Supreme Court dismisses defense request to exclude judge due to conflict of interest regarding judicial council composition.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defense's request to exclude Judge Igor Zgoliński from the case. The defense argued that the judge's appointment by the Judicial Council, which was also involved in the contested case, violated the principle of impartiality. The court held that the specific circumstances regarding the Judicial Council's composition applied equally to both judges, creating a conflict of interest that justified the exclusion.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 1, 4 k.p.k.; The court must exclude a judge if the circumstances raise reasonable doubts about their impartiality in the eyes of an unprejudiced observer.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II KS 17/22 POSTANOWIENIE Dnia 14 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek w sprawie W. G. i P. B.po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 14 października 2022 r.wniosku obrońców oskarżonych o wyłączenie sędziego, na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. i art. 42 § 1 i 4 k.p.k. postanowił wyłączyć Sędziego Sądu Najwyższego Igora Zgolińskiego od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt II KS 17/22. UZASADNIENIEW dniu 19 sierpnia 2022 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła skarga na wyrok kasatoryjny Sądu Apelacyjnego w Lublinie, złożona przez obrońców oskarżonych W.
G. i P. B., która została zarejestrowana pod sygn. akt II KS 17/22. Skarga zawierała m.in. zarzut wystąpienia uchybienia określonego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającego na rozpoznaniu sprawy przez sąd nienależycie obsadzony z uwagi na fakt, że w składzie Sądu II instancji zasiadała osoba powołana na urząd Sędziego Sądu Apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. 2018, poz. 3) – SSA A. P., w sytuacji gdy udział w procesie powoływania sędziów organu, który nie daje gwarancji niezależności od władzy ustawodawczej i wykonawczej, podważa prawo oskarżonych do rozpoznania sprawy przez niezawisły i bezstronny sąd. W dniu 22 sierpnia 2022 r. ww. sprawę przydzielono SSN Pawłowi Kołodziejskiemu. Obrońcy oskarżonych złożyli wniosek o wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy w trybie art. 41 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia 13 września 2022 r., sygn. akt II KS 17/22, wyłączył SSN Pawła Kołodziejskiego od udziału w rozpoznaniu sprawy o sygnaturze akt II KS 17/22.
Jednocześnie z uwagi na ww. postanowienie o wyłączeniu sędziego, zarządzeniem Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracami Izby Karnej z dnia 19 września 2022 r. pozostawiono bez dalszego biegu wniosek obrońców o zbadanie spełnienia przez SSN Pawła Kołodziejskiego wymogów niezawisłości i bezstronności w sprawie II KS 17/22.W dniu 14 września 2022 r. sprawa o sygn. akt II KS 17/22 została przydzielona SSN Igorowi Zgolińskiemu.Obrońcy oskarżonych w piśmie z dnia 19 września 2022 r. złożyli wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Igora Zgolińskiego od rozpoznania sprawy o sygn. akt II KS 17/22.
W uzasadnieniu wniosku – powołując się na przytoczony zarzut skargi – obrońcy podnieśli, że SSN Igor Zgoliński został powołany na urząd Sędziego Sądu Najwyższego także na podstawie rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym przepisami powołanej w zarzucie ustawy. Zdaniem obrońców, udział tego sędziego w rozpoznaniu podniesionego w skardze zarzutu stanowiłby rażące naruszenie zasady nemo iudex in causa sua, a w konsekwencji mógłby wywołać zarówno u stron, jak i w powszechnym odbiorze, przekonanie o braku bezstronności sądu i rzetelności procesu.
Stanowisko to zostało poparte przytoczeniem orzeczeń Sądu Najwyższego w przedmiocie wyłączenia SSN Igora Zgolińskiego w podobnych sprawach. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Jak trafnie wskazali we wniosku obrońcy oskarżonych, okoliczności podniesione w zarzucie skargi, dotyczące niezawisłości sędziego i niezależności sądu, powiązane ze sposobem powołania sędziów na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. 2018, poz. 3), w tożsamym stopniu odnoszą się zarówno do SSA A. P., której dotyczy zarzut skargi, jak również SSN Igora Zgolińskiego. W takim układzie procesowym zachodzi identyczność sytuacji prawnej sędziego, którego dotyczy zarzut skargi, jak i sędziego, który miałby tę skargę, a więc i przedmiotowy zarzut, rozpoznać. Dla oceny tego, czy wątpliwości co do bezstronności w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k. są zasadne, konsekwentnie w orzecznictwie nakazuje się przeprowadzenie testu przeciętnego obserwatora. Ma on polegać na przyjęciu, że przyczyna podana we wniosku o wyłączenie sędziego jest uzasadniona, jeżeli jest ona w stanie wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego u nieuprzedzonego w jakimkolwiek kierunku przedstawiciela społeczeństwa (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 marca 2009 r., IV KK 380/08; z dnia 8 lutego 2011 r., V KK 227/10).
Rozpoznanie sprawy o sygn. akt II KS 17/22 przez SSN Igora Zgolińskiego mogłoby wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tego Sędziego u postronnego obserwatora, skoro SSN Igor Zgoliński miałby rozstrzygać o zasadności zarzutu skargi na wyrok kasatoryjny, którego podstawy odnoszą się do niego w takim samym stopniu, jak do Sędziego, którego ten zarzut bezpośrednio dotyczy. Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie konieczność wyłączenia od orzekania SSN Igora Zgolińskiego nie ulega wątpliwości i wynika w sposób oczywisty z istoty gwarancji bezstronnego orzekania przez sąd i sedna zakazu nemo iudex in causa sua.Jedynie na marginesie należy dodać, że w podobnych sytuacjach procesowych Sąd Najwyższy już wielokrotnie stwierdzał istnienie podstaw do wyłączenia sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dni: 27 lipca 2021 r., II KO 36/21; 17 marca 2022 r., II KO 12/22; 22 marca 2022 r., I KO 22/22; 29 marca 2022 r., II KO 27/22; 21 kwietnia 2022 r., II KO 15/22; 9 czerwca 2022 r., II KO 53/22; por. także uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz. 22).Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.[as]