II CNP 94/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt II CNP 94/08

POSTANOWIENIE

Dnia 7 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Antoni Górski

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2008r.,

skargi T. C. i A. C.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w S. z dnia 17 stycznia 2007r., sygn. akt II Ca (…) wydanego w sprawie z

wniosku T. C. i A. C.

przy uczestnictwie R. C. i M. R.

o ustalenie sposobu korzystania,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4241 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie

jest możliwe. Ponadto w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo

praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia

wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z

przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie

orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.

Wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia określone zostały w przepisie art. 424 5 § 1 k.p.c. Jednym z

nich jest wymienione w pkt 4 wymaganie uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody,

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego ten kreatywny wymóg

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje

skarżącą do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do wskazania jej

rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia dowodów lub innych

środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Niezbędne jest wskazanie związku

przyczynowego między wydaniem zaskarżonego wyroku a powstaniem szkody. Ponadto

skarżąca może powoływać się tylko na taką szkodę, która została już wyrządzona na

skutek wydania zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę, która może powstać dopiero

w przyszłości. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie służy bowiem zapobieganiu wyrządzeniu szkody, mogącej powstać na

skutek jego wydania, lecz jest środkiem prawnym, który w razie jego uwzględnienia

będzie stanowić podstawę wystąpienia z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o

naprawienie szkody wyrządzonej tym orzeczeniem, (por. postanowienia SN z dnia 15

lutego 2006 r., IV CNP 7/05, LEX nr 192046; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05,

OSNC 2006 r., nr 1, poz. 16; z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.; z dnia

27 października 2005 r., V CNP 28/05, niepubl.; z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CNP

102/06, niepubl.; z dnia 25 maja 2007 r., II CNP 51/07, niepubl.; z dnia 21 lipca 2008 r., l

CNP 44/08, niepubl.; z dnia 30 września 2008 r., l CNP 63/08, niepubl.).

Wbrew temu, skarżący powołali się jedynie na to, że ich szkoda polega „na

ograniczeniu własności” całkowicie nieadekwatnym do przysługujących im udziałów w

rzeczy wspólnej, co nie spełnia wymogu z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. i skutkuje

odrzuceniem skargi (art. 4248 § 2 k.p.c.).