II CNP 97/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 97/10

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2011 r.,

skargi P. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 11 grudnia 2009 r.,

wydanego w sprawie z wniosku P. J.

przy uczestnictwie W. J. i J.J.

o zniesienie współwłasności,

odrzuca

skargę

oraz

oddala

wniosek

pełnomocnika

wnioskodawcy o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego

wykonywanego z urzędu.

Uzasadnienie

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia wnioskodawca wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej

przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody polega na przedstawieniu

wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz

określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem

orzeczenia niezgodnego z prawem; niezbędne jest również uwiarygodnienie tego

oświadczenia przez powołanie i przedstawienie dowodów lub co najmniej ich

surogatów (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2006 r., IV CNP

38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141, z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, nie

publ., z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, nie publ., z dnia 22 listopada 2005

r., I CNP 19/05, nie publ., z dnia 28 listopada 2006 r., III CNP 55/06, nie publ. i z

dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, nie publ.). Skarżący tego obowiązku nie

spełnił. Wskazał jedynie, że „cena rynkowa gruntu znajdującego się przy jeziorze

jest wyższa niż określona przez biegłego, że "działka, która powstałaby z podziału

warta byłaby co najmniej 45 000 zł” oraz że „stracił według cen rynkowych 40 000

zł”, co nie jest uprawdopodobnieniem wyrządzonej szkody.

Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu

niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424 5 § 1

k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

Zgodnie

z utrwalonym

orzecznictwem

Sądu

Najwyższego

kasacja

wniesiona przez adwokata ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów

sądowych,

niezawierająca

przytoczenia

podstaw

kasacyjnych

bądź

ich

uzasadnienia, nie jest „udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 21

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.

Nr 154, poz. 1013 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa (por. np.

postanowienia z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10,

poz. 178, z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123,

z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 280/98, nie publ.). Pogląd ten, zachował

aktualność po wejściu w życie § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i należy odpowiednio

odnieść go do sytuacji gdy skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wniesiona przez adwokata ustanowionego dla strony

zwolnionej od kosztów sądowych, nie zawiera uprawdopodobnienie wyrządzonej

szkody. Uzasadniało to odmowę przyznania pełnomocnikowi wnioskodawcy

zwrotu kosztów z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.