od konkretnych okoliczności

faktycznych

danej

sprawy.

Prawidłowość

zastosowania

przepisów

prawa

materialnego jest ściśle uzależniona od poczynionych ustaleń faktycznych (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2003 r., I PK 558/02, OSNP

2004 nr 16, poz. 283 oraz z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01,

OSNAPiUS 2003 nr 18, poz. 437), a Sąd Najwyższy nie dokonuje samodzielnie

oceny dowodów i w razie niewykazania przez skarżącego oczywistego naruszenia

przepisów postępowania dotyczących dokonywania ustaleń faktycznych jest

związany

ustaleniami

faktycznymi

stanowiącymi

podstawę

zaskarżonego

orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Skarżący w skardze kasacyjnej powołuje te same

zarzuty naruszenia prawa jakie zawarł w apelacji od wyroku Sądu pierwszej

instancji. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustosunkował się

do zarzutów apelacji odnoszących się do ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy okoliczności faktycznych - miejsca pracy powoda i postanowień zawartej

przez strony umowy o pracę - i uznał je za nieuzasadnione. Sąd drugiej instancji

powołał się przy tym na orzecznictwo Sądu Najwyższego uznające, że kierowca

transportu międzynarodowego odbywający podróże w ramach wykonywania

umówionej pracy i na obszarze określonym w umowie jako miejsce świadczenia

pracy nie jest w podróży służbowej w rozumieniu art. 775 § 1 k.p. Podróżą służbową

nie jest bowiem wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach, gdy

przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe wykonywanie pracy (zadań) w

tych miejscowościach (por. uchwała składu siedmiu sędziów SN z 19 listopada

2008 r., II PZP 11/08, OSNP 2009, nr 13-14, poz. 166, wyrok z 4 marca 2009 r., II

PK 210/08, OSNP 2010, nr 19-20, poz. 233).

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego

wyroku, co oznacza, że w postępowaniu kasacyjnym nie rozpoznaje się sprawy

merytorycznie w kolejnej instancji. Skarga jest instrumentem wybitnie kontrolnym.

Skarżący nie zawarł w skardze kasacyjnej tak sformułowanych przesłanek (art.

3989 § 1 k.p.c.), które przemawiałyby za przyjęciem jej do rozpoznania przez Sąd

Najwyższy. Wymaganie dotyczące przedstawienia okoliczności uzasadniających

przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wprowadzone zostało w związku z

instytucją przedsądu. Ma ono umożliwić stronie wnoszącej skargę kasacyjną

przekonanie Sądu Najwyższego o istnieniu przesłanek, na których opiera się

wstępne badanie skargi pod kątem przyjęcia (dopuszczenia) jej do merytorycznego

rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK

65/06, LEX nr 198753). Dla spełnienia obowiązku określonego w art. 398 4 § 2 k.p.c.

konieczne jest przedstawienie argumentacji przekonującej o potrzebie przyjęcia jej

do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. O tym, czy skarga kasacyjna zawiera

niezbędny dla niej element, o którym mowa we wspomnianym przepisie, decyduje

nie tyle użycie w niej określeń nawiązujących do ustawowo sformułowanych

wymagań

konstrukcyjnych

skargi

kasacyjnej,

lecz merytoryczna

ocena

argumentów przytoczonych w skardze, które powinny w sposób wyraźny i

przekonywający świadczyć o tym, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności

opisanych w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniających rozpoznanie jej przez Sąd

Najwyższy.

W rozpoznawanej sprawie nie zostało przez skarżącego wykazane, że

skarga kasacyjna jako oczywiście uzasadniona zasługuje na przyjęcie jej do

rozpoznania.

Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania

kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. Odpowiedź na skargę

kasacyjną nie wniosła nic istotnego do rozpoznania sprawy przez Sąd Najwyższy w

ramach wstępnej kwalifikacji skargi do jej merytorycznego rozpoznania.