II CZ 150/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CZ 150/04

POSTANOWIENIE

Dnia 17 grudnia 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Helena Ciepła (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa G.N.

przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakładów Opieki

Zdrowotnej w O.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 17 grudnia 2004 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 2 sierpnia 2004 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd drugiej instancji postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2004 r. odrzucił

kasację pozwanego na podstawie art. 3935 k.p.c. wobec uznania, że nie zawiera

ona przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, a odnoszących

się do przesłanek określonych w obu paragrafach art. 393 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie pozwany wywodzi, że kasacja zawiera

powołanie się na oczywiste naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie

przepisów art. 734 i nast. k.c., w szczególności art. 746 k.c. i poprzestanie na treści

art. 3531 k.c. W uzasadnieniu zażalenia skarżący twierdzi, że wskazał w kasacji na

oczywiste naruszenie prawa materialnego w związku z popełnionymi błędami

w subsumpcji poprzez brak zastosowania art. 746 k.c. w zw. z art. 750 k.c.

i powołanie tylko art. 3531 k.c. jako podstawy oddalenia apelacji pozwanego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Pozwany stwierdził w końcowej części uzasadnienia kasacji, że jest ona

uzasadniona ze względu na oczywistość naruszenia prawa, a w szczególności

całkowicie błędne powołanie przez Sąd Okręgowy przepisu art. 353 1 k.c., który

wcale nie wyklucza zastosowania przepisów k.c. o zleceniu, a wręcz pozostaje

w zgodzie z treścią zawartej umowy stron.

Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku wcale nie wynika,

aby Sąd odwoławczy, powołując się na przepis art. 353 1 k.c., generalnie wykluczył

stosowanie przepisów k.c. o zleceniu, choć zarazem nie dopatrzył się też

uzasadnionych podstaw do zastosowania konkretnie art. 746 § 3 k.c., w świetle

ocenionych jako prawidłowe ustaleń faktycznych (k. 286 - 287).

Zarzut oczywistego naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. nie

może przejawiać się w próbie przypisywania Sądowi odwoławczemu takiego

naruszenia, które już przy wstępnej tylko jego ocenie nie znajduje potwierdzenia

w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dla przyjęcia kasacji do rozpoznania

z powołaniem się na oczywistość naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem

wysiłek

sporządzającego

kasację

profesjonalnego

pełnomocnika

powinien

koncentrować się na wykazaniu kwalifikowanej postaci zarzucanego naruszenia,

a więc polegającej na oczywistości naruszenia prawa, widocznej prima facie i to już

przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie SN z dnia

10 stycznia 2001 r., V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49; postanowienie SN z dnia

16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).

Kwalifikowana postać naruszenia w postaci oczywistego naruszenia

prawa

zaskarżonym wyrokiem łączy się z powinnością wskazania w kasacji przepisów,

które naruszone zostały w sposób oczywiście zauważalny, bez wgłębiania się w ich

tekst i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienie SN z dnia 12 grudnia

2002 r., sygn. II UK 163/02, OSNP – wkł. 2003/18/13).

W orzecznictwie wyrażono nawet pogląd, że skoro przesłanką uzasadniającą

przyjęcie kasacji do rozpoznania w rozumieniu art. 393 § 2 k.p.c. jest stan,

w którym

zaskarżone

niewystarczające

jest

orzeczenie

wykazanie,

oczywiście

że

Sąd

narusza

prawo,

przeto

zastosował

przepis

błędnie

interpretowany, ale należy w kasacji uzasadnić, że błąd taki spowodował wydanie

oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 7 stycznia

2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004/13/230).

Ponieważ zawarty w końcowej części

oczywistości

naruszenia

prawa,

choć

może

uzasadnienia

być

kasacji

oczywiście

zarzut

elementem

uzasadnienia podstawy kasacyjnej, to jednak nie może być oceniony jako

równoznaczny z przesłanką wynikającą z art. 393 § 2 k.p.c., bowiem wolą

ustawodawcy wyrażoną w tym przepisie jest obowiązek przyjęcia kasacji do

rozpoznania tylko wówczas, jeśli zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i art. 39318 § 3 k.p.c.